Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 09 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 49/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie - skargę oddalił.
Powyższy wyrok wydano w następujących okolicznościach faktycznych:
Na skutek informacji o zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia A. G., mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Starosta Krakowski skierował A. G., posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B i T, na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Decyzję w tej sprawie wydano na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej jako: Prawo o ruchu drogowym) i uzasadniono wnioskiem Prokuratora Rejonowego Kraków [...] z dnia [...] lipca 2009 r. sygn. akt [...] stwierdzającym, że A. G. został poddany badaniom sądowo-psychiatrycznym, a wydana na tej podstawie opinia wskazuje na możliwość wystąpienia u badanego zaburzeń mogących mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych.
Od powyższej decyzji A. G. wniósł odwołanie, w którym zarzucił, że wniosek Prokuratury Rejonowej został skierowany z rażącym naruszeniem prawa, a opinia psychiatryczna sporządzona przez biegłych lekarzy dotyczyła przestępstwa z art. 278 § 5 kodeksu karnego "tj. kradzieży, a nie przestępstw, ani wykroczeń drogowych". W odwołaniu wskazano, że lekarze - biegli sądowi nie wypowiedzieli się w opinii, co do stanu zdrowia A. G. dotyczącego kierowania pojazdami mechanicznymi. Skarżący podniósł ponadto, że w postępowaniu, "na które powołuje się prokuratura sąd nie wydał żadnej decyzji odnośnie kierowania pojazdami mechanicznymi" oraz że - w ocenie skarżącego - w niniejszej sprawie również brak jest jasnych i przejrzystych aktów prawnych, które uzasadniałyby wydanie decyzji kierującej na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt. 4 Prawa o ruchu drogowym i § 2 ust. 5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15 – dalej jako: rozporządzenie z dnia 7 stycznia 2004 r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie art. 122 ust. 1 pkt 4 i 5 Prawa o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia.
Organ II instancji zwrócił uwagę na to, że ze znajdującego się w aktach pisma Prokuratora Rejonowego Kraków [...] z daty [...] września 2009 r. wynika, że zdaniem biegłych lekarzy psychiatrów wydających opinię sądowo-psychiatryczną, u odwołującego się A. G. występuje choroba psychiczna w postaci uporczywych urojeń prześladowczych oraz uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego, a to – zdaniem organu administracyjnego - powoduje konieczność przeprowadzenia u odwołującego się badań specjalistycznych mających na celu ustalenie, czy w takim stanie zdrowia posiadający prawo jazdy A. G. ma zdolność kierowania pojazdami. Organ odwoławczy zaznaczył, że celem badań specjalistycznych jest ochrona zdrowia i życia uczestników ruchu drogowego, przy czym samo skierowanie na badania nie przesądza o ich wyniku.
Z powyższą decyzją nie zgodził się A. G., który w uzasadnieniu skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Oddalając skargę A. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że zasady sprawdzania stanu zdrowia i predyspozycji psychicznych do kierowania pojazdami zostały określone w ustawie Prawo o ruchu drogowym i zgodnie z przepisem art. 122 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Sąd I instancji podkreślił, że z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, że w razie stwierdzenia którejkolwiek z sytuacji w nim wymienionych badanie lekarskie jest obowiązkowe właśnie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważył też, że ustawodawca nie przesądził, że każda z wymienionych sytuacji (także stan zdrowia, o którym mowa w pkt 4 omawianego przepisu, w oparciu o który wydano zaskarżoną decyzję) stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zwrócono uwagę, że ostateczne rozstrzygnięcie tej kwestii ustawodawca powierzył lekarzom o specjalistycznej wiedzy w tym zakresie, a konkretnie tym lekarzom, którzy spełniają wymagania określone m.in. przepisami rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. Jak podkreślił Sąd I instancji, uprawnień takich nie posiadają wszyscy lekarze (w tym lekarze psychiatrzy czy biegli sądowi), ani organ administracyjny (w omawianym wypadku starosta).
