Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 890/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę P. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. w O. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie skreślenia z listy studentów kierunku filologia specjalność filologia ukraińska z językiem angielskim.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: decyzją z dnia [...] listopada 2008r. wydaną przez Prodziekana działającego z upoważnienia Dziekana Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu W. w O., na podstawie art. 190 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) oraz § 28 Regulaminu Studiów Uniwersytetu W. w O., orzeczono o skreśleniu P. B. z listy studentów studiów stacjonarnych kierunku filologia specjalności filologia ukraińska z językiem angielskim z powodu nieuczestniczenia w obowiązkowych zajęciach dydaktycznych.
Decyzją z dnia [...] marca 2009r. Prorektor Uniwersytetu W. w O. działający z upoważnienia Rektora uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, wskazując między innymi, że organ pierwszej instancji nie dokonał wszczęcia postępowania skutkującego wydaniem decyzji indywidualnej i nie zapewnił stronie możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2009r. Dziekan Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu W. w O. wszczął postępowanie w sprawie skreślenia P. B. z listy studentów Wydziału Humanistycznego kierunku filologia specjalność filologia ukraińska z językiem angielskim podając, iż nie uzyskał on zaliczenia pierwszego semestru w wymaganym terminie, to jest do dnia 16 lutego 2009 r.
Dziekan Wydziału Humanistycznego Uniwersytetu W. w O., decyzją z dnia [...] maja 2009r., na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 2 i art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym, skreślił P. B. z listy studentów Wydziału Humanistycznego kierunku filologia, specjalność filologia ukraińska z językiem angielskim.
Od tej decyzji P. B. wniósł odwołanie podnosząc, iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, iż decyzja ta została wydana mimo wcześniejszego wznowienia przez Rektora Uniwersytetu W. w O. postępowania w tej samej sprawie. Skoro zatem toczy się wszczęte postępowanie wznowieniowe w sprawie skreślenia z listy studentów kierunku filologii ukraińskiej, to nie może toczyć się żadne inne postępowanie w tej samej sprawie.
Rektor Uniwersytetu W. w O., decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje na słuszność zawartych w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej argumentów oraz powołanych w niej podstaw prawnych. Odnosząc się do kwestii wznowienia postępowania wskazano, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez stronę w dniu 24 kwietnia 2009r., a postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zostało zakończone wydaniem przez Rektora decyzji w dniu [...] czerwca 2009 r., którą odmówiono wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Rektora Uniwersytetu W. w O. z dnia [...] marca 2009r., stwierdzającą, iż podanie zostało wniesione po terminie i nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. Organ uznał zatem, że toczące się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania nie miało wpływu na wydaną decyzję w sprawie skreślenia P. B. listy studentów.
Na wskazaną powyżej decyzję Rektora Uniwersytetu Warmińsko – Mazurskiego w Olsztynie z dnia [...] sierpnia 2009 r. P. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, podnosząc, iż w trakcie postępowania odwoławczego został poinformowany o przysługującym mu prawie zgłoszenia żądań. W związku z tym niezwłocznie złożył wniosek o wyłączenie od udziału w postępowaniu pracownika prof. dr hab. J. G., powołując się na art. 24 § 3 k.p.a. uzasadniając go w ten sposób, iż publiczne wypowiedzi oraz dotychczasowe wadliwe prowadzenie spraw budzi istotne zastrzeżenia co do jego bezstronności. Jednakże Rektor Uniwersytetu W. zignorował ten wniosek i rozstrzygnął sprawę zaskarżoną decyzją.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację, a odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu wydania decyzji bez rozpoznania wniosku o wyłączenie pracownika organu podał, iż strona skarżąca złożyła pismo zatytułowane "ostatnie słowo", stanowiące odpowiedź na zawiadomienie organu o możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do zebranego materiału w sprawie i zostało to potraktowane jako końcowe wnioski przed wydaniem decyzji, a nie jak oficjalny wniosek o wyłączenie pracownika. Ponadto wskazano, iż strona domagała się wyłączenia osób reprezentujących organ II instancji, a zatem należało wnosić o wyłączenie organu, a nie wskazanych pracowników.
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Ol 890/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalając skargę P. B. na decyzję Rektora Uniwersytetu W. w O. z dnia [...] sierpnia 2009 r., wskazał, że zgodnie z art. 189 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym student zobowiązany jest w szczególności do uczestniczenia w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów, a także składania egzaminów, odbywania praktyk i spełniania innych wymogów przewidzianych w planie studiów. Obowiązki te znajdują odpowiednie odzwierciedlenie także w regulaminie studiów obowiązującym na Uniwersytecie W., zawartym w uchwale nr 99 Senatu Uniwersytetu W. w O. z dnia [...] czerwca 2006r. (§ 21 Regulaminu).
Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 190 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, w przypadku nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie student może być skreślony z listy studentów. Sąd zauważył, że decyzja w przedmiocie skreślenia w takim wypadku ma charakter uznaniowy, a nie obligatoryjny, lecz takie uregulowanie wynika z poszanowania przez ustawodawcę zasady autonomii uczelni. Pozostawienie tej kwestii do swobodnego uznania organów uczelni umożliwia uwzględnienie różnych nadzwyczajnych okoliczności uniemożliwiających studentowi wywiązania się z jego podstawowych obowiązków z przyczyn od niego niezależnych. Jedynie zaistnienie takich okoliczności powoduje konieczność ich rozważenia przez organ administracji.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie skreślono P. B. z listy studentów z uwagi na fakt niezaliczenia semestru w terminie wyznaczonym przez władze uczelni. Przy czym, jak wskazał Sąd, z uzasadnienia decyzji wynika, iż student nie tylko nie przystąpił do sesji egzaminacyjnej, ale nawet nie odebrał karty osiągnięć studenta.
W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to nie narusza przepisów prawa mimo, iż organ nie rozważał szczegółowo kwestii uznania administracyjnego, lecz wskazał na fakt naruszenia przez skarżącego podstawowych obowiązków studenta.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie jest słuszny argument strony skarżącej, iż zaskarżona decyzja została wydana pomimo toczącego się postępowania wznowieniowego w tej samej sprawie. Wprawdzie wnioskiem z dnia 24 kwietnia 2009r,. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Rektora z dnia [...] marca 2009r. w przedmiocie skreślenia z listy studentów, lecz organ postępowania tego nie wznowił. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009r. Rektor Uniwersytetu odmówił bowiem wznowienia postępowania w tej sprawie.
Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie z uwagi na związanie organów wydaną decyzją oraz kasatoryjnym charakterem decyzji organu odwoławczego dziekan, stosownie do zaleceń wynikających z decyzji Rektora Uniwersytetu W. w Olsztynie z dnia [...] marca 2009r. prowadził postępowanie zawiadamiając o jego wszczęciu z zachowaniem zasad zapewnienia w nim udziału strony oraz umożliwiając jej wypowiedzenie się co do zebranego materiału.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie jest zasadne twierdzenie strony skarżącej, iż przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy należało rozstrzygnąć wniosek skarżącego o wyłączenie rektora i prorektora od orzekania w niniejszej sprawie, bowiem wniosek ten nie został przez skarżącego podpisany. Jednak nawet gdyby organ wezwał stronę do uzupełnienia tego braku formalnego, to i tak, zdaniem Sadu, brak było podstaw do orzeczenia o wyłączeniu. Przepis art. 24 § 3 k.p.a., nie może bowiem, w ocenie Sądu, mieć zastosowania w odniesieniu do osoby, która pełni funkcję organu jednoosobowego.
Sąd wskazał, iż zgodnie z tym przepisem, o wyłączeniu pracownika decyduje jego bezpośredni przełożony. Natomiast rektor, jako jednoosobowy organ uczelni, nie ma bezpośredniego przełożonego. Zgodnie bowiem z treścią art. 207 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, decyzje wydawane przez rektora są ostateczne. Nawet zatem minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego nie jest uprawniony do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wydanej przez rektora, o czym stanowi art. 36 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podkreślił, że brak możliwości wyłączenia osoby piastującej funkcję organu jednoosobowego z powodu wątpliwości co do jej bezstronności nie oznacza, iż decyzje przez nią wydane pozostają poza wszelką kontrolą. Okoliczności dotyczące podstaw wyłączenia są bowiem przedmiotem oceny przez sąd administracyjny w przypadku wniesienia skargi. W niniejszej jednak sprawie, zdaniem Sądu, decyzja wydana przez rektora nie nosi cech stronniczości. Okoliczność zaś, iż nie został rozpoznany wniosek o wyłączenie prorektora uczelni jest o tyle bez znaczenia, że osoba sprawująca tę funkcję nie brała udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji. Sad uznał zatem, że uchybienie to nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę kasacyjną złożył P. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 24 § 3 k.p.a. polegające na wadliwym nieuwzględnieniu skargi w sytuacji naruszenia przez organ art. 24 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podniesiono, że Sąd pierwszej instancji winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c wskazanej ustawy, gdyż organ drugoinstancyjny wydał zaskarżoną decyzję nierozpoznawszy wcześniej wniosku o wyłączenie tego pracownika organu, który wziął udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, a co do którego skarżący zgłosił wątpliwości w zakresie jego bezstronności, bowiem przed rozpatrzeniem sprawy pracownik ów publicznie i wielokrotnie wypowiedział się na ten temat, przesądzając jej wynik — skreślenie z listy studentów. Zupełne zignorowanie wniosku skarżącego o wyłączenie tego pracownika, a następnie wydanie decyzji przez owego pracownika, było — w ocenie autora skargi kasacyjnej — takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i winno skutkować uwzględnieniem skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem wniosek o wyłączenie mógł zostać rozpatrzony pozytywnie, to decyzja mogła zostać wydana w warunkach wady kwalifikowanej;
- 2) art. 233 § 1 k.p.c. i art. 244 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodu z dokumentu i bezzasadne, wręcz dowolne uznanie, że dowód ten nie świadczy o toczeniu się dwóch postępowań administracyjnych w tej samej sprawie (skreślenia z listy studentów). Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd naruszył tym samym art. 233 § 1 k.p.c. gdyż dowód, będący przedmiotem oceny Sądu, bezsprzecznie i zgodnie z zasadami logicznego myślenia świadczy o tym, że w sprawie skreślenia z listy studentów toczyły się jednak jednocześnie dwa postępowania administracyjne: pierwotne i późniejsze, będące przedmiotem skargi. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji naruszył art. 244 § 1 k.p.c., gdyż z przedstawionego dowodu z dokumentu bezzasadnie nie wyciągnął wniosku o toczeniu się jednocześnie dwóch postępowań w tej samej sprawie w sytuacji, gdy w dokumencie tym organ poświadczył, że toczą się dwa odmienne postępowania w tej samej sprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że art. 24 § 3 k.p.a. nie uzależnia możliwości skutecznego wniosku o wyłączenie pracownika od tego, czy pracownik ów pełni funkcję organu, czy też nie. Chodzi zatem o każdego pracownika. Wskazano, że bezpośrednim przełożonym pracownika pełniącego funkcję rektora uczelni wyższej, jest minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego. Natomiast kwestia tego, że minister nie jest "organem wyższego rzędu" w rozumieniu art. 17 k.p.a., wcale nie przesądza, że na potrzeby normy z art. 24 § 3 k.p.a. jest on "bezpośrednim przełożonym" pracownika — rektora. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, minister sprawuje nadzór nad zgodnością działań uczelni z przepisami prawa.
W ocenie autora skargi kasacyjnej, skoro w pierwotnie prowadzonym postępowaniu z 2008 roku wydano decyzję kasacyjną, to dalej mogło być prowadzone tylko to postępowanie, a wszczęcie kolejnego (z dnia 9 marca 2009 r.) było bezzasadne i od początku bezprzedmiotowe. Nie wolno było zatem organowi wydawać w tym postępowaniu decyzji merytorycznych, które były przedmiotem skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor Uniwersytetu W. w O., powtarzając argumentację zawartą w decyzji i podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji, wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem organu działania strony w niniejszej sprawie zmierzały jedynie do wydłużenia postępowania.
Rektor Uniwersytetu W. w O. wskazał, że co prawda organ pierwszej instancji ponownie rozpoczął prowadzenie postępowania w sprawie nie czekając na to, iż decyzja organu drugiej instancji stanie się prawomocna, jednakże fakt ten nie miał w pływu na przebieg postępowania. Zwrócono uwagę, że organ pierwszej instancji omyłkowo wydał postanowienie z dnia [...] października 2009r., które zostało zaskarżone przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie i prawdopodobnie w tej sytuacji zostanie stwierdzona nieważność tego postanowienia wydanego bez podstawy prawnej. Organ zaznaczył przy tym, że gdyby skarżący tego postanowienia nie zaskarżył, to organ sam z urzędu wydałby takie stwierdzenie nieważności.
W związku z tym organ uznał, że ustalenia Sądu w tym zakresie są prawidłowe, a wydanie przez organ postanowienia bez podstawy prawnej nie może stanowić o innych ustaleniach faktycznych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty w niej zawarte są trafne.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
W skardze kasacyjnej zarzucono, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez to, że nie uwzględnił skargi w sytuacji naruszenia przez organ art. 24 § 3 k.p.a., który wydal decyzję nie rozpoznawszy wcześniej wniosku o wyłączenie pracownika tego organu, to jest Rektora i Prorektora Uniwersytetu W. w O. W niniejszej sprawie skarżący złożył taki wniosek o wyłączenie na podstawie art. 24 § 3 k.p.a., wniosku tego nie podpisał, nie został wezwany do usunięcia braku formalnego wniosku i wniosek ten nie został rozpoznany w żadnej formie procesowej.
