Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 marca 2020 r., sygn. akt I OSK 4089/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Admisnitracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 182/18, oddalił skargę B.O. i P.O. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu odszkodowania z tytułu nabycia z mocy prawa przez Skarb Państwa prawa właśności nieruchomości.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestią sporną jest ustalenie czy przekroczenie terminu w wydaniu decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, wskutek czego wydano decyzję w zmienionym stanie prawnym i tym samym ustalono wartość nieruchomości w operacie szacunkowym w zaniżonej wysokości, stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 7 k.p.a. W związku z tym Sąd przytoczył treść art. 12 ust. 4b i ust. 4g ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194 ze zm., dalej jako "specustawa drogowa") i wyjaśnił, że przepisy te określają dwie odrębne procedury wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania, w zależności od zaistnienia okoliczności opsanych w tych przepisach.

Następnie Sąd wskazał, że w sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość na rzecz skarżących obowiązywał Wojewodę termin określony w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej i termin ten został przez organ przekroczony. Decyzja zezwalająca na realizację inwestycji została wydana w dniu [...] listopada 2010 r. i nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, zaś decyzja o ustaleniu odszkodowania została wydana dopiero w dniu [...] maja 2012 r. Nie mniej jednak fakt przekroczenia terminu nie można uznać za tego rodzaju wadliwość decyzji z dnia [...] maja 2012 r., która skutkowałaby stwierdzeniem jej nieważności. Termin określony w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej jest terminem procesowym i niedochowanie tego terminu przez organ nie może być uznane za rażące naruszenie prawa czy też, że decyzja z dnia [...] maja 2012 r. wydana została bez podstawy prawnej. Za takim stanowiskiem przemawia choćby to, że powyższa regulacja stanowi uzupełnienie przepisów k.p.a. dotyczących terminów załatwiania spraw, a więc termin może być przedłużony według reguł określonych w art. 36 ust. 2 k.p.a. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że jego ocenie, na etapie kontroli decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym, nie może podlegać to, czy organ, prowadząc postępowanie w trybie zwykłym, był bezczynny czy też przewlekle prowadził postępowanie, a tym bardziej, że okoliczność taka mieści się jako którakolwiek z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.

Ponadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z pola widzenia organów administracji przy wydawaniu decyzji o ustalenie odszkodowania za nieruchomość, nie mogły umknąć inne przepisy prawa, np. art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej jako "u.g.n.") dotyczący powierzenia rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenia opinii określającej wartość nieruchomości, stosowany w związku z art. 12 ust. 5 w zw. z art. 18 specustawy drogowej. Następnie Sąd uznał, że zmiana przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, jaka miała miejsce na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2011 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 165, poz. 985, dalej również "rozporządzenie zmieniające") nie miała wpływu na nieważność postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Przepisy rozporządzenia zmieniającego nie zawierały żadnych przepisów przejściowych.

Brak jednoznacznego stanowiska ustawodawcy co do tego, jakie przepisy należy stosować do zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, nie oznacza istnienia luki w prawie. Rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa, polegać bowiem może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania nowego prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń sprzed wejścia w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom (wyrok TK z dnia 31 stycznia 2005 r., P 9/04, OTK 2005, nr 1/A, poz. 9, odsyłający w uzasadnieniu do J. Mikołajewicza: Prawo intertemporalne.

Zagadnienia teoretycznoprawne, P. 2000, s. 62). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zaś, że w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych należy przyjąć, że nowa ustawa ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy (por. uchwała 7 sędziów NSA z 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, ONSAiWSA 2006, nr 3 poz. 71). Zasada bezpośredniego działania nowej ustawy powinna mieć zastosowanie do tych ustaw, które zawierają jedynie formułę o ich wejściu w życie z dniem ogłoszenia (por. uchwała NSA z 20 października 1997 r., FPK 11/97 ONSA 1998, Nr 1, poz. 10). Zasadę powyższą należało również zastosować do zmiany przepisów rozporządzenia.

Dalej Sąd wskazał, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, stanowią doprecyzowanie kwestii związanych m.in. ze sposobem sporządzenia, formą i treścią operatu szacunkowego. Organ administracji kontroluje prawidłowość sporządzenia operatu szacunkowego pod kątem spełnienia warunków formalnych, tzn. czy zostały sporządzone i podpisane przez osobę uprawnioną, czy zawierają wymagane przepisami prawa elementy, czy nie zawierają niejasności, pomyłek i braków, które powinny być sprostowane i uzupełnione, aby posiadały wartość dowodową.

Następnie oceniana jest wartość dowodowa operatu szacunkowego. Weryfikacja prawidłowości operatu szacunkowego pod względem merytorycznym dopuszczalna jest wyłącznie przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych, na podstawie art. 157 u.g.n. Z tych względów, w ocenie Sądu, zarzut skarżących dotyczący "zastosowania" przez Wojewodę zmienionych przepisów rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r., a tym samym, że błędne jest stanowisko Ministra, który nie uznał tej okoliczności jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2012 r., nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzut ten w istocie służy podważeniu wartości dowodowej operatu szacunkowego z dnia 25 kwietnia 2012 r. i ustalonej wartości wywłaszczonej nieruchomości.