W następnej kolejności Sąd I instancji zwrócił uwagę na treść § 9 ust. 1 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r., w myśl którego badania lekarskie osób wymienionych w art. 122 ust. 1 pkt 2-5 Prawa o ruchu drogowym przeprowadza się w wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy, co - jak podkreślono - oznacza, iż jedyną podstawę do stwierdzenia, że u danej osoby występują (lub nie) przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami stanowią orzeczenia lekarskie wydane przez lekarzy-orzeczników pracujących w wyżej wymienionych wojewódzkich ośrodkach medycyny pracy. Zdaniem Sądu I instancji – w niniejszej sprawie okolicznością prawnie irrelewantną jest to, że w sprawie karnej skarżący został uniewinniony i skarżącemu zasądzono zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zauważył jednak, że to nie z samego faktu prowadzonego postępowania karnego wynika istnienie zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącego, ale wynika ono z treści opinii biegłych lekarzy psychiatrów, która to opinia nie została podważona inną opinią.
Jak, bowiem ustalono na podstawie treści tej opinii, u A. G. występuje choroba psychiczna w postaci uporczywych urojeń prześladowczych oraz uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego i - jak podkreślił Sąd I instancji - to stwierdzenie lekarzy psychiatrów, na które zwrócił uwagę organ odwoławczy, stanowi o zaistnieniu nasuwającego się zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego. Zastrzeżenia te powodują konieczność przeprowadzenia lekarskich badań specjalistycznych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami.
W dalszej kolejności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, powołując się na poglądy judykatury, zaznaczył, że samo tylko stwierdzenie przez lekarzy psychiatrów występowania u skarżącego jednostki chorobowej "w postaci uporczywych urojeń prześladowczych" niewątpliwie wyczerpuje przesłankę zawartą w art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym. Stąd też w ocenie Sądu I instancji, zaskarżonej przez A. G. decyzji Kolegium, jak i decyzji ją poprzedzającej nie można było zasadnie zarzucić naruszenia art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. G. wskazując na naruszenie prawa materialnego przez - jak wskazano - błędną jego wykładnię, względnie niewłaściwe zastosowanie, o czym mowa w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako ppsa). Autor skargi kasacyjnej wskazał na: art. 122 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 123 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 2 pkt 5 i 6 rozporządzenia z dnia 7 stycznia 2004 r. Naruszenie wskazanych przepisów nastąpić miało poprzez ich błędne uznanie, że Starosta Krakowski miał prawo wydać decyzję o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie po upływie terminu 30 dni od otrzymania przez Starostę wniosku Prokuratury.
Ponadto w skardze kasacyjnej wskazano na mogące - w ocenie skarżącego - mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt 2 ppsa, tj.: art. 145 § 2 ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 kpa przez oddalenie skargi w sytuacji, gdy z materiału dowodowego wynika, iż stwierdzona powinna być nieważność decyzji, ponieważ - jak wskazano - zaszły przyczyny przewidziane w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W dalszej kolejności podniesiono również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7 kpa, art. 10, art. 77 § 1 kpa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, że pomimo ciążącego na organach obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, materiał ten - w ocenie autora skargi kasacyjnej - został zgromadzony i rozpatrzony nienależycie i wadliwie. W następnej kolejności podniesiono zarzut naruszenia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 – dalej jako: Prawo o ustroju sądów administracyjnych) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) oraz art. 134 § 1, art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. c), a także art. 151 ppsa w zw. z art. 7, oraz art. 77 § 1 kpa - poprzez - przyjęcie, iż w postępowaniu dowodowym dokonano wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.
Autor skargi kasacyjnej wskazał również na naruszenie art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 134 § 1 ppsa poprzez niedokonanie właściwej kontroli działalności administracji publicznej; a także na naruszenie art. 141 § 4 ppsa poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do części z zarzutów. W dalszej kolejności Sądowi I instancji zarzucono również naruszenie art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 §1 i § 2 pkt 1) oraz art. 134 § 1, art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 84 § 1 kpa - poprzez - przyjęcie, iż zebrany materiał pozwala uznać, iż organ miał prawo wydać decyzję o skierowaniu skarżącego na badania, chociaż okoliczność taka nie została ustalona w toku postępowania. Wskazano nadto na uchybienie postanowieniem art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) oraz art. 134 § 1, art. 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 ppsa zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa - poprzez - przyjęcie, iż w toku postępowania dowodowego dokonano wszechstronnego i wnikliwego rozważenia zebranego materiału dowodowego, prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego oraz nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów.
Autor skargi kasacyjnej zwrócił też uwagę, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ administracji dokonał wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności, iż dokładnie wyjaśnił stan faktyczny. W dalszej kolejności wskazano na naruszenie art. 1 § 1 i § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1) oraz art. 134 § 1, art, 141 § 4, 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 151 ppsa. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia art. 106 § 3 ppsa poprzez błędne - w przekonaniu autora skargi kasacyjnej - uznanie, iż nie zachodzą podstawy do przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów.
W ocenie autora skargi uchybiono również postanowieniom art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) oraz art. 151 ppsa - poprzez - błędne uznanie, iż zachodzą podstawy do oddalenia skargi skarżącego i równocześnie zachodzi podstawa do odmowy uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Wskazano też na naruszenie art. 2 oraz art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez przyjęcie, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie jest zgodna z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Mając na uwadze fakt, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.
Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 ppsa, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe jego zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Zasadą w takiej sytuacji jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r., FSK 618.04; ONSAiWSA z 2005 r., nr 6, poz. 120.).
Przystępując do omówienia zarzutów skargi kasacyjnej, opartych na art. 174 pkt pkt 2 ppsa, wskazać należy przede wszystkim, że skarżący upatruje wadliwości zaskarżonego wyroku w fakcie niedostrzeżenia przez Sąd I instancji kwalifikowanej wady wydanej w toku postępowania administracyjnego decyzji. Przyczynę nieważności decyzji Starosty Krakowskiego autor skargi kasacyjnej dostrzega w fakcie wydania jej po upływie 30 dni od dnia otrzymania wniosku Prokuratora. Ze stanowiskiem skargi kasacyjnej nie sposób jednak się zgodzić. Bez wątpienia, dla prawidłowej oceny zasadności omawianego zarzutu zasadnicze znaczenie ma charakter terminu wskazanego w § 2 ust 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15 – dalej jako: rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r.).
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela w tym zakresie stanowiska autora skargi kasacyjnej, iż wskazany w § 2 ust 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. termin jest terminem nieprzekraczalnym. Nie może budzić, bowiem uzasadnionych wątpliwości, że 30-dniowy termin, o którym mowa w § 2 ust 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. nie jest terminem materialnoprawnym (por. wyrok NSA z 03.03.2008 r. sygn. akt I OSK 197/07; LEX nr 505375; podobnie WSA w wyroku z dnia 16.10.2008 r.,sygn. akt III SA/Gd 138/08; LEX nr 511367). Jest to, bowiem termin instrukcyjny, o jakim mowa np. w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej jako: kpa). Jego upływ nie powoduje zatem - jak błędnie założył autor skargi kasacyjnej - wygaśnięcia prawa lub niemożności jego realizacji. Naruszenie terminu instrukcyjnego nie pozbawia, bowiem właściwych organów kompetencji do załatwienia sprawy.
Termin ten stanowi wyłącznie wytyczne dla organu, natomiast jego upływ nie pozbawił starosty prawa wydania skierowania na badania lekarskie (por. wyrok NSA z 19.07.2007 r., I OSK 883/06). Dlatego też, decyzji wydanej z przekroczeniem tego terminu nie można skutecznie przypisać cech rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Choć niewątpliwie wskazana okoliczność stanowi naruszenie zasady szybkości postępowania administracyjnego, to okoliczność ta pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się do dalszych zarzutów (opisanych w pkt. 2 lit. b-e skargi kasacyjnej) zauważyć należy, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, jakie konkretnie fakty, dowody czy okoliczności zostały pominięte przez Sąd I instancji i przez organy administracji publicznej. Nie wskazano również w czym konkretnie wyraża się zaniechanie przez organy wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Sformułowane wyżej zarzuty, w świetle wskazanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa rozumieć należy w ten sposób, iż Sąd I instancji nie zauważył uchybień popełnionych w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy.