W tej sytuacji zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ustosunkował się do zarzuconego w skardze naruszenia przepisów i trafnie ocenił, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Należy bowiem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż do rektora wyższej uczelni jako organu monokratycznego nie ma zastosowania art. 24 § 3 k.p.a.
Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują możliwość wyłączenia pracownika organu administracji publicznej (art. 24), wyłączenia organu administracji publicznej (art.
25) oraz wyłączenia członka organu kolegialnego (art. 27). Przy czym przyjęte w Kodeksie rozwiązania wprowadzają rozgraniczenie regulacji dotyczącej wyłączenia organu administracji publicznej i wyłączenia pracowników organów administracji. Wskazać należy, że przypisanie kompetencji danemu organowi, jak w tym przypadku przypisanie Rektorowi kompetencji do rozpoznania odwołania, prowadzi w konsekwencji do uznania, iż ma on zawsze pozycję organu, a nigdy pracownika. Taka sytuacja odnosi się do organów administracji publicznej i pracowników tych organów, ale także odnosi się do rektora jako jednoosobowego organu uczelni.
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, która wprawdzie dotyczy zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju znalazły się również ogólne rozważania dotyczące możliwości wyłączenia osoby piastującej funkcję jednoosobowego organu, które to rozwiązania mają także zastosowanie do rektora uczelni i z którymi zgadza się skład orzekający w niniejszej sprawie.
W tej sytuacji stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że przepis art. 24 § 3 k.p.a., który stawił podstawę wniosku o wyłączenie pracownika nie może mieć zastosowania do rektora uczelni, a zatem rozpoznanie tego wniosku nie miało wpływu na wynik sprawy.
Zasadniczą kwestią podnoszoną przez skarżącego w niniejszej skardze kasacyjnej jest okoliczność, że w sprawie skreślenia z listy studentów organ administracyjny wszczął dwa postępowania, przy czym drugie postępowanie zostało wszczęte przed zakończeniem pierwszego. Na poparcie swych twierdzeń skarżący kasacyjnie załączył prawomocny już wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 1061/09, dotyczący skreślenia skarżącego z listy studentów kierunku filologia ukraińska, w którym to wyroku tenże Sąd stwierdza wprost, że w okolicznościach sprawy zawieszenie postępowania nie znajduje uzasadnienia prawnego, gdyż doszło do sytuacji, w której organ pierwszej instancji wszczął dwa odrębne postępowania administracyjne w tej samej sprawie, to jest skreślenia z listy studentów w stosunku do tej samej strony.
Z akt niniejszej sprawy istotnie wynika, że pierwsze postępowanie we wskazanym wyżej przedmiocie zostało wszczęte w dniu 21 listopada 2008 r., a drugie w dniu 9 marca 2009 r.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść art. 170 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że prawomocne orzeczenie sądu wiąże inne sądy i organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Konsekwencją prawomocnego orzeczenia jest to, że nikt nie może negować faktu istnienia i treści takiego orzeczenia. Pamiętać należy także o tym, że prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, o czym stanowi art. 171 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zasadny jest zatem zarzut naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skoro w tym samym czasie toczyły się przed tym sądem dwa postępowania w tej samej sprawie. We wcześniej wszczętym postępowaniu skarga na postanowienie o zawieszeniu postępowania złożona została u Rektora Uniwersytetu W. w O. w dniu [...] grudnia 2009 r., a w sprawie wszczętej w dniu 9 marca 2009 r. skarga na decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem dnia 8 grudnia 2009 r.
Wpływ na taki stan rzeczy mogło mieć niedopuszczenie dowodu z dokumentów znajdujących się u Rektora Uniwersytetu W. w O., o które wnioskował skarżący na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. oraz w piśmie procesowym z dnia 2 grudnia 2009 r.
Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wniosków dowodowych skarżącego oraz nie zbadał z urzędu podnoszonego przez skarżącego faktu prowadzenia dwóch postępowań.
Jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie oddaliłby skargę kasacyjną, to doszłoby do sytuacji, w której prawomocne byłyby dwa wyroki odmiennie oceniające kwestię prowadzenia dwóch postępowań w tej samej sprawie, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odniesie się do wskazanych wyżej okoliczności.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie 203 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy.