Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 38/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie wypłaty uposażenia zasadniczego i innych świadczeń.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następując/y stan faktyczny sprawy: rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2004 r., nr [...], Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, na podstawie art. 111 pkt 7 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), z dniem 31 stycznia 2005 r. zwolnił ze służby R. K., wobec odmowy pełnienia służby na równorzędnym stanowisku służbowym.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...], uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił datę zwolnienia na dzień 31 marca 2005 r., w pozostałej części utrzymując rozkaz w mocy.
R. K. zaskarżył decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1046/05 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] grudnia 2004 r. w całości.
W dniu 21 marca 2007 r. R. K. wniósł do Sądu Rejonowego w Szczecinie pozew o zasądzenie od Skarbu Państwa – Jednostki Wojskowej nr [...] kwoty 28.730, 50 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem uposażenia zasadniczego oraz kwoty 1.934,50 zł wraz z ustawowymi odsetkami tytułem dodatkowego uposażenia rocznego. Sąd Rejonowy w Szczecinie Wydz. X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 15 lutego 2008 r., sygn. akt P 266/07, przekazał sprawę Dowódcy JW Nr [...] w Szczecinie - jako organowi właściwemu do jej rozpoznania.
Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., Nr [...], na podstawie art. 71 ust. 1, art. 73 ust. 1, art. 76 ust. 1 i 4 oraz 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), odmówił przyznania i wypłaty stronie żądanych należności w postaci uposażenia zasadniczego w wysokości 28.730,50 zł z ustawowymi odsetkami za okres od 1 kwietnia 2005 r. do dnia 4 maja 2006 r. oraz dodatkowego uposażenia rocznego za okres od 1 kwietnia 2005 r. do 31 grudnia 2005 r. z ustawowymi odsetkami.
Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie decyzją z dnia [...] września 2008 r., Nr [...], utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję.
Na skutek skargi wniesionej przez R. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 901/08, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dowódcy JW nr [...] w Szczecinie z dnia [...] lipca 2008 r., wskazując, że należy bezsprzecznie ustalić datę, w której nastąpiło zgłoszenie się R. K. do służby. W ocenie Sądu, istotny jest bowiem nie dzień, kiedy żołnierz zwolniony z zawodowej służby wojskowej decyzją ostateczną następnie uchyloną prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego ponownie został dopuszczony do pełnienia tej służby, lecz dzień, w którym do jej pełnienia się zgłosił.
Dowódca JW Nr [...] w Szczecinie decyzją z dnia [...] września 2009 r., Nr [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy przyznał R. K. należności pieniężne z tytułu uposażenia zasadniczego:
- 1) za okres od dnia 29 grudnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. w kwocie 257,97 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 stycznia 2006 r.,
- 2) za okres od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 stycznia 2006 r. w kwocie 2618,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 stycznia 2006 r.,
- 3) za okres od dnia 1 lutego 2006 r. do dnia 28 lutego 2006 r. w kwocie 2618,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 lutego 2006 r.,
- 4) za okres od dnia 1 marca 2006 r. do dnia 31 marca 2006 r. w kwocie 2618,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 1 marca 2006 r.,
- 5) za okres od dnia 1 kwietnia 2006 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. w kwocie 2618,31 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 3 kwietnia 2006 r.,
- 6) za okres od dnia 1 maja 2006 r. do dnia 22 maja 2006 r. w kwocie 1920,16 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 maja 2006 r.,
- 7) niewypłaconej gratyfikacji urlopowej za rok 2006 r. w kwocie 1.467 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 stycznia 2007 r.
Organ wskazał, że R. K. rozkazem personalnym Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2005 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 marca 2005 r. i od tego dnia służby nie pełnił. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 29 września 2005 r. rozkaz ten został uchylony, przy czym dniem uprawomocnienia się wyroku jest dzień 29 grudnia 2005 r. Natomiast skarżący, nie z jego winy, został dopuszczony do pełnienia służby dopiero w dniu 23 maja 2006 r. W związku z tym, mając na uwadze, iż wyrok sądu uchylający decyzję o zwolnieniu działa ex nunc, organ przyjął, że R. K. pełnił służbę wojskową od dnia uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby, to jest od dnia 29 grudnia 2005 r.
Od tej decyzji R. K. złożył odwołanie wnosząc o jej zmianę poprzez przyznanie mu dodatkowo za okres od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 28 grudnia 2005 r. kwot należnego uposażenia zasadniczego w kwocie brutto, z uwzględnieniem wszelkich dodatków służbowych, takich jak ekwiwalent za niewykorzystane dni urlopu, gratyfikacja urlopowa i inne, zgodnie z wnioskiem zawartym w pozwie z dnia 15 marca 2008 r., wraz z ustawowymi odsetkami.
Podniesiono, że skoro wyrokiem Sądu z dnia 29 września 2005 r. uchylona została decyzja o zwolnieniu ze służby wojskowej, to służba ta pełniona była w sposób nieprzerwany, a zatem również w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Wskazano, że gdyby jednak przyjąć, że wyrok Sądu w przedmiocie uchylenia decyzji o zwolnieniu ma skutek ex nunc, to nie jest tak, iż skutki na przyszłość następują dopiero z chwilą uzyskania przez wyrok prawomocności.
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Na te decyzję R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, podnosząc zarzuty zbliżone do zarzutów podniesionych w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 12 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 38/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę R. K. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...], w przedmiocie wypłaty uposażenia zasadniczego i innych świadczeń zaznaczył, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ, odwoławczy rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę były związane oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 901/08.
W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że bezsprzecznym w sprawie jest, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1046/05, uprawomocnił się w dniu 29 grudnia 2005 r.
Zdaniem Sądu organ prawidłowo wykonał zalecenia Sądu wynikające z wyroku z dnia 25 lutego 2009 r. Przyznając bowiem należne uposażenie oraz gratyfikację urlopową od dnia 29 grudnia 2005 r. organ wziął pod uwagę, że R. K. nie ze swojej winy został dopuszczony do służby dopiero w dniu 23 maja 2006r., nie zaś bezpośrednio po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ uwzględnił nadto niezawinione przez skarżącego późniejsze, niż po dacie uprawomocnienia się wyroku z dnia 29 września 2005 r., zgłoszenie się do służby.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że tylko wyrok sądu stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu eliminuje ten akt ze skutkiem ex tunc z obrotu prawnego. Uchylenie zaś decyzji wyrokiem sądowym nie oznacza takiego samego skutku, a wskazuje na działanie wyroku do przodu, czyli ex nunc. Oznacza to, że wadliwa decyzja usunięta zostaje z obrotu prawnego z dniem uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję i od tej daty najwcześniej należy rozpatrywać skutki wyroku uchylającego.
Sąd wskazał, że w okresie obowiązywania w obrocie prawnym decyzji o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej, skarżący nie był czynnym żołnierzem zawodowym, lecz był żołnierzem przeniesionym do rezerwy. Zgodnie bowiem z art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za pełniącego służbę wojskową uważa się żołnierza na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, w rezerwie kadrowej oraz w dyspozycji. Do kręgu tego nie należą ani żołnierze zawodowi przeniesieni do rezerwy ani emeryci wojskowi. Tak więc, zdaniem Sądu, w okresie, w którym żołnierz zawodowy nie pełnił służby, nie można mówić o jego prawie do uposażenia.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną złożył R. K. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, to jest:
- a) art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2005r., sygn. akt II SA/Wa 1046/05, prowadzącej do ustalenia, że wyrok ten ma charakter uchylający i w konsekwencji stanowi orzeczenie wywierające skutki ex nunc, podczas gdy zarówno wojewódzkie sądy administracyjne, jak i orzekające w sprawach administracyjnych organy administracji nie posiadają kompetencji do prowadzenia wykładni orzeczeń sądowych, a jedyną drogą dla tego rodzaju działań jest wystąpienie do Sądu (składu orzekającego), który wydał orzeczenie budzące wątpliwości o ich wyjaśnienie;
- b) art. 145 §1 pkt. 1 lit. c w związku z art. 170 w związku z art. 171 i art. 141 § 4 powołanej wyżej ustawy, poprzez uznanie za prawidłowy ustalony przez organ administracji w badanej decyzji stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym skarżący w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 28 grudnia 2005 r. nie pozostawał w zawodowej służbie wojskowej, podczas gdy stan ten pozostaje w sprzeczności z orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2005r., sygn. akt II SA/Wa 1046/05, w którym Sąd przesądził o tym, że skarżący nie został zwolniony z zajmowanego stanowiska w konsekwencji czego na mocy art. 19 ustawy pragmatycznej powinien być traktowany jak pełniący służbę zawodową;
