Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 24 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 779/22 oddalił skargę A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 31 sierpnia 2022 r. nr SKO.82.867.2022 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Burmistrz Miasta X. decyzją z 10 czerwca 2022 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy (po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie obu decyzji odmownych wyrokiem z 3 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 128/22), odmówił przyznania A. A. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad matką, B. B., posiadającą orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, które zostało wydane przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Y. z 11 sierpnia 2021 r. na stałe.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie, rozpatrując odwołanie A. A., poinformowało skarżącą w piśmie z 18 lipca 2022 r., że jedyną negatywną przesłanką uniemożliwiającą przyznanie jej świadczenia pielęgnacyjnego, jest pobieranie przez nią zasiłku stałego.
Burmistrz Miasta X. decyzją z 20 lipca 2022 r., działając na wniosek A. A., uchylił decyzję z 23 listopada 2018 r. przyznającą skarżącej zasiłek stały i wskazał w uzasadnieniu, że uchylenie następuje od 1 lipca 2022 r. Skarżąca zrzekła się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie decyzją z 31 sierpnia 2022 r. nr SKO.82.867.2022 uchyliło w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji z 10 czerwca 2022 r. i orzekło co do istoty w ten sposób, że przyznało skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką sprawowaną nad matką B. B. na stałe od 1 lipca 2022 r. Jak wskazał organ II instancji, data początkowa przyznania świadczenia wynika z faktu pobierania przez A. A. zasiłku stałego do 31 czerwca 2022 r. (powinno być "30 czerwca 2022 r." – przyp. NSA).
A. A. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w części, w jakiej nie przyznano jej wnioskowanego świadczenia od 1 sierpnia 2021 r. do 30 czerwca 2022 r.
Sąd I instancji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zdaniem Sądu I instancji, istota sporu dotyczyła kwestii przysługiwania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożyła wniosek o przyznanie tego świadczenia, tj. od 1 sierpnia 2021 r.
Jak wyjaśnił Sąd I instancji, w rozpoznawanej sprawie skarżącej przysługiwał zasiłek stały z tytułu opieki sprawowanej nad matką od 23 listopada 2018 r. do 1 lipca 2022 r. Uchylenie decyzji przyznającej zasiłek stały nastąpiło ostateczną decyzją organu I instancji z 20 lipca 2022 r., ze skutkiem od 1 lipca 2022 r.
Sąd I instancji wskazał, że z treści art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.ś.r.", wynika, że posiadanie prawa do m.in. zasiłku stałego wyklucza prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Dopóki w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o przyznaniu zasiłku stałego, dopóty nie było możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za ten okres. Dopiero uchylenie decyzji przyznającej ten zasiłek pozwoliło na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia, od którego zasiłek stały już nie przysługiwał. Zatem, organ II instancji prawidłowo przyznał to świadczenie od 1 lipca 2022 r.
Sąd I instancji podkreślił, że okres, na który strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też jest uzależniony od terminu obowiązywania dotychczasowego uprawnienia, którego pobieranie uniemożliwia uwzględnienie wniosku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. A. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. polegającą na pominięciu celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez opiekuna zasiłku stałego stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji. Skarżąca kasacyjnie złożyła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że zgodnie z prawidłową wykładnią przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., "wyłącza on prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osoby mającej ustalone prawo renty, gdy uprawniony przy zbiegu uprawnień do tych świadczeń nie złoży oświadczenia o rezygnacji z prawa do zasiłku".
Dalej wnosząca skargę kasacyjną wskazywała, że zróżnicowanie sytuacji opiekunów osób niepełnosprawnych, polegające na wyłączeniu w całości prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tych opiekunów, którzy mają ustalone prawo do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 lit. a u.ś.r., w sytuacji gdy to świadczenie jest niższe niż świadczenie pielęgnacyjne, stałoby w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami równości wobec prawa, a także z zasadami sprawiedliwości społecznej, czy udzielania szczególnej pomocy rodzinom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej oraz osobom niepełnosprawnym.
Jak zaznaczyła wnosząca skargę kasacyjną, z art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.s.", wynika, że zasiłek stały nie przysługuje w przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego. W sytuacji nabycia uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w czasie pobierania zasiłku stałego, organ musi uchylić decyzję przyznającą ten zasiłek (tak I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2020, uwagi do art. 37).
