Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Lu 972/05 oddalił skargę M. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w [...] z dnia [...] znak: [...] przyznającą M. J. pomoc finansową w postaci zasiłku okresowego w kwocie 189,60 zł na okres od dnia 1 do 30 września 2005 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wysokość zasiłku została ustalona zgodnie z przepisem art. 38 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), a więc w kwocie nie przekraczającej różnicy pomiędzy kryterium dochodowym rodziny, a dochodem rodziny, z uwzględnieniem ograniczenia, o którym mowa w art.147 ust. 2 pkt. 2 ustawy. Przepis ten stanowi, że w roku 2005 minimalna wysokość zasiłku okresowego wynosi w przypadku rodziny 20 % różnicy pomiędzy kryterium dochodowym, a dochodem tej rodziny.
W ocenie Kolegium, przepis art. 147 powołanej ustawy zamieszczony w rozdziale Przepisy przejściowe i końcowe, zgodnie z którym wysokość zasiłku okresowego w przypadku rodziny nie może być mniejsza niż 20 % podstawy wymiaru, jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów zamieszczonych w innych rozdziałach ustawy i jako taki ma pierwszeństwo stosowania w zakresie i w sytuacjach w nim opisanych. Kolegium zaznaczyło również, że wprawdzie w oparciu o art. 38 ust. 6 powołanej ustawy Rada Gminy może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego i sfinansować podwyżkę ze środków gminy, ale jest to uprawnienie, a nie obowiązek. Ponadto, w przedmiotowej sprawie uchwały takiej nie podjęto, zatem wysokość zasiłku jest ustalona prawidłowo.
Powyższą decyzję M. J. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o jej zmianę. W ocenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie nie został zrealizowany art. 38 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie bowiem z art. 147 ust. 5 tej ustawy, w 2005 r. gminy otrzymały dotację celową z budżetu państwa na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe w części określonej w ust.
2. Stosownie natomiast do art. 16 i 17 ust. 4 powołanej ustawy, to do gminy należy przyznawanie i wypłacanie zasiłków okresowych. Zdaniem skarżącej, są to zadania własne gminy o charakterze obowiązkowym, natomiast w przedmiotowej sprawie Gmina ograniczyła się jedynie do wypłaty w wysokości pokrywanej przez budżet państwa. M. J. wskazała również, że działanie Gminy, która wypłaciła jej zasiłek wyłącznie w wysokości pokrywanej przez budżet państwa jest sprzeczne z art. 16 ust. 2 i art. 166 ust. 1 Konstytucji RP.
Powołując się na art. 67, 69 i 71 ust. 1 Konstytucji RP, skarżąca stwierdziła, iż Gmina powinna jej przyznać pomoc w zakresie umożliwiającym powrót do takiego stanu zdrowia, aby mogła samodzielnie się utrzymać. Skarżąca podniosła również, że MOPR przyznaje innym osobom posiadającym dochód wyższy niż ona, wyższe zasiłki celowe, czym narusza zasadę sprawiedliwości społecznej.
W skardze zaznaczono ponadto, że Polska podlega Konwencji Praw Człowieka Rady Europy, która jednoznacznie opowiada się za społeczeństwem sprawiedliwym, gdzie ustanowione prawa służą przede wszystkim do ochrony najsłabszych nie posiadających środków, aby samodzielnie przetrwać oraz daje gwarancję godnego i sprawiedliwego traktowania. Zatem MOPR jako organ administracji państwowej działający z upoważnienia Prezydenta jest obowiązany do przestrzegania wszelkich ustaw obowiązujących w państwie i odpowiada za to, zgodnie z art. 16 ust. 2 Konstytucji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.), oddalił skargę.
Sąd uznał za błędną przedstawioną przez skarżącą interpretację art. 147 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym w 2005 r. gminy otrzymują dotację celową z budżetu państwa na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe w części określonej w ust.
3. W ocenie Sądu, powołany przepis oznacza, że Skarb Państwa pokrywa wydatki na zasiłki okresowe ustalane w minimalnej wysokości, o jakiej stanowi art. 147 ust. 2 pkt. 2 ustawy. Część zasiłku ustalana w wysokości przekraczającej kwotę minimalną jest pokrywana ze środków gminy, dla której ustalanie i wypłata zasiłku okresowego jest zadaniem własnym, obowiązkowym. W żadnym razie nie ulega zmianie minimalna kwota zasiłku. Gmina może wprawdzie na mocy art. 38 ust. 6 ustawy, w drodze uchwały podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, o którym mowa w ust. 2 i 3, jednakże, jak podkreśliło Kolegium, w przedmiotowej sprawie uchwała w tym zakresie nie została podjęta. Oparcia dla takiego rozumienia regulacji zawartej w art. 147 ust. 2 pkt. 2 należy upatrywać, zdaniem Sądu, w treści pkt 7 art. 147, który stanowi, że od 2008 r. gminy otrzymują dotację celową na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe w części określonej w art. 38 ust.