- c) art. 151 powołanej ustawy poprzez jego zastosowanie, to jest oddalenie skargi i art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c tejże ustawy, poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy postępowanie organu administracji naruszyło przepisy postępowania, to jest art. 170 w związku z art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 97 §1 pkt 4 i art. 100 § 2 k.p.a, które doprowadziło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego i wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa materialnego to jest art. 19 w związku z art. 71, art. 72 oraz art. 73 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 83 ust. 1, i art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a które to naruszenia polegały na dokonaniu przez organ administracji samodzielnej wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2005 r., i ustaleniu sprzecznie z tym wyrokiem, że skarżący w okresie od dnia 1 kwietnia 2005r. do dnia 28 grudnia 2005 r. pozostawał poza zawodową służbą wojskową, podczas, gdy z wyroku tego wynika, że skarżący w ogóle nie został zwolniony z zajmowanego stanowiska, a niezależnie od tego w dniu 2 listopada 2005 r. skarżący zgłosił gotowość do służby i tym samym najkrócej od dnia 2 listopada 2005r. powinien być traktowany, jako pełniący czynną służbę wojskową, a w konsekwencji uprawniony do wszystkich związanych z tym świadczeń,
- 2) przepisów prawa materialnego, to jest art. 19 w związku z art. 71, art. 72 oraz art. 73 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 83 ust. 1, art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez ich niezastosowanie, a to na skutek uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 28 grudnia 2005 r. skarżący nie pozostawał w zawodowej służbie wojskowej, podczas, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2005r. jednoznacznie stwierdził, że nie doszło do zwolnienia skarżącego z zajmowanego stanowiska, a niezależnie od tego skarżący w dniu 2 listopada 2005r. zgłosił gotowość do służby, a tym samym zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych skarżący, jako zajmujący stanowisko służbowe w jednostce wojskowej powinien najwcześniej od dnia 1 kwietnia 2005r. a najkrócej od dnia 2 listopada 2005r. być traktowany, jako żołnierz pełniący służbę wojskową, uprawniony do uposażenia miesięcznego i gratyfikacji urlopowej, dodatkowego uposażenia rocznego wraz z odsetkami od całości zaległych kwot.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dokonanie przez organy administracji samodzielnego rozstrzygnięcia zagadnienie wstępnego w postaci wyjaśnienia treści wyroku z dnia 29 września 2005 r., którym na mocy art. 170 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi były związane organy, ocenić należy, jako naruszający prawo postępowania administracyjnego w stopniu mogącym wpłynąć na zapadłe rozstrzygnięcie. W wyroku tym bowiem zostało – zdaniem skarżącego – ustalone, że nie doszło do jego skutecznego zwolnienia z zajmowanego stanowiska, zaś w zaskarżonym wyroku Sad pierwszej instancji dokonał odmiennej oceny tego faktu i stwierdził, że skarżący został skutecznie zwolniony.
Wskazano, że decyzja w przedmiocie zwolnienia, mimo braku elementarnej podstawy do jej podjęcia, faktycznie została wydana. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, jej późniejsze uchylenie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie może być rozumiane inaczej, jak uchylenie skutków tejże decyzji w stosunku służbowym skarżącego, co uzasadnia twierdzenie, że wyrok uchylający tę decyzję ma skutek ex tunc. Zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku błędnie uznał, że w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 28 grudnia 2005 r., nie pełnił on służby na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie wniósł o jej oddalenie, przychylając się do stanowiska Sądu pierwszej instancji wyrażonego w zaskarżonym wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2005r., sygn. akt II SA/Wa 1046/05, "prowadzącej do ustalenia, że wyrok ten ma charakter uchylający" ze skutkiem ex nunc. Zauważyć jednak należy, że wskazany wyrok jest uchylający, nie było zatem potrzeby dokonywania jego wykładni. W wyroku tym Sąd uchylił bowiem "zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...]".
Tym samym uznać należy, że zarzut naruszenia w zaskarżonym wyroku art. 158 powołanej ustawy, nie znajduje uzasadnienia.
Kolejnym zarzutem skargi kasacyjnej jest naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy. Brzmienie tego przepisu oznacza, że naruszenie będzie miało miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzeże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując błędy prawne niewłaściwie oceni ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej, aby można było na tej podstawie oprzeć skargę kasacyjną. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył przepisów, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Jeżeli natomiast Sąd – zasadnie – nie uchylił zaskarżonej decyzji nie dopatrując się naruszeń prawa, to nie można mu skutecznie postawić tego zarzutu.
Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji – na mocy art. 170 i art. 171 ustawy – był związany wyrokiem z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 901/08, którym to wyrokiem nakazano organowi zbadanie kiedy skarżący zgłosił się do podjęcia służby i w oparciu o te ustalenia rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy. W zaskarżonym wyroku Sąd zasadnie uznał, że organ wykonał zalecenia wynikające z tego wyroku, wyczerpująco uzasadniając swoje stanowisko.