Zatem, już sam wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinien być potraktowany jako skorzystanie przez stronę z wyboru świadczenia bardziej korzystnego. Aby wybór mógł zostać skutecznie dokonany, nie zachodzi konieczność rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznanie (tak wyrok WSA w Krakowie z 10 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 504/20).
Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy podać, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", ponieważ skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., natomiast istota sporu sprowadza się wyłącznie do ustalenia początkowej daty, od której powinno być przyznane skarżącej świadczenie pielęgnacyjne z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Skarżąca miała bowiem przyznany wcześniejszą decyzją zasiłek stały, a zatem w takiej sytuacji dochodziło do zbiegu obu świadczeń jako przyznanych z tytułu zabezpieczenia społecznego.
W związku z powyższym przypomnieć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do (...) zasiłku stałego (...).
Stosownie natomiast do art. 37 ust. 4 u.p.s. w przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i renty socjalnej, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania lub zasiłku dla opiekuna, zasiłek stały nie przysługuje.
Z powołanych przepisów wynika zatem, że w przypadku zbiegu uprawnień m.in. do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku stałego, uprawnionemu może przysługiwać wyłącznie tylko jedno z tych świadczeń, a co wyklucza - jak zasadnie zauważył Sąd I instancji - możliwość równoczesnego przyznania obu świadczeń za ten sam okres. W tych samych okolicznościach faktycznych i prawnych strona może otrzymać tylko jedno ze świadczeń, przy czym chodzi tu o przyznanie samego świadczenia, a nie jedynie o fakt jego pobierania. W sytuacji bowiem, gdy strona ma przyznane decyzją administracyjną prawo do określonego świadczenia, brak jest podstaw prawnych, aby zakazać stronie prawa do jego pobrania.
Zasadnie przy tym zauważa skarżąca kasacyjnie, odwołując się w tym zakresie do doktryny, że przy zbiegu tytułów do świadczeń o wyborze konkretnego wsparcia przesądza sam ustawodawca. Prawo do zasiłku stałego wyłącza już bowiem sam zbieg uprawnień. Oznacza to, że organ pomocy społecznej zobowiązany jest do odmowy zasiłku stałego osobie, która ma ustalone uprawnienia do jednego z wyżej wymienionych świadczeń. W sytuacji zaś nabycia uprawnień do jednego z nich w czasie pobierania zasiłku stałego organ musi uchylić decyzję przyznającą ten zasiłek (I. Sierpowska [w:] Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2023, art. 37, https://sip.lex.pl, dostęp: 2024-03-08).
Tym niemniej w rozpoznawanej sprawie konieczne jest zwrócenie uwagi, że zaskarżony wyrok kontrolujący decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z 31 sierpnia 2022 r. nr SKO.82.867.2022 uchylającą decyzję organu I instancji i rozstrzygającą sprawę reformatoryjnie, został wydany w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami wynikającymi z art. 153 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z 3 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 128/22 uchylił poprzednie decyzje o odmowie przyznania A. A. świadczenia pielęgnacyjnego. Co do zasady sprawa na tym etapie dotyczyła innego zagadnienia, a mianowicie zasadności stanowiska organu odwoławczego o braku bezpośredniego związku przyczynowego między niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaniem przez nią opieki nad niepełnosprawną matką z uwagi na to, że zakres opieki nad matką nie musi skutkować rezygnacją z jakiejkolwiek formy zarobkowania.
Tym niemniej w odniesieniu do okresu przyznania świadczenia należy przypomnieć ten fragment uzasadnienia wyroku, w którym Sąd wskazał, że w sytuacji zbiegu uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego z zasiłkiem stałym, organ administracji powinien podjąć takie działania, aby osoba uprawniona do różnych świadczeń nie została pozbawiona realnej możliwości wyboru świadczenia, skoro może jej przysługiwać tylko jedno z nich. Zatem osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera zasiłek stały powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń, przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego.
Sąd wskazał dalej m. in., że ponownie rozpoznając sprawę na organie będzie ciążył obowiązek poinformowania skarżącej o możliwości wyboru świadczenia i wezwania do złożenia stosownych dokumentów, umożliwiających przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, z odpowiednim pouczeniem (s. 10 i 11 uzasadnienia).
