Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1128/15, oddalił skargę M. S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie odmowy udostępnienia przez Prezydenta m.st. Warszawy danych z ewidencji gruntów i budynków.
M. w m.st. Warszawie S.A. wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. znak: [...] wystąpiło do Urzędu m. st. Warszawy Biura Geodezji i Katastru Wydziału Udostępniania Danych Ewidencji Gruntów i Budynków o wskazanie numeru księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości położonej w W. przy ul. S. [...] (dz. ew. nr [...], obręb [...]), uzasadniając, iż powyższa informacja jest niezbędna dla realizacji obowiązków, wynikających z ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, zawarcia umowy na usługi wodociągowo-kanalizacyjne świadczone na rzecz wskazanej nieruchomości. Spółka doprecyzowała wniosek poprzez wskazanie, iż dotyczy on wypisu z rejestru gruntów w przedmiocie wskazania numeru księgi wieczystej (zawierającego dane podmiotowe), w myśl przepisu art. 24 ust. 5 § 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm.), powołując się na fakt wykonywania zadań publicznych, powierzonych lub zleconych przez organ administracji publicznej.
Organ podniósł, iż wnoszący legitymuje się jedynie interesem faktycznego, a nie interesom prawnym, stąd też brak podstaw prawnych do udostępnienia żądanych danych. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że warunkiem koniecznym otrzymania wypisu z rejestru gruntów jest wykazanie interesu prawnego wynikającego z konkretnego przepisu prawa materialnego przewidującego dla organu obowiązek wydania danych lub uprawnienie wnioskodawcy do żądania ich wydania, a który nie został przez M. S.A. wskazany.
Na skutek wniesienia przez M. S.A. wezwania do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie wydania ww. informacji z ewidencji gruntów i budynków, Prezydent m.st. Warszawy pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. znak [...] ([...]) podtrzymał dotychczasowe stanowisko.
M. w m.st. Warszawie S.A. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę do na powyższą odmowę z dnia [...] stycznia 2015 r. wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy wnioskowanych danych.
Zaskarżonej czynności Spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne uznanie organu, że zawieranie umów na usługi wodociągowe przez M. S.A. z odbiorcami prywatnymi nie jest realizacją zadania publicznego umożliwiającą przekazanie Spółce danych dotyczących numeru księgi wieczystej nieruchomości przy ul. S. [...] w W..
Skarżąca wniosła o wydanie wyroku uznającego obowiązek przekazania przez Prezydenta m. st. Warszawy danych z ewidencji gruntów zgodnie z wnioskiem z dnia [...] listopada 2014 r. ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1128/15, stwierdził, że nie budzi wątpliwości okoliczność, iż M. w m.st. Warszawie S.A. spełnienia warunek realizacji zadań publicznych w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, odprowadzania i oczyszczania ścieków komunalnych, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858) oraz art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Spółka jest przedsiębiorcą realizującym zadania własne miasta stołecznego Warszawy dotyczące zaspokajania zbiorowych potrzeb ludności. Jednak zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) celem publicznym jest budowa i utrzymywanie publicznych urządzeń służących do zaopatrzenia ludności w wodę, gromadzenia, przesyłania, oczyszczania i odprowadzania ścieków oraz odzysku i unieszkodliwiania odpadów, w tym ich składowania. Natomiast z treści przedmiotowego wniosku wynika, iż jego przedmiotem jest ustalenie numeru księgi wieczystej nieruchomości w celu zawarcia umowy na usługi wodociągowo-kanalizacyjne, czego nie można uznać za zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis.
Sąd I instancji nadmienił, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w sprawie sygn. akt I OSK 1212/09, wskazał, iż istnieje podział informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków na dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2), które to rozróżnienie znalazło odzwierciedlenie w art. 24 ww. ustawy. W ust. 2 tego przepisu ustawodawca przewidział bowiem, iż informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 (dane przedmiotowe), są jawne i powszechnie dostępne.
Natomiast stosownie do art. 24 ust. 3 wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 (dane podmiotowe), wydawane są jedynie na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu;
- 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizujących zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu;
- 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu.
Należy jednak wyraźnie podkreślić, że przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych w trybie art. 24 ust. 2 ustawy informacji o gruntach, budynkach i lokalach, na żądanie każdego, tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego, ani władania gruntem, budynkiem lub lokalem, mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku, informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym, z uwagi na ochronę zawartych w nich danych osobowych, mogą być udzielane tylko w trybie art. 24 ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń.