Przypomnieć należy, iż obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego (zob. wyrok WSA z 28.09.2010 r., sygn. akt II SA/Ol 592/10; LEX nr 753993). Uwzględniając powyższe, NSA jest zdania, iż Sąd I instancji trafnie ocenił kontrolowane postępowanie administracyjne jako spełniające wymogi procesowoprawne określone w kpa i w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. W oparciu o argumentację złożonej skargi kasacyjnej, a także na podstawie analizy akt sprawy trudno stwierdzić, aby w ogóle doszło do naruszenia przepisów postępowania, a tym bardziej aby doszło do naruszenia przepisów postępowania i to w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Uwagę zwraca przy tym fakt, że sam autor skargi kasacyjnej nie wskazuje, jakie konkretnie skutki miałyby stanowić następstwo podnoszonych przez niego uchybień proceduralnych.
Dokonując natomiast oceny zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania zamieszczonych w pkt 2f skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w tej sprawie została przeprowadzona prawidłowo i w pełnym zakresie zaskarżenia, z uwzględnieniem także przepisów art. 134 ppsa. Zauważyć należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, ani poprzedzająca ją decyzja Starosty Krakowskiego, nie dawały podstaw do zastosowania względem nich środków przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), ani też w art. 145 § 1 pkt 2 ppsa, gdyż żaden z przepisów kpa wskazanych w skardze kasacyjnej, nie został naruszony w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Uzasadnienie skargi kasacyjnej, jak już Sąd sygnalizował powyżej, nie zawiera z resztą konkretnej argumentacji przemawiającej za słusznością zarzutów skargi kasacyjnej, zamieszczonych w jej petitum.
W dalszej kolejności (zarzut pkt. 2g skargi kasacyjnej) wyjaśnić należy, że art. 141 § 4 ppsa określa warunki jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, powinno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy o jakich mowa w art. 141 § 4 ppsa. Podkreślić również należy, że zasadnicze znaczenie ma przede wszystkim to, czy wypowiedź Sądu I instancji jest zupełna, a więc nie pomija żadnego ważnego aspektu rozpatrywanego zagadnienia (por. wyrok NSA z 07.01.2010 r. sygn. I FSK 1423/08). Dokonana z uwzględnieniem tego standardu kontrola zaskarżonego wyroku pozwoliła na wyciągnięcie wniosku o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 ppsa w niniejszej sprawie.
Dokonując oceny argumentacji przytoczonej na poparcie twierdzeń o zasadności zarzutów skargi kasacyjnej zawartych w jej pkt 2h-n, wskazać należy, że również w tym zakresie skarga kasacyjna pozostaje nieuprawniona. W szczególności zauważyć trzeba, że autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił, jakich dowodów uzupełniających, dopuszczalnych w postępowaniu przed sądem administracyjnym, nie przeprowadził Sąd I instancji. Przypomnieć też należy, że zarzut naruszenia przepisów postępowania dla swej zasadności wymaga wykazania istotnego wpływu uchybienia na wynik postępowania. Tymczasem, poza gołosłownym podniesieniem zarzutu, nie wskazano, jakie dowody Sąd I instancji miałby przeprowadzić, ani jaki skutek wywołał fakt, iż dowodów tych nie przeprowadzono. W konsekwencji również zarzut naruszenia art. 106 § 3 ppsa, nie mógł zostać uznany za zasadny.