Dlatego też zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 170, art. 171 i art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, są chybione. Natomiast subiektywne poczucie skarżącego kasacyjnie, że jest inaczej, nie może być podstawą do skutecznego wzruszenia zapadłego w sprawie wyroku.
W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 151 powołanej ustawy.
W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazać należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w sytuacji uchylenia decyzji o zwolnieniu żołnierza zawodowego z zasadniczej służby przysługuje temu żołnierzowi uposażenie i inne należności pieniężne związane z pełnieniem zawodowej służby wojskowej za okres od daty zwolnienia do daty uprawomocnienia się wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby.
W tej kwestii należy wskazać, że zarówno ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, jak również ustawy dotyczące innych służb mundurowych, regulują wiele zagadnień związanych ze stosunkami służbowymi w sposób autonomiczny względem systemu prawa. Takie właśnie przepisy dotyczące skutków wyroku uchylającego zawiera ustawa z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis art. 116 w pierwotnym brzmieniu stanowił, że "w razie uchylenia orzeczenia, o którym mowa w art.111 pkt 11 i 13-15 albo 112 pkt 1 ulegają uchyleniu skutki tego orzeczenia jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego orzeczenia w jego stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej, z zastrzeżeniem ust.2". Przepis art.116 ust. 1 obowiązywał w przytoczonym brzmieniu do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 176, poz. 1242), czyli do dnia 1 stycznia 2008 r. Mocą art. 1 pkt 51 ustawy nowelizującej art.116 otrzymał nowe brzmienie.
Jednakże w sprawie będącej przedmiotem rozpoznania w dacie uprawomocnienia wyroku uchylającego decyzję o zwolnieniu ze służby art.116 ustawy obowiązywał w pierwotnym brzmieniu. Analiza tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że nie obejmuje on zwolnienia ze służby na podstawie art. 111 pkt 7, którą zastosowano do zwolnienia skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny – za Sądem pierwszej instancji – pragnie wskazać, że tylko wyrok sądu stwierdzający nieważność zaskarżonego aktu eliminuje ten akt ze skutkiem ex tunc z obrotu prawnego. Uchylenie zaś decyzji wyrokiem sądowym nie oznacza takiego samego skutku, a wskazuje na działanie wyroku do przodu, czyli ex nunc. Zasadnie zatem Sąd wywiódł, że wyrok uchylający decyzję o zwolnieniu ze służby w przedmiotowej sprawie wywiera skutki od daty jego uprawomocnienia się. Oznacza to, że skutki decyzji uchylonej tym wyrokiem trwają od chwili uzyskania przez nią przymiotu ostateczności do dnia poprzedzającego datę uprawomocnienia wyroku i przez cały ten czas decyzja o zwolnieniu miała charakter wiążący. Decyzja teka zatem wywołuje określone skutki w sferze uprawnień zwolnionego żołnierza, który może korzystać w pełni z praw dla zwolnionych żołnierzy, a następnie pobierać emeryturę wojskową.
Zaznaczyć też wypada, że pobierane przez skarżącego świadczenie emerytalne jest świadczeniem konkurencyjnym w stosunku do uposażenia. Żołnierzowi przeniesionemu do rezerwy pobierającemu emeryturę nie przysługuje prawo do uposażenia należnego żołnierzowi w czynnej służbie zawodowej. Stanowisko takie prezentował już Naczelny Sąd Administracyjny i skład orzekający w sprawie niniejszej podziela ten pogląd (wyroki NSA z 14 grudnia 2009 r., sygn. I OSK 581/09, z 24 lipca 2009, sygn. akt I OSK 1496/08, z 27 czerwca 2006 r., sygn. I OSK 1298/05 publ. w bazie orzeczeń NSA).
W odniesieniu zaś do zarzutu skargi kasacyjnej, że skarżący od dnia 2 listopada 2005 r. powinien być traktowany jako pełniący czynną służbę wojskową, zauważyć należy, że wyrok uchylający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2005 r. uprawomocnił się z dniem 29 grudnia 2005r. Mając zaś na uwadze, że skutki wyroku uchylającego działają ex nunc, czyli od daty uprawomocnienia się wyroku, uznać należy, że za datę, od której należy przyjąć, iż skarżący powinien być traktowany jako pełniący czynną służbę wojskową należy przyjąć datę uprawomocnienia się wyroku z dnia 29 września 2005 r., to jest datę 29 grudnia 2005 r.
W niniejszej sprawie nie miały zatem zastosowania art. 19 w związku z art. 71, art. 72 oraz art. 73 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 75 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, a tym samym zarzuty skargi kasacyjnej o ich naruszeniu nie mogły znaleźć uzasadnienia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184, orzekł, jak w sentencji.