Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 lipca 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1238/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 6 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, oddalił skargę (pkt I); przyznał od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat Małgorzaty Weredyńskiej, kwotę 240 złotych, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach (pkt II).
Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 3 października 2012 r. nr [...] odmówił przyznania K.S. świadczenia w formie zasiłku celowego na zakup środków czystości na miesiąc sierpień 2012 r. Powyższa decyzja została stronie doręczona w dniu 12 października 2012 r.
K.S. w dniu 7 lutego 2014 r. w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej [...] złożył osobiście odwołanie od w/w decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Przedmiotowy wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r. nr [...], na podstawie art. 58 § 1 i 2, art. 59 § 1 oraz art. 129 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), odmówiło K.S. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 3 października 2012r. nr [...].
W uzasadnieniu postanowienia podało, że zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Powyższy termin jest terminem ustawowym i wiąże zarówno organy administracji, jak i uczestników postępowania. Nie może być zmieniany, a jedynie na prośbę zainteresowanego (w razie uchybienia terminowi) może być przywrócony na zasadach określonych w art. 58-59 K.p.a. Wskazało, że w rozpoznawanej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została stronie doręczona prawidłowo. Ostatni dzień terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał w dniu 26 października 2012 r. Złożenie przez K.S. odwołania w dniu 7 lutego 2014 r. nastąpiło zatem po upływie terminu do jego wniesienia.
Jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Następnie, pomimo skierowania do niego przez organ odwoławczy w piśmie z dnia 27 marca 2014r wezwania o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania – nie wskazał on żadnych przyczyn uchybienia terminu. Nie uprawdopodobnił również, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. W ocenie organu odwoławczego, skutkowało to odmową przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi K.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zaskarżonemu postanowieniu zarzucił "naruszenie prawa do obrony, poprzez nieuwzględnienie przywrócenia terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania (naruszenie art. 145), w tym o przyznanie profesjonalnego adwokata (...) w związku z nowymi okolicznościami". Ponadto zarzucił naruszenie art. 8, art. 67, art. 68 i art. 87 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy o pomocy społecznej: art. 2, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1, 3, 4, 5, 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, 3, ust. 3 pkt 1, 3, art. 16 ust. 2, art. 19 ust. 13, art. 24, art. 36 ust. 2 pkt n, q, art. 37 ust. 1, art. 38 ust. 1, art. 39 ust. 2 i art. 100 ust. 1.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł między innymi o "uchylenie, zmianę i stwierdzenie nieważności decyzji z naruszeniem prawa" oraz "stwierdzenie, że decyzje wydane naruszały Konstytucję RP jak i ustawę o pomocy społecznej".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. wskazał, że organ powinien był rozważyć, czy wniosek K.S. z dnia 7 lutego 2014 r. był wnioskiem o stwierdzenie nieważności, czy też wnioskiem o wznowienie postępowania albo wnioskiem o uchylenie lub zmianę decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że ocena legalności zaskarżonego postanowienia wymagała ustalenia, czy organ dokonał prawidłowego zastosowania art. 58 K.p.a. Przepis ten stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Z kolei przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne (§ 3).
Wyjaśnił, że instytucja przywrócenia terminu jest oparta na zasadzie skargowości. Oznacza to, że wnoszący podanie musi w sposób niebudzący wątpliwości domagać się przywrócenia uchybionego terminu (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2287/10, LEX nr1121217). Przy czym przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 1096/11, LEX nr 1132061). Istotne jest jednak to, że to na stronie, a nie na organie, ciąży obowiązek uprawdopodobnienia, że przesłanki z art. 58 § 1 i 2 K.p.a. zostały spełnione (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 933/10, LEX nr 1081959).
W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie K.S. żądał przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, składając jednocześnie odwołanie. W swoim wniosku nie wskazał, ani nawet nie zasygnalizował żadnego powodu uchybienia tego terminu. W szczególności nie uprawdopodobnił, że do uchybienia terminu doszło bez jego winy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie pismem z dnia 27 marca 2014 r. prawidłowo zwróciło się do skarżącego "o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania". Podjęło zatem wszelkie niezbędne kroki w celu umożliwienia skarżącemu uprawdopodobnienia, że do uchybienia terminu do wniesienia odwołania doszło bez jego winy. Skarżący nie ustosunkował się do tej inicjatywy organu w sposób, który mógłby zostać uznany za wykonanie dyspozycji art. 58 § 1 K.p.a.
Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że nawet gdyby K.S. – odpowiadając na wezwanie organu z dnia 27 marca 2014 r. – uprawdopodobnił, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, to Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie i tak nie powinno przywrócić mu terminu do wniesienia w/w odwołania. Wskazał na wynikający z art. 58 § 2 zdanie pierwsze K.p.a. ścisły i nieprzywracalny termin złożenia podania o przywrócenie terminu. Z powołanego przepisu wynika, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Z okoliczności sprawy może wynikać, że zdaniem skarżącego – wobec złożenia wniosku o przywrócenie terminu w dniu 7 lutego 2014 r. – przyczyna uchybienia terminu ustała najwcześniej na przełomie stycznia i lutego 2014 r. Tymczasem w zbiorczych aktach postępowań administracyjnych prowadzonych w sprawach K.S. znajdują się liczne dokumenty świadczące o tym, że brał on czynny udział w postępowaniach administracyjnych w sprawach pomocy społecznej prowadzonych przez organy obu instancji w okresie poprzedzającym koniec stycznia 2014 r. Skarżący w pismach z dnia 28 sierpnia, 27 listopada oraz 18 grudnia 2013 r., zwracał się do pracowników organu pierwszej instancji o przedstawienie szeregu informacji.
Był on również w stanie w dniu 3 sierpnia 2013 r. złożyć skutecznie odwołania od sześciu decyzji Prezydenta Miasta [...] w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Okoliczności te potwierdzają decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 września 2013 r., którymi rozpoznano złożone odwołania.
W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji uznał, że najpóźniej w dniu 3 sierpnia 2013r. ustała przyczyna uchybienia przez K.S. terminu do wniesienia odwołania w niniejszej sprawie. Okoliczność, że wobec skarżącego są prowadzone liczne postępowania administracyjne z zakresu pomocy społecznej, nie może stanowić wystarczającego powodu przywrócenia terminu do złożenia pisma w postępowaniu administracyjnym. Oceniając brak winy w uchybieniu terminu bierze się pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej w danych okolicznościach można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Oznacza to, że przywrócenie terminu mogą uzasadniać wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw uniemożliwiały dokonanie czynności w przewidzianym terminie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2014r., sygn. akt III SA/Gd 978/13, LEX nr 1471645).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie za bezzasadne uznał także zarzuty naruszenia określonych w skardze przepisów Konstytucji RP, jak również przepisów ustawy o pomocy społecznej. Zauważył, iż organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie konkretyzował norm wynikających z tych przepisów, gdyż podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przede wszystkim przepisy art. 58 i art. 59 § 2 K.p.a. Tych zaś przepisów – ani innych norm regulujących materialne i procesowe podstawy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie naruszył.
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w punkcie I wyroku. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego działającemu na zasadzie prawa pomocy kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł w punkcie II wyroku w oparciu o art. 250 P.p.s.a. oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K.S., reprezentowany przez adwokata i zaskarżając wyrok w zakresie punktu I, tj. oddalenia skargi, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 134 § 1 w związku z art. 151 P.p.s.a., polegające na uznaniu zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie jako odpowiadającego przepisom prawa, mimo że naruszało ono art. 7, art. 9 i art. 235 § 1 K.p.a.;
- 2) art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a., polegające na oddaleniu skargi, mimo że zaskarżone postanowienie naruszało art. 7, art. 9 i art. 235 § 1 K.p.a.;
- 3) art. 134 § 1 i art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze oraz na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. przez pełnomocnika skarżącego, w tym dotyczących zasadności skargi z uwagi na naruszenie przez organ prawa procesowego – art. 7, art. 9 i art. 235 § 1 K.p.a. w sposób, który wywarł istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto wniósł o zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów, koncentrując się na nieodniesieniu się przez Sąd pierwszej instancji do podnoszonego przez pełnomocnika skarżącego zarzutu naruszenia art. 235 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie do pisma skarżącego wniesionego po upływie znacznego czasu od wydania decyzji, w sytuacji ostateczności decyzji administracyjnej, a tym samym brak przyjęcia, że podanie K.S. jest żądaniem wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
W przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów zmierza do wykazania naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 9 i art. 235 § 1 K.p.a., naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów podniesionych w skardze oraz na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. i w konsekwencji naruszenie art. 151 P.p.s.a., poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 9 i art. 235 § 1 K.p.a. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji nie naruszył powołanych wyżej przepisów, gdyż prawidłowo ocenił, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie zasadnie przyjęło, że K.S. żądał przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, składając jednocześnie odwołanie. Zwracając się do niego w piśmie z dnia 27 marca 2014 r. "o uzupełnienie wniesionego podania przez dostarczenie dokumentów wskazujących na przeszkody w zachowaniu terminu do wniesienia odwołania" podjęło wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy oraz czuwało nad tym, aby nie poniósł on szkody z powodu nieznajomości prawa.