Zdaniem Sądu I instancji Prezydent słusznie stwierdził, iż Spółka nie była uprawniona do uzyskania żądanych przez nią informacji. Dane objęte wnioskiem Spółki wykraczały poza katalog danych przedmiotowych, których udostępnienie odbywa się na zasadach określonych w art. 24 ust. 2 ustawy. Wniosek o udostępnienie danych z ewidencji Spółka złożyła celem uzyskania informacji potrzebnych na swój własny użytek, który nie jest uzasadniony wykonywaniem zadań o charakterze publicznym wynikających z jej ustawowego umocowania.
Zgodnie z tezą Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w powołanym wyroku, z sygn. akt I OSK 1212/09, "Przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych w trybie art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne informacji o gruntach, budynkach i lokalach, na żądanie każdego tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego ani władania gruntem, budynkiem lub lokalem, mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym. Natomiast informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo przedmiotowym, z uwagi na ochronę zawartych w nich danych osobowych, mogą być udzielane tylko w trybie art. 24 ust. 3 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń". Stąd też, mając na uwadze okoliczność, iż wpisy do księgi wieczystej zawierają poza danymi odnoszącymi się stricte do samej nieruchomości (informacje o charakterze przedmiotowym) również dane dotyczące jej właściciela (o charakterze podmiotowym), przedmiotowy wniosek nie mógł zostać pozytywnie rozpoznany.
Wobec powyższego Sąd I instancji nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia prawa.
M. m. st. Warszawie S.A. wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wskazanego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1128/15.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez błędne uznanie, że Prezydent m.st. Warszawy uprawniony był do odmowy wydania danych żądanych przez M. S.A. dotyczących numeru księgi wieczystej nieruchomości oraz że zawieranie umów na usługi wodociągowe przez M. z odbiorcami prywatnymi nie jest realizacją zadania publicznego umożliwiającą przekazanie numeru księgi wieczystej nieruchomości.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki nie ma racji Sąd I instancji, przyjmując, iż teza cytowanego orzeczenia NSA z 21 lipca 2010 r. może umożliwiać w realiach niniejszej sprawy odmowę wydania danych dotyczących numeru ksiąg wieczystych określonej nieruchomości.
Czym innym jest udzielanie jawnych i powszechnie dostępnych danych o charakterze przedmiotowym, przy których należy wykazać interes prawny, od udzielania danych o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym, które udzielane mogą być tylko w trybie art. 24 ust. 5 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Ograniczenia zawarte w art. 24 ust. 5 ww. ustawy to przesłanki wymienione w punktach (1, 2, 3) tego artykułu.
W niniejszej sprawie skarżący wskazywał jako podstawę prawną żądanych danych właśnie art. 24 ust. 5 pkt 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Niezrozumiałe jest w takiej sytuacji, dlaczego Sąd I instancji posiłkując się orzeczeniem NSA, stwierdza, że wniosek nie mógł być zrealizowany gdyż zawierał dane podmiotowe, a bez wykazywania interesu prawnego mogą być udostępniane jedynie dane przedmiotowe. Dane podmiotowe z wyłączeniem sytuacji, o której mowa w art. 24 ust. 5 pkt 3 prawa geodezyjnego, mogą być także wydawane bez wykazywania interesu prawnego, o ile dotyczą sytuacji opisanych w art. 24 ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego. W niniejszej sprawie aktualny był przypadek wymieniony w art. 24 ust. 5 pkt 2 Prawa geodezyjnego.
Analiza sytuacji faktycznej i prawnej winna dotyczyć wyłącznie oceny, na ile M. S.A. żądając określonych danych, spełniało przesłanki wymienione w normie art. 24 ust. 5 pkt 2 tej ustawy. W ocenie skarżącego kasacyjnie zachodziły wszystkie z przesłanek wymienionych w tym przepisie, co obligowało Prezydenta Warszawy do wydania żądanych danych.
Zadanie własne gminy zostało zlecone powołanemu przedsiębiorstwu komunalnemu – M. w m.st. Warszawy, przekształconemu z dniem [...] stycznia 2003 r. w jednoosobową spółkę akcyjną z jedynym akcjonariuszem – miastem stołecznym Warszawa. Zadanie własne gminy związane jest z gruntami i budynkami.
W gestii Prezydenta Warszawy Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy Biura Geodezji Katastru pozostaje zbiór danych, który dotyczy określonych gruntów, w tym wypadku działki ew. nr [...] przy ul. S. [...]. Spółka sama nie jest organem administracji publicznej. Na skutek zlecenia dokonanego przez organ administracji publicznej Spółka realizuje zadanie publiczne w postaci dostawy wody.
