Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 6 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 4184/18

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 439/18 (dalej wyrok VIII SA/Wa 439/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie ze skargi K.R., M.K., K.K., A.K. i P.K. na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2017 r. w sprawie VIII SAB/Wa 88/17: 1. wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 500 złotych za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2017 r. w sprawie VIII SAB/Wa 88/17;

1. 2. stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
2. 3. oddalił skargę w pozostałym zakresie;
3. 4. zasądził od Prezydenta [...] na rzecz skarżących K.R., M.K., K.K., A.K., P.K. solidarnie kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok ów zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z 7 maja 2018 r. K.R., M.K., K.K., A.K. i P.K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli do WSA w Warszawie skargę w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi [...] grzywny za niewykonanie wyroku WSA w Warszawie z 25 października 2017 r. sygn. akt VIII SAB/Wa 88/17 [dalej wyrok VIII SAB/Wa 88/17].

Wyrokiem VIII SAB/Wa 88/17 Sąd zobowiązał Prezydenta [...] [dalej Prezydent] do rozpoznania wniosku z 29 września 2014 r. w przedmiocie przyznania własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] w części nieobjętej decyzją Prezydenta z [...] czerwca "2017" [winno być "2016"] r. [nr [...], dalej decyzja z [...] czerwca 2016], tj. działek ewid. nr [...] i [...] z obrębu "[...]" [winno być "[...]"] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że termin wykonania ww. wyroku upłynął z dniem 10 marca 2018 r. W związku z brakiem jakiejkolwiek aktywności organu w sprawie skarżący pismem z 27 marca 2018 r. wezwali organ - zgodnie z art. 154 § 1 ppsa - do załatwienia sprawy przez wydanie stosownego rozstrzygnięcia. Mimo powyższego do dnia wydania niniejszego orzeczenia Prezydent [...] nie rozstrzygnął wniosku skarżących. Skarżący wnieśli jednocześnie o przyznanie od organu na ich rzecz sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 ppsa oraz o wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, w oparciu o art. 154 § 2 ppsa, w przedmiocie przyznania własności czasowej do nieruchomości i zasądzenie kosztów procesowych.

W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że dnia 29 marca 1949 r. do Zarządu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek K.K. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu przy ul. [...]. Orzeczeniem administracyjnym Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] grudnia 1955 r. (dalej orzeczenie z [...] grudnia 1955 r.) odmówiono przyznania K.K. prawa własności czasowej do ww. gruntu i jednocześnie stwierdzono, że wszystkie budynki znajdujące się na powyższym gruncie przeszły na własność Skarbu Państwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej Kolegium) decyzją z [...] maja 2013 r. stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego z [...] grudnia 1955 r. Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Prezydent [...] ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 43040/117135 części zabudowanego gruntu o pow. 416 m2, położonego w [...] przy ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...], na rzecz skarżących; odmówił ustanowienia na rzecz skarżących prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego 74095/117135 części gruntu położonego w [...] ul. [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działka nr [...].

W odniesieniu do pozostałej części ww. nieruchomości, wchodzącej w skład działek ew. nr [...], [...] oraz części dz. ew. nr [...] z obrębu [...], wniosek dekretowy nie został dotąd rozpoznany.

Pismem z 8 grudnia 2017 r. sygn. akt [...] Prokurator del. do Prokuratury Regionalnej w [...] wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] sprzeciw od ostatecznej decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2016 r.

Kolegium pismem z 10 kwietnia 2018 r. zawiadomiło strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2016 r. W związku z powyższym Prezydent, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 i art. 101 § 3 kpa zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie rozpatrzenia wniosku K.K. z 29 marca 1949 r., o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] w części nieobjętej decyzją Prezydenta z [...] czerwca 2016 r., do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem VIII SA/Wa 439/18 częściowo uwzględnił skargę, orzekając jak w sentencji (k. 37, 39-41 akt sądowych).

Skarga, w zakresie w jakim zarzuca Prezydentowi bezczynność w wykonaniu prawomocnego wyroku VIII SAB/Wa 88/17 okazała się zasadna, co skutkować musiało wymierzeniem organowi określonej w sentencji grzywny i dokonaniem oceny charakteru zaistniałej zwłoki.

Z art. 154 § 1 ppsa wynikają dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, by sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 ppsa i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie, stosownego aktu lub dokonania czynności. Strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.