Z powyższego należało też wywieść, że Sąd Wojewódzki w wyroku z 3 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Ol 128/22 przyjął, że nie jest możliwe najpierw przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, a dopiero po jego otrzymaniu zrezygnowanie z dotychczas pobieranego zasiłku stałego. Sąd Wojewódzki w wiążącym wyroku wskazał w oparciu o analizę treści obydwu przepisów na konieczną aktywność organów administracji w sytuacji zbiegu prawa do zasiłku stałego i prawa do świadczenia pielęgnacyjnego gwarantującą osobie uprawnionej do obydwu świadczeń, która rezygnuje z przyznanego świadczenia mniej korzystnego, uzyskanie świadczenia korzystniejszego.
Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy spełnił obowiązek poinformowania skarżącej o możliwości wyboru świadczenia (pismo z 18 lipca 2022 r.).
Zauważyć należy, że zasady wyrażonej w art. 24 ust. 2 u.ś.r., w myśl której prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego, nie można traktować jako bezwzględnego nakazu. Przepis art. 24 u.ś.r. stanowi bowiem normę procesową, pełniącą funkcję służebną względem norm materialnoprawnych i nie może prowadzić do modyfikacji lub pominięcia tych norm. W praktyce oznacza to, że przyznając świadczenia rodzinne, organ ocenia spełnienie warunków przysługiwania świadczenia na dzień podejmowania rozstrzygnięcia (zob. Małysa-Sulińska Katarzyna (red.), Ustawa o świadczeniach rodzinnych. Komentarz, opubl. LEX 2015 oraz R. Babińska-Górecka (w:) R. Babińska-Górecka, M. Lewandowicz-Machnikowska, Świadczenia rodzinne/ Komentarz, Wrocław 2010, s. 296 oraz literatura i orzecznictwo tam przywołane).
W sytuacji zatem, gdy w momencie wydawania decyzji jeden z warunków przysługiwania prawa do danego świadczenia rodzinnego nastąpi po miesiącu złożenia wniosku w tej sprawie, to organ administracji jest nie tylko uprawniony, lecz wręcz zobowiązany uwzględnić daną okoliczność. Oczywiste jest bowiem, że określone świadczenie rodzinne może być stronie przyznane tylko wówczas, gdy wszystkie warunki będą spełnione. Skoro zaś - jak wyżej wskazano - nie jest możliwe kumulatywne pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku stałego, a warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z świadczenia uprzednio przyznanego w ramach systemu zabezpieczenia społecznego, to okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu obowiązywania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że na wniosek A. A. Burmistrz Miasta X. decyzją z 20 lipca 2022 r. uchylił decyzję z 23 listopada 2018 r. przyznającą skarżącej zasiłek stały i wskazał w uzasadnieniu, że uchylenie następuje od 1 lipca 2022 r. Skarżąca zrzekła się prawa do wniesienia odwołania od tej decyzji.
Okoliczności powyższe nie zostały podważone w skardze kasacyjnej. Nie została także podważona ocena tych okoliczności dokonana przez organ odwoławczy i zaaprobowana przez Sąd I instancji. Skuteczne zarzucenie błędnej oceny materiału dowodowego wymaga podniesienia zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ administracji ma obowiązek rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ten obowiązek pozostaje w ścisłym związku z wyrażoną w art. 80 K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, która nie tylko nie wyznacza organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, ale oznacza ocenę wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych według wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania organu. Zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a. skarga kasacyjna nie zawiera.
W związku z tym, skoro do dnia 30 czerwca 2022 r. funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja przyznająca skarżącej kasacyjnie prawo do zasiłku stałego, to nie było prawnie możliwe wydanie - w czasie obowiązywania tej decyzji - innej decyzji, która na ten sam okres przyznawałaby skarżącej świadczenie pielęgnacyjne. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie kwestionowała treści decyzji uchylającej. Skutkiem tego decyzja uchylająca przyznane skarżącej prawo do zasiłku stałego stała się ostateczna oraz prawomocna. Okoliczność ta zaś miała w rozpoznawanej decydujące znaczenie.