Podzielić należy również stanowisko Sądu I instancji co do tego, iż wniosek prokuratora oraz załączona do akt administracyjnych sprawy dokumentacja, stanowiły materiały wystarczające do podjęcia decyzji na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm. – dalej jako: Prawo o ruchu drogowym), co oznacza dostosowanie się do rygorów wynikającym z art. 77 § 1 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem zarzutu, iż organy administracyjne uchybiły wymogom swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). W powyższym kontekście za nietrafny uznać należy również zarzut naruszenia art. 7 kpa, polegający na przekroczeniu granic administracyjnego uznania przez orzekający w niniejszej sprawie organ.
Należy wskazać, iż znaczenie wyrażonej w tym przepisie zasady ogólnej uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (indywidualnego) wykracza poza ramy procedury, jako że z tej zasady wynikają także dyrektywy interpretacyjne w odniesieniu do prawa materialnego. W niniejszej sprawie w tym ostatnim zakresie chodzi zwłaszcza o § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. Sąd I instancji prawidłowo ocenił zaskarżoną decyzję pod kątem należytego rozpatrzenia interesu społecznego (bezpieczeństwo ruchu drogowego) i "słusznego interesu" skarżącego w przedmiotowym postępowaniu. Ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga, bowiem aby organ uprawniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiedni stan zdrowia, ale także kontrolował, czy nie utraciły one tych warunków. Wywiązując się z tak pojmowanych obowiązków organy administracji publicznej uwzględniać muszą m.in. to, że § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. nie określa, od kogo informacja (o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, mogących powodować niezdolność prowadzenia pojazdami) powinna pochodzić, ani w jakiej formie ma być przekazana.
To od decyzji organu zależy czy uzna, że uzyskana informacja jest wystarczającą podstawą do skierowania na badania lekarskie (zob. wyrok WSA z 15.11.2007 r., sygn. akt II SA/Bd 428/07; LEX nr 425321). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, iż organy administracji publicznej dokonały oceny materiału dowodowego z poszanowaniem dyrektyw wynikających z kpa. Z tego też względu podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania uznać należało za bezzasadne.
Przechodząc natomiast do oceny zasadności zgłoszonego zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 122 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 123 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 2 pkt 5 i 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. -poprzez - ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskazać należy, że podstawą do wydania decyzji w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym jest wiarygodna (przynajmniej uprawdopodobniona) informacja o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia, nie jest natomiast wymagane ustalenie, czy w istocie rozpoznane zmiany stanowią o niezdolności do prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje stosowne orzeczenie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd I instancji słusznie podzielił stanowisko organów administracji publicznej, iż okolicznością uprawdopodobniającą istnienie stanu zdrowia skarżącego wpływającego na zdolność psychofizyczną jego jako kierowcy była opinia wydana w oparciu o badania sądowo-psychiatryczne, o których mowa we wniosku Prokuratora z [...] lipca 2009 r. W nawiązaniu do § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia dnia 7 stycznia 2004 r. zwrócić należy uwagę, iż przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami nie ograniczają się tylko do przypadków ułomności fizycznej, powodującej trudności w obsłudze pojazdu, lecz dotyczą także następstw różnych schorzeń, a także cech osobowości, które ze względu na swój charakter mogą wpływać na bezpieczne uczestniczenie przez kierowców w ruchu drogowym.
W świetle powyższego, trafnie Sąd I instancji uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organy administracji publicznej działając na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, słusznie orzekły o skierowaniu skarżącego na badania. Jak wyjaśniono już na wstępie uzasadnienia, bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzji, pozostawał fakt uchybienia przez Starostę Krakowskiego terminowi, o którym mowa w § 2 ust 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. termin ten miał, bowiem wyłącznie charakter instrukcyjny. A zatem, w świetle faktu, że ziściły się przesłanki, o których mowa w art. 122 ust. 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym, natomiast termin, o którym mowa w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. ma charakter instrukcyjny, trafnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z poszanowaniem przepisów prawa.
Z powyższych względów uznając, że skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.
Odnosząc się do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie adw. M. M. wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną, wyjaśnić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania pomiędzy stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – 261 ppsa.