Z akt sprawy wynika, że mimo upływu zakreślonego terminu Prezydent nie wykonał wyroku VIII SAB/Wa 88/17, co czyni zasadną skargę na niewykonanie tego wyroku.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem VIII SAB/Wa 88/17 zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] - w terminie dwu miesięcy od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Te wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu 10 stycznia 2018 r. i od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 ppsa, rozpoczął swój bieg wyznaczony wyrokiem termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on 10 marca 2018 r. Niekwestionowane jest, że do dnia podjęcia niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez strony do wykonania wyroku VIII SAB/Wa 88/17, Prezydent zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. nr [...], wydanym po złożeniu rozpoznawanej skargi na niewykonanie wyroku, organ zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania prawa własności czasowej do czasu zakończenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2016 r.

Skoro Prezydent po wyroku VIII SAB/Wa 88/17 do momentu zawieszenia postępowania sprawy nie załatwił - to wniosek o wymierzenie mu z tego powodu grzywny jest uzasadniony. Niewykonywanie wyroków sądów godzi bowiem w samą istotę zasady praworządności, którą organy administracji publicznej są bezwzględnie związane (art. 7 Konstytucji RP, art. 6 kpa) i w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane.

W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy skład orzekający ocenił, że wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 500 zł, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonym w art. 154 § 6 ppsa i jest adekwatna z punktu widzenia skali przekroczenia terminu załatwienia sprawy. W dacie wnoszenie skargi termin ten przekroczony został bowiem o dwa miesiące. Wymierzając grzywnę w powyższej wysokości uwzględniono także akcentowany w odpowiedzi na skargę kontekst sprawy w jakiej organ pozostaje w zwłoce. Ta zaś dotyczyła sprawy w przedmiocie przyznania prawa własności czasowej. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność znacznej ilości tego typu spraw zawisłych przed organem i ich stopień skomplikowania. Oczywiście te okoliczności nie uwalniają organu od odpowiedzialności za niewykonywanie prawomocnego orzeczenia sądu, niemniej muszą być uwzględniane przy gradacji nakładanej z tego tytułu sankcji, jak też oceny charakteru zaistniałej zwłoki.

Mając zatem na uwadze skalę przekroczenia wyznaczonego wyrokiem terminu i wspomniane wyżej okoliczności, które stanowiły zasadniczy czynnik rzutujący na przedłużanie postępowania, nie ma w ocenie Sądu wystarczająco uzasadnionych podstaw by zwłokę tę kwalifikować jako przejaw rażącego naruszania prawa, będącego wynikiem przede wszystkim lekceważącego stosunku do obowiązujących organ norm postępowania czy też stron, które postępowanie to zainicjowały, przekładającego się na szczególnie długotrwałe milczenie w sprawie. Mając na uwadze treść art. 154 § 2 ppsa, Sąd stwierdził, że w związku z dwumiesięcznym (w okresie zawieszenia postępowania termin nie biegnie) przekroczeniem terminu wyznaczonego przez Sąd, bezczynność organu po wyroku Sądu VIII SAB/Wa 88/17 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 154 § 2 ppsa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, pozorny, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok WSA w Warszawie z 19.4.2018 r. I SA/Wa 73/18).

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o przyznanie sumy pieniężnej, o której mowa w art. 154 § 7 ppsa i w tym zakresie skargę oddalił. W ocenie Sądu, wymierzona grzywna stanowi wystarczającą dolegliwość dla organu mobilizującą go do wydania orzeczenia. Suma pieniężna winna być przyznawana w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu. Taka sytuacja w okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzi, tym bardziej biorąc pod uwagę specyfikę postępowań dotyczących gruntów warszawskich.

Sąd oddalił żądanie wydania rozstrzygnięcia merytorycznego na podstawie art. 154 § 2 ppsa w przedmiocie przyznania własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], w części nieobjętej decyzją Prezydenta z [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Wskazany przepis stanowi, że Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności stanu faktycznego i prawnego. W doktrynie podkreśla się, ż powołany przepis stanowi wyjątek od zasady, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasadą jest że sąd administracyjny nie może przejąć sprawy administracyjnej do bezpośredniego załatwienia. Stanowiący odstępstwo od tej zasady art. 154 § 2 ppsa znajduje zastosowanie tylko w sprawach ze skarg