Postanowienie NSA z 5 kwietnia 2007 r., I OSK 353/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Katowice na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2006 r., sygn. akt. IV SA/GL 1227/06 o odrzuceniu skargi Gminy Katowice na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 lipca 2006 r., Nr SKO-GN-239/7995/2006/D w przedmiocie zajęcia pasa drogowego postanawia oddalić skargę kasacyjną

Skład

Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski przewodniczący

Uzasadnienie

Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, Miasto Katowice reprezentowane przez radcę prawnego Joannę Łudzień działającego w zastępstwie Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w Katowicach pismem procesowym z dnia 31 sierpnia 2006 r. wniosło za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję tegoż organu z dnia 27 lipca 2006 r. w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. Mocą wskazanej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, względnie o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucając skargę zważył, iż stosownie do postanowień art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Po myśli § 2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jak wskazuje się w literaturze legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym zawierać musi w sobie dwa elementy. Skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem konkretnego aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie, oraz interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodności z obiektywnym porządkiem prawnym. Należy zauważyć, że decyzję w pierwszej instancji w niniejszej sprawie wydał działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Katowice P. H. jako Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w Katowicach. Oznacza to, że skargę do sądu administracyjnego wniósł organ pierwszej instancji, który nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego. Organ ten we wniesionej skardze nie wykazał własnego interesu prawnego do jej wniesienia, ponieważ skarga oparta jest na zarzutach pod adresem organu odwoławczego. W skardze tej brak jest natomiast wykazania, że zaskarżona decyzja narusza interes prawny miasta Katowice, czyli ogranicza jej uprawnienia bądź nakłada na nie nieprzewidziane przepisami prawa obowiązki. Ponadto skoro udzielone P. H. pełnomocnictwo nie obejmuje możliwości samodzielnego wnoszenia skarg do sądu administracyjnego w imieniu miasta Katowice, to tym samym udzielone przez niego pełnomocnictwo radcy prawnemu J. Ł. nie może być prawnie skuteczne.

Gmina Katowice na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 30 października 2006 r. złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik Gminy oparła skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów postępowania, a to przepisu art. 37 oraz art. 50 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na przyjęciu, że dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w Katowicach działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Katowice nie ma legitymacji do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jak również polegającego na przyjęciu, że pełnomocnik skarżącego nie przedłożył prawidłowo udzielonego pełnomocnictwa Dyrektorowi Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów w Katowicach przez Prezydenta Miasto Katowice i wobec powyższego nie może w imieniu Miasta Katowice wnieść skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 -3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika Gminy Katowice powyższych wymogów przewidzianych dla tego rodzaju środka zaskarżenia nie spełnia. Skarga ta oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszenia przepisów postępowania - art. 37 i art. 50 p.p.s.a. Powołując konkretny przepis prawa, którym zdaniem skarżącego został naruszony konieczne jest jednak wskazanie w skardze kasacyjnej, jeżeli przepis ten jest złożony, podania jednostki redakcyjnej przepisu, tj. wskazania konkretnego paragrafu, ustępu czy punktu. Przepis art. 37 p.p.s.a. składa się z trzech jednostek redakcyjnych (paragrafów) a przepis art. 50 p.p.s.a. z dwóch jednostek redakcyjnych. W skardze kasacyjnej nie wskazano natomiast, który z tych paragrafów zawierających odrębne normy prawne został naruszony przez Sad I instancji. Sąd rozpoznający skargę kasacyjną nie może zaś w tym zakresie domniemywać intencji skarżącego. Z powyższych względów rozpoznanie skargi kasacyjnej jest niemożliwe, dlatego podlega ona oddaleniu.

Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.