3. Jeśli zważyć, że art. 147 w ogóle nie podaje minimalnej kwoty zasiłku okresowego w roku 2008, to, jak wskazał Sąd, należy sądzić, że dopiero od tego roku będzie miał zastosowanie przepis art. 38 ust.3 pkt 2, zgodnie z którym minimalna kwota zasiłku okresowego wynosi 50 % różnicy między kryterium dochodowym rodziny, a dochodem rodziny. Kwota ta również będzie pokrywana w całości z dotacji z budżetu państwa.
Sąd zaznaczył również, że część zarzutów skargi odnosi się do funkcjonowania Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie. Zatem, biorąc pod uwagę zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określony w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mogą one być rozpoznawane przez Sąd.
Za bezzasadny uznano również zarzut o niewystarczającym wymiarze świadczeń udzielanych skarżącej, bowiem ustawa o pomocy społecznej stanowi, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia jedynie niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 usyt.1). Sama zaś pomoc jest uzależniona nie tylko od potrzeb, ale również od możliwości pomocy społecznej (art. 3 ust. 4). Udzielenie pomocy w kwocie odpowiadającej minimalnemu zasiłkowi nie może zostać uznane za naruszenie tych zasad.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia wypływających z Konstytucji zasad sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa i wolności, Sąd stwierdził, że o naruszeniu w/w zasad nie może świadczyć, wskazany przez skarżącą inny wymiar i zakres przyznanej różnym podmiotom pomocy, skoro sama ustawa o pomocy społecznej stanowi, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3), a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeśli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (ust. 4). Od organu zatem zależy ocena konkretnego życiowego zdarzenia i zastosowanie odpowiedniej dla potrzebujących formy pomocy. Przepis powyższy pozostaje w oczywistej korelacji z celami pomocy społecznej, jakie są określone w art. 2 ustawy o pomocy społecznej. Sytuacja ubiegających się o świadczenia badana jest także w takim zakresie, a ewentualne decyzje poddane kontroli.
Zachowanie przez organy zasady równości pozwala sądzić, że niesłusznie zarzucono organom naruszenie zasady sprawiedliwości społecznej. Te konstytucyjne normy stanowią bowiem swoje logiczne uzupełnienie i często pokrywają się ze sobą.
Także mniemanie skarżącej o złamaniu konstytucyjnej zasady wolności i korzystaniu z przysługujących praw (art. 37 ust. 1 Konstytucji RP) Sąd uznał za chybione. Akta sprawy w żadnym razie takiego zarzutu nie potwierdzają, a decydującego znaczenia nie może tu mieć czysto subiektywne poczucie skarżącej, skoro nie podała ona żadnego konkretnego, wskazanego w Konstytucji prawa lub wolności, które miałoby zostać naruszone.
M. J. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzuciła:
naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., polegające na nie podjęciu przez organ administracji wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mającego na celu załatwienie sprawy, a także na nie zebraniu i nie rozpatrzeniu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, przez co organ nie dokonał prawidłowej oceny w zakresie ustaleń faktycznych jak i prawnych, naruszenie przepisów postępowania- art. 8 k.p.a. oraz konstytucyjnych zasad równości i państwa prawnego, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, przez nierówne traktowanie obywateli znajdujących się w jednakowej sytuacji, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 oraz art. 3 ustawy o pomocy społecznej, poprzez nie umożliwienie skarżącej przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie jest w stanie pokonać, poprzez wykonywanie swoich uprawnień w stopniu niewystarczającym do zaspokojenia jej podstawowych potrzeb życiowych i umożliwienia życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, naruszenie prawa materialnego, tj. art. 38 oraz 147 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ustalenie rażąco niskiej wysokości zasiłku okresowego.
Powołując się na powyższe naruszenia prawa skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że dyspozycja art. 38 ustawy o pomocy społecznej wyraźnie wskazuje na jednoznaczną interpretację, że kwota zasiłku okresowego może być wyższa, niż kwota minimalna wynikająca z przepisów ustawy. Wysokość zasiłku okresowego przyznawanego osobom spełniającym określone kryteria i wymogi ustawy powinna być uzależniona od rozważenia sytuacji życiowej osoby ubiegającej się o przyznanie świadczeń jak również możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej. Zatem organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego tak, aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 7 i 77 k.p.a.). Dotyczy to nie tylko ustalenia przesłanek, jakie według ustawy o pomocy społecznej powinna spełniać skarżąca, ażeby przyznać jej świadczenie, ale również okoliczności, które decydują o odmowie jego przyznania w wyższej wysokości.