Nietrafny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów zawartych w skardze oraz do podniesionego na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r. zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 235 § 1 K.p.a. przez nierozważenie, czy wniosek K.S. z dnia 7 lutego 2014 r. był żądaniem wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji, czy też jej uchylenia lub zmiany. Na wstępie zauważyć należy, iż skarżący kasacyjnie dokładnie nie sprecyzował, do jakich konkretnie zarzutów podanych w skardze Sąd pierwszej instancji nie odniósł się.
Natomiast w pozostałym zakresie uzasadnienie tego zarzutu sprowadza się do przytoczenia cytatów z uzasadnień wyroków sądów administracyjnych, bez odniesienia ich do stanu niniejszej sprawy. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że merytoryczne odniesienie się do tego zarzutu nie jest możliwe.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w kontekście nieodniesienia do zarzutów podniesionych przez pełnomocnika K.S. na rozprawie w dniu 14 lipca 2015 r., wskazać należy, iż art. 235 § 1 K.p.a. stanowi, że skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany, które może być uwzględnione, z zastrzeżeniem art. 16 § 1 zdanie drugie. W rozpoznawanej sprawie powołany przepis nie mógł mieć zastosowania, albowiem K.S. w piśmie z dnia 7 lutego 2014 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, wyraźnie wskazał, że domaga się przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Sposób sformułowania wniosku nie nasuwał jakichkolwiek wątpliwości dotyczących zgłoszonego żądania. Oznacza to, że wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej organ odwoławczy nie był uprawniony do przyjęcia, iż podany przez stronę przedmiot żądania stanowi skargę, która powinna być rozważana w kontekście treści art. 235 § 1 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe ustalenia upoważniają do stwierdzenia, że w sprawie nie doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., gdyż wątek pominięty miał jedynie charakter uboczny i nie rzutował na wynik sprawy.
W konsekwencji przyjąć należy, iż zastrzeżenia skarżącego kasacyjnie, sprzeczne z treścią wydanego w sprawie postanowienia, nie dawały jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji rozpatrywanej skargi. Tym samym zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 151 P.p.s.a. jest chybiony. Wyjaśnić należy, iż do naruszenia powołanego przepisu mogłoby dojść w przypadku, gdyby sąd uznając skargę za niezasadną nie oddalił skargi. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę właśnie z tej przyczyny, że uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przepis art. 151 P.p.s.a. został zatem w sprawie zastosowany prawidłowo.
Odnosząc się do powołanego w skardze kasacyjnej jako naruszonego art. 134 § 1 P.p.s.a., stwierdzić należy, iż nie mógł on odnieść skutku zamierzonego przez jej autora. Przypomnieć należy, iż o skuteczności zarzutu opartego na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje każde naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w powołanym przepisie, należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym wyrokiem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
W świetle art. 176 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno wiązać się z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest zatem uzasadnić, iż następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść zaskarżonego wyroku, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego pierwszej instancji byłby inny. W rozpoznawanej sprawie taki związek nie został wykazany, gdyż w istocie zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie został uzasadniony. Z tego względu ocena merytoryczna zarzutu naruszenia tego przepisu przez Sąd drugiej instancji nie była możliwa.
Ubocznie jedynie wyjaśnić należy, iż do naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. mogłoby dojść w przypadku, gdyby sąd pierwszej instancji wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli postanowienia w pełnym zakresie. To, że K.S. nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie oznacza, że doszło do naruszenia omawianego przepisu.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.
Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego kasacyjnie o przyznanie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej na zasadzie prawa pomocy, wyjaśnić należy, iż wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 254 § 1 P.p.s.a.), który przyznaje przedmiotowe koszty w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 P.p.s.a.