Skarżący czują się pokrzywdzeni wysokością ustalonego odszkodowania, które w ich ocenie było zaniżone. Temu nie służy jednak instytucja stwierdzenia nieważności decyzji. W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organ zastosował przepisy rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania decyzji ustalającej odszkodowanie. Brak bowiem przepisów intertemporalnych obligował organ do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o obwiązujące przepisy. Na etapie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie może ani zbierać materiału dowodowego (np. zlecać sporządzenie kolejnego operatu szacunkowego), ani dokonywać jego ponownej oceny, w zakresie w jakim dopuszczalne było to w postępowaniu o ustalenie odszkodowania za nieruchomość. Dlatego bez wpływu na ocenę decyzji z dnia [...] maja 2012 r. pod kątem spełnienia, choć jednej z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. miały kontrooperaty złożone przez skarżących w toku postępowania nieważnościowego.

Reasumując, Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i poprawnie zastosowały prawo materialne. Podniesione zaś w skardze zarzuty uznać należało za niezasadne. W motywach zaskarżonej decyzji, organ wyjaśnił powody odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadnie organy przyjęły, iż w sprawie nie doszło do naruszeń prawa, które mogłyby zostać zakwalifikowane jako rażące naruszenie przepisów prawa i skutkować zastosowaniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak również w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności kontrolowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji w oparciu o pozostałe punkty art. 156 § 1 k.p.a.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami admisnitracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm, dalej jako "P.p.s.a."), Sąd oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli skarżący, zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie:

1. 1. art. 12 § 4g specustawy drogowej poprzez jego zastosowanie, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że decyzja Wojewody [...] zezwalająca na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku N.-N. stała się ostateczna w dniu 11 lipca 2011 r., natomiast przepis art. 12 § 4g wszedł w życie dopiero w dniu 25 lutego 2013 r. na mocy ustawy z dnia 4 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2013,118), natomiast z przepisu intertemporalnego art.
2. 2. ww. ustawy z dnia 4 stycznia 2013 r. wynika, że art. 12 § 4g specustawy drogowej nie może mieć zastosowania do decyzji ustalającej wysokość odszkodowania należnego skarżącym kasacyjnie, co w konsekwencji spowodowało, naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r.

1. 2. art. 12 § 4b specustawy drogowej (zobowiązującego organ do wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna) poprzez jego niezastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który w kontekście przywołanej w poprzednim zarzucie argumentacji powinien mieć zastosowanie zamiast art. 12 § 4g specustawy drogowej, co w konsekwencji spowodowało, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 145 § 1 pkt lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r.,
2. 3. art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 2 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wydanie przez Wojewodę [...] decyzji ustalającej wysokość odszkodowania z naruszeniem ustawowego terminu jej wydania w następstwie czego decyzja ustalająca wysokość odszkodowania wydana została w zmienionym stanie prawnym (rozporządzenie Rady Ministrów zmieniające rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego z dnia 14 lipca 2011 r. Dz.U. Nr 165, poz. 985), powodującym znaczne obniżenie ustalonego odszkodowania, nie stanowi rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa wydania decyzji z dnia [...] maja 2012 r. ustalającej wysokość odszkodowania z naruszeniem prawa, podczas gdy prawidłowe zastosowanie ww. regulacji powinno doprowadzić organ administracji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do całkowicie odmiennej konkluzji, co w konsekwencji spowodowało, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. poprzez nieuchylenie skarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2017 r.

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylnie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zrzekli się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawili argumenty uzasadniające podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co nastęuje:

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył rozpoznanie sprawy do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Wniesiona skarga kasacyjna nie jest zasadna. Wyrok Sądu pierwszej instancji mimo częściowo błędnego uzasadnienia jest prawidłowy.

Zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo wskazał, iż w niniejszej sprawie o ustalenie odszkodowania za nieruchomość obowiązywał Wojewodę termin określony w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej. Z akt sprawy bezspornie wynika, że decyzja Wojewody [...] zezwalająca na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej [...] na odcinku N.-N. stała się ostateczna w dniu 11 lipca 2011 r. Natomiast przepis art. 12 ust. 4g wszedł w życie w dniu 25 lutego 2013 r. na mocy ustawy z dnia 4 stycznia 2013 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Oznacza to, że przepis ten nie mógł być zastosowany do rozpoznawanej sprawy, gdyż jeszcze nie istniał. W sprawie tej miał natomiast zastosowanie, na co słusznie zwrócił uwagę skarżący kasacyjnie, art. 12 ust. 4b specustawy drogowej. W tej zatem części uzasadnienie Sądu pierwszej instancji jest błędne. W pozostałej zaś jest prawidłowe.