Zadanie to związane jest z danym gruntem, którego dotyczy z kolei określony zbiór danych czyli ewidencja gruntów. Wadliwa jest próba wykazywania przez organ, że przepis art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo Geodezyjne i Kartograficzne nie ma zastosowania w sprawie oraz stanowisko Sądu, iż w sprawie brak przesłanki związanej z pojęciem "zadania publicznego".
Sąd I instancji nie przedstawił argumentacji, z której wynikałoby, iż zawarcie umowy na usługi wodociągowo-kanalizacyjne nie może być uznane za zadanie publiczne, co uniemożliwia w tym zakresie polemikę ze stanowiskiem Sądu.
W ocenie M. S.A. żądanie danych w celu zawarcia umowy na usługi wodno-kanalizacyjne można uznać za zadanie publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis.
Ustawowe pojęcie zadania publicznego własnego gminy dotyczące wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych jest pojęciem ogólnym. Jego konkretyzacja następuje dopiero poprzez określone działania. Jednym z nich jest także właśnie podpisywanie umów czy rozliczanie usług. Czynności te stanowią część procesu realizowania zadania własnego gminy związanego z dostawą wody. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację prawidłowego procesu realizacji dostawy wody bez właśnie wcześniejszego zbudowania instalacji, jej utrzymania a następnie dostawy wody po wcześniejszym zawarciu umowy.
Zadania M. związane są z budynkami lub lokalami, trudno bowiem uznać, iż funkcjonowałyby one w sposób prawidłowy, bez pogorszenia ich stanu, gdyby nie była do nich dostarczana woda i odprowadzane ścieki.
Kwestia relacji pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowym, a odbiorcami usług nie musi wynikać z żadnego katalogu zadań własnych. Istotne jest, aby zadanie własne było w katalogu zadań przynależnych gminie i aby związane było z gruntem. Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Jak wykazano wyżej kwestie dotyczące wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych są zadaniem własnym gminy i niewątpliwie związane są z gruntem.
W przypadku M. S.A., zgodnie z dyspozycją art. 24 ust. 5 pkt 2 Prawa geodezyjnego, należało wykazać co najwyżej fakt zlecenia przez organ administracji publicznej wykonywania zadania, które jest zadaniem własnym gminy zgodnie z odrębnymi przepisami i jednocześnie, iż zadanie to związane jest z gruntem lub budynkiem. W niniejszej sprawie zadaniem tym są usługi wodociągowe, które ze swej natury związane są z gruntem czy budynkami, gdyż do nich właśnie doprowadzone są odpowiednie instalacje, za pomocą których ma miejsce realizacja usług.
Żądane przez skarżącą dane są konieczne do realizacji celów statutowych. Z przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków wynika, że tylko złożenie wniosku na piśmie jest warunkiem koniecznym, niezbędnym do zawarcia umowy oraz że brak pisemnego wniosku uniemożliwia zawarcie umowy. Ustawodawca nie wskazał, że inicjatywa zawarcia umowy powinna pochodzić jedynie od osoby, która jest potencjalnym odbiorcą usług. Nie ma zatem żadnych przeszkód, aby z inicjatywą zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków wystąpiło przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne.
Rola Spółki nie ogranicza się jedynie do podpisywania, przy spełnieniu innych warunków, umów na dostawę wody z podmiotami o to wnioskującymi, zgłaszającymi się do Spółki. Istnieje szereg sytuacji, w których to przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne jest inicjatorem zawarcia umowy czy też dąży do zawarcia tego rodzaju umowy z uwagi na określoną sytuację.
M. S.A. zawsze dążyła do posiadania umowy z odbiorcą w formie pisemnej, nawet jeżeli woda w nieruchomości nie jest pobierana. Może bowiem wystąpić awaria na sieci wewnętrznej, w wyniku której wodomierz wykaże zużycie wody, jednakże wobec braku zawartej umowy i wiedzy o aktualnym właścicielu Spółka ma utrudnioną możliwość skutecznego kontaktu z właścicielami czy użytkownikami.
Wskazana w art. 6 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę wytyczna odnosząca się do złożenia wniosku nie jest warunkiem sine qua non zawarcia umowy. Ma ona jedynie charakter porządkowy, mający na celu pozyskanie przez przedsiębiorstwo wodociągowo - kanalizacyjne niezbędnych informacji. Brak wniosku nie może stanowić przesłanki uniemożliwiającej skuteczne zawarcie umowy o zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków z inicjatywy skarżącego. Do ustalenia danych właścicielskich, co miało miejsce także w niniejszej sprawie konieczne jest jednak posiadanie danych z ewidencji gruntów, o wydanie których skarżący zasadnie zwracał się do organu, będąc podmiotem, do którego w pełni odnosiły się przesłanki wynikające z art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu przy rozpoznawaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach.
Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t.: Dz. U. z 2015 r. poz. 520 ze zm.), dalej p.g.k., ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące m. in. gruntów – ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Według art. 24 ust. 2 p.g.k., informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne. Są zatem powszechnie dostępne. Zgodnie z art. 20 ust. 4 p.g.k., każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym.
Zgodnie zaś z art. 24 ust. 5 p.g.k., starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;
- 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis;
- 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny w tym zakresie.
Sąd I instancji trafnie zwrócił uwagę, iż przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne wykonuje zadania publiczne polegające na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zadania te są zadaniem własnym gminy, jak stanowi art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 328 ze zm.), zwanej dalej "ustawą zaopatrzeniową".
Pojęcie zadania własnego gminy nie zostało doprecyzowane w ustawie zaopatrzeniowej, zatem należałoby rozumieć je zgodnie z art. 7 ustawy o samorządzie gminnym, w którym określono je jako zadanie polegające na zaspokajaniu zbiorowych potrzeb wspólnoty – wspólnoty samorządowej, tworzonej, zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, przez mieszkańców gminy. Artykuł 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. wskazuje w szczególności, że zadania własne gminy obejmują sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji oraz usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych.
Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej dostarczanie wody lub odprowadzanie ścieków odbywa się na podstawie pisemnej umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków zawartej między przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług.
Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane do zawarcia umowy o zaopatrzenie w wodę lub odprowadzanie ścieków z osobą, której nieruchomość została przyłączona do sieci i która wystąpiła z pisemnym wnioskiem o zawarcie umowy (art. 6 ust. 2 ustawy).
Umowa, o której mowa w ust. 1, może być zawarta z osobą, która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości, do której ma być dostarczana woda lub z której mają być odprowadzane ścieki albo z osobą, która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym (art. 6 ust. 4 ustawy).
Z przywołanych regulacji wynika, iż realizacja omawianego zadania własnego gminy polega między innymi na dostarczaniu wody lub odprowadzaniu ścieków na podstawie pisemnej umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorstwem wodociągowo-kanalizacyjnym a odbiorcą usług, którym jest osoba, której nieruchomość została przyłączona do części i która posiada tytuł prawny do korzystania z nieruchomości lub która korzysta z nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazane zadanie publiczne jest zatem związane z nieruchomościami, do których jest dostarczana woda lub z których są odprowadzane ścieki.
Rację ma zatem skarżąca kasacyjnie Spółka, iż podstawę do załatwienia jej wniosku o wskazanie numeru księgi wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości winien być przepis art. 24 ust. 5 pkt 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Spółka realizuje bowiem – na skutek powierzenia jej tych zadań przez Prezydenta m.st. Warszawy, wskazane powyżej zadania publiczne, które są związane z nieruchomościami wyszczególnionymi w tym przepisie. Oceny tej nie zmienia dodanie z dniem 1 lipca 2016 r. do art. 24 ust. 5 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne punktu 2a ustawą zmieniającą z dnia 9 czerwca 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 903).
Regulacja zawarta w art. 24 ust. 5 pkt 2a dotyczy udostępnienia danych operatorom sieci w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 880 ze zm.). Przepis ten nie obowiązywał w dacie podjęcia zaskarżonej czynności, która winna być oceniona według stanu prawnego z daty jej podjęcia.
Uznać należało zatem za usprawiedliwione zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego, a mianowicie z art. 24 ust. 5 pkt 2 p.g.k., przez błędną wykładnię.
Z uwagi na to, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 146 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Prezydenta m.st. Warszawy.
Rzeczą organu rozpatrującego sprawę będzie udostępnienie skarżącemu żądanych informacji zgodnie z art. 24 ust. 5 pkt 2 p.g.k.
Wobec uchylenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalającego skargę i stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności – o kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. w części obejmującej koszty postępowania kasacyjnego oraz na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zakresie kosztów postępowania przed Sądem I instancji. Na koszty te składa się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w kwocie 240 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłata od wniosku o uzasadnienie – 100 zł, wpis od skargi kasacyjnej – 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w postępowaniu kasacyjnym – 120 zł, co stanowi łącznie kwotę 777 zł.
Jednocześnie, na podstawie art. 156 § 1 i 3 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny sprostował, w wyroku Sądu I instancji, oczywistą omyłkę pisarską.