Zaznaczyć trzeba, że na podstawie art. 16 § 1 K.p.a., ostateczna decyzja organów administracji publicznej korzysta z domniemania legalności i zgodnie z zasadą trwałości decyzji, funkcjonuje w obrocie prawnym. Z tego powodu organ, podobnie jak i sąd administracyjny, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu kolejnego rozstrzygnięcia. Zgodzić się zatem należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Olsztynie, że - w realiach rozpoznawanej sprawy - to dopiero wydanie przez Burmistrz Miasta X. wspomnianej wyżej decyzji z 20 lipca 2022 r., a nie - jak twierdziła strona - złożenie przez nią wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wraz z oświadczeniem o wyborze świadczenia korzystniejszego - wyeliminowało negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. w postaci posiadania prawa do zasiłku stałego.
Mając zaś na uwadze treść art. 24 ust. 2 u.ś.r., należało przyjąć, że stronie przysługiwało prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad matką począwszy od 1 lipca 2022 r., gdyż nie było prawnej możliwości orzeczenia o przyznaniu tego świadczenia od daty wcześniejszej. W tym bowiem okresie skarżącej kasacyjnie przysługiwało jeszcze prawo do innego świadczenia w ramach systemu zabezpieczenia społecznego, a co - jak wyżej wspomniano – wykluczało możliwość jednoczesnego pobierania przez nią świadczenia pielęgnacyjnego.
Powyższe zostało uwzględnione w stanowisku Sądu I instancji. Równocześnie nie można przyjąć, że Sąd I instancji nie respektował przyjmowanego w orzecznictwie stanowiska wskazującego, że nie można wymagać od strony w pierwszej kolejności zrezygnowania z przyznanego jej decyzją świadczenia przed zbadaniem, czy spełnia pozostałe warunki do otrzymania świadczenia wybranego i korzystniejszego dla niej, skoro stawia ją to w dość trudnej sytuacji, wprowadza stan niepewności i zrozumiałą obawę co do tego, czy uzyska wybrane ze świadczeń w miejsce już otrzymywanego.
Należy wyraźnie podkreślić, że realiach niniejszej sprawy wnioskująca o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego podjęła czynności zmierzające do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w miejsce przyznanego świadczenia pieniężnego w formie zasiłku stałego, składając stosowne oświadczenie o woli rezygnacji pobierania zasiłku stałego, przy wnioskowaniu o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Mając na uwadze istotę obydwu świadczeń i wskazane wyżej zasady prawa brak podstaw, aby zarzucać nieprawidłowość takiej wykładni przepisów prawa, której wynik uwzględni cel ustawy o świadczeniach rodzinnych, a więc zapewni realną możliwość realizacji skorzystania ze świadczenia pielęgnacyjnego w celu objęcia konieczną, osobistą opieką bliskiego członka rodziny. Zarzut dokonania błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. uzasadniany pominięciem celu ustawy nie znajduje w tym stanie rzeczy jakichkolwiek podstaw.
Podkreślić należy raz jeszcze, że o ile punktem wyjścia dla wykładni prawa jest zastosowanie wykładni językowej, to prawidłowo przeprowadzony proces wykładni nie powinien ograniczać się do lektury przepisów. Przepis prawa nie może być bowiem interpretowany w sposób sprzeczny z normami prawa danego systemu i celami tych norm. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt: I OPS 8/09 zwracał uwagę, że zastosowanie dyrektyw funkcjonalnych i systemowych może prowadzić do odrzucenia rezultatów wykładni językowej, nawet w sytuacjach, gdy wykładnia ta prowadzi do jednoznacznych rezultatów (por. wyrok NSA z 18 maja 2021 r. sygn. akt I OSK 273/21).
Z tych też powodów skład orzekający nie podzielił wykładni prawa materialnego przedstawionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, a podzielił pogląd wyrażony w m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2022 r. sygn. akt I OSK 1586/21, z 26 lipca 2022 r. sygn. akt I OSK 1859/21, z 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt I OSK 211/21, z 25 listopada 2022 r. sygn. akt I OSK 189/22, z 3 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 630/22, z 9 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 656/22 oraz z 22 lutego 2023 r. sygn. akt I OSK 703/22.
W konsekwencji należało uznać, że zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r.. okazał się niezasadny.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.