Nie można jednakże zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd przepisu art. 12 ust. 4g specustawy drogowej stanowi naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., które stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji Ministra z dnia [...] listopada 2017 r.

W tym miejscu konieczne jest przypomnienie treści obu wskazywanych przepisów.

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 4b specustawy drogowej organ zobowiązany jest wydać decyzję ustalającą wysokość odszkodowania w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna.

Stosownie zaś do art. 12 ust. 4g specustawy drogowej jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadany został rygor natychmiastowej wykonalności, decyzję ustalającą wysokość odszkodowania wydaje się w terminie 60 dni od dnia nadania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności.

Z zestawienia powołanych przepisów wynika, że obowiązkiem organu ustalającego wysokość odszkodowania jest wydanie decyzji o wysokości odszkodowania w terminie 30 dni (jeżeli decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna) lub 60 dni (jeżeli decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nadano rygor natychmiastowej wykonalności).

Wprawdzie przepisy te nakładają na organ obowiązek ustalenia wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w określonych, wskazanych w nich terminach, jednak ta sama ustawa w art. 12 ust. 5 odsyła do regulacji zawartych w art. 130 ust. 2 u.g.n., a więc do powierzenia rzeczoznawcy majątkowemu sporządzenia opinii określającej wartość nieruchomości. Wyłonienie zaś rzeczoznawcy majątkowego może jedynie nastąpić, w myśl ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 ze zm.), w drodze przetargu. Dopiero zatem po wyłonieniu rzeczoznawcy majątkowego i uzyskaniu jego opinii określającej wartość nieruchomości, organ może wydać decyzję w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania. Stosowanie przez organ przepisów trzech ustaw niespójnych i nie do końca zsynchronizowanych w przedmiocie terminów w nich określonych, powoduje niejednokrotnie, że organ nie zawsze może dotrzymać terminów wskazanych w art. 12 ust. 4b jak i w art. 12 ust. 4g specustawy drogowej.

Stąd terminy te uznać należy za jedynie postulatywne i przekroczenie ich przy wydaniu decyzji nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Powołane przepisy nie zawierają jakiejkolwiek normy materialnoprawnej, która uzasadniałaby wydanie decyzji o odszkodowaniu w sytuacji, kiedy postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania z przyczyn obiektywnych nie może zakończyć się przed upływem trzydziestodniowego lub sześćdziesięciodniowego terminu. Wskazane w obu przepisach terminy mają charakter ściśle procesowy i stanowią uzupełnienie ogólnych regulacji k.p.a. dotyczących terminów załatwiania spraw. Terminy te mogą więc być przedłużane według reguł określonych w art. 36 ust. 2 k.p.a. i nie można ich interpretować jako normy nakazującej wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania w tym terminie za wszelką cenę, kosztem naruszenia prawa.

Powyższe wskazuje, że zastosowany przez Sąd pierwszej instancji art. 12 ust. 4g w miejsce art. 12 ust. 4b specustsawy drogowej nie stanowi istotnego naruszenia prawa, który ma wpływ na wynik sprawy, gdyż przepisy te różni jedynie termin wydania decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. W rozpatrywanej sprawie - niezależnie od tego czy w sprawie miał zastosowanie art. 12 ust. 4b czy art. 12 ust. 4g specustawy drogowej - decyzja odszkodowawcza została wydana z uchybieniem wskazanych terminów.

Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 158 § 2 w zw. z art. 8 k.p.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Przyjmuje się przy tym, że nie każde - nawet oczywiste - naruszenie prawa może być uznane za rażące. Rażące naruszenie prawa to kwalifikowane naruszenie prawa - dochodzi do niego, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą. Zastosowanie danej normy prawnej musi - przy rażącym naruszeniu prawa - pozostawać w sprzeczności z literalną wykładnią danego przepisu. Zatem stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W niniejszej sprawie, organ, jak również Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznały, że nie zachodzą okoliczności, które mogłyby skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji ustalającej odszkodowanie. W sprawie decyzja odszkodowawcza została wydana w oparciu o obowiązujące w dacie jej wydania przepisy prawa, tj. art. 12 ust. 4b specustawy drogowej i przepisy rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji podkreślił, że brak przepisów interporalnych w rozporządzeniu zmienającym obligował organ do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy rozporządzenia zmieniającego. Wydanie decyzji na podstawie obowiązujących w dniu jej wydania przepisów prawa, nawet jeżeli przepisy te w wyniku ich zmiany są mniej korzystne dla strony, nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Obowiązkiem organu jest bowiem rozstrzyganie sprawy na podstawie obowiązujących przepisów prawa.

O rażącym naruszeniu prawa nie świadczy również, co zostało wykazane wyżej, upływ terminu do wydania decyzji, gdyż ma on jedynie charakter postulatywny i przekroczenie go nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Wyjaśnić ponadto należy, że skoro organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., to tym bardziej nie mógł stwierdzić, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.