W ocenie skarżącej, organ odwoławczy powinien sprawdzić, czy faktycznie Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] nie dysponował niezbędnymi środkami finansowymi, ażeby przyznać skarżącej wyższy zasiłek. Stwierdzenie, że nie posiada on wystarczających środków bez wskazania jakiejkolwiek podstawy, jest niewystarczające dla uprawdopodobnienia stanowiska organu. W skardze kasacyjnej wskazano, że wprawdzie ustalenia faktyczne dokonane przez Kolegium Odwoławcze znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, lecz nie zostały one w pełni oraz wystarczająco rozpatrzone i w konsekwencji doprowadziły do wydania decyzji o nieprzekonującej treści, czym dopuszczono się naruszenia reguł procesowych zawartych w art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
Skarżąca podkreśliła, że jej sytuacja wymaga szczególnie wnikliwego rozpatrzenia, gdyż jest osobą niepełnosprawną, samotnie wychowuje dwójkę dzieci, które wymagają szczególnej opieki. Ponadto, jest bezrobotna bez prawa do zasiłku. Ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie podjąć żadnej pracy. W tej sytuacji, udzielenie pomocy w kwocie odpowiadającej minimalnemu zasiłkowi nie pozwala rodzinie skarżącej na zaspokojenie podstawowych i niezbędnych potrzeb życiowych i nie umożliwia funkcjonowania w warunkach odpowiadających godności człowieka. Tym samym, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja zdecydowanie narusza dyspozycję art. 3 ustawy o pomocy społecznej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Zaznaczyć również należy, iż przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy, rozporządzenia – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody, zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wyraźnie wskazany. Podstawy kasacji stanowią nie tylko najważniejsze wymaganie formalne, ale również decydują o istocie i charakterze instytucji kasacji.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżącej oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w myśl art. 174 pkt 1 cytowanej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego zastosowanego przez Sąd (porównaj wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r. sygn. akt OSK 121/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r poz. 11).
Natomiast zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).
W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd przepis prawa materialnego.
Podnosząc w tej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Natomiast pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 8 art. 77 § 1 oraz 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego.
Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie albowiem w podstawie tejże skargi kasacyjnej powołano się tylko na wskazane wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Tym samym brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowoadministracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji.
Nieusprawiedliwione są również wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Przede wszystkim zauważyć należy, iż skarżąca w powyższym zakresie powołała się na naruszenie art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, które statuują przepisy ogólne określające cele pomocy społecznej. Jednakże powołane wyżej przepisy nie stanowiły podstawy materialnoprawnej wydanych decyzji w przedmiocie przyznania skarżącej zasiłku okresowego jak też Sąd I instancji przepisów tych nie stosował w rozpoznawanej sprawie. Tym samym w okolicznościach tej sprawy Sąd I instancji nie mógł powyższych przepisów naruszyć.
Ponadto w skardze kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono naruszenie art. 38 i art. 147 ustawy o pomocy społecznej przy czym nie określono na czym polega to naruszenie czy poprzez błędna wykładnię czy też poprzez niewłaściwe zastosowanie, bowiem skarżąca upatruje w/w naruszenia w ustaleniu rażąco niskiej wysokości zasiłku okresowego w sytuacji gdy Sąd administracyjny nie ustala wysokości zasiłków z pomocy społecznej, kontrolując jedynie legalność wydawanych w sprawie decyzji administracyjnych. Przede wszystkim jednakże podkreślić należy, iż w skardze kasacyjnej nie określono precyzyjnie, którego to przepisu prawa materialnego dotyczą zarzuty. Jak wynika z lektury zaskarżonej decyzji jej podstawę materialnoprawną stanowiły przepisy art. 38 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 147 ust. 2 pkt. 2 ustawy o pomocy społecznej. Niespornym tym samym pozostaje okoliczność, że zarówno przepis art. 38 jak i art. 147 ustawy o pomocy społecznej zawierają w swej treści ustępy a te mają dalsze punkty (art. 38 i art. 147 posiadają po 6 ustępów – przypomnienie Sadu).
Skoro wskazane w skardze kasacyjnej przepisy art. 38 i 147 ustawy o pomocy społecznej zostały tak zredagowane, że w swej treści zawierają ustępy oraz punkty a skarga w sposób ogólny wskazuje tylko na przepis art. 38 i art. 147 ustawy o pomocy społecznej bez określenia, którego ustępu (punktu) tej normy prawnej dotyczą jej zarzut to tym samym w okolicznościach tej sprawy uznać należy, że w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnego przepisu prawa materialnego naruszonego przez Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać, którego to przepisu dotyczy wniesiona skarga kasacyjna tym bardziej, że również wnikliwa analiza uzasadnienia tejże skargi kasacyjnej nie pozwala na ujawnienie precyzyjnie określonej normy prawa materialnego będącej przedmiotem niniejszej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny działający jak sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi. Związaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej w opisanej sytuacji nie pozwala zatem na przyjęcie przedmiotowej skargi w powyższym zakresie do jej merytorycznego rozpoznania, dlatego też uznano, że ogólnikowe wskazanie podstawy prawnej w petitum skargi kasacyjnej prowadzi do przyjęcia wniosku, o braku uzasadnionych podstaw tej skargi w opisanym zakresie.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 250 w/w ustawy w związku z § 2 pkt. 1 i 3 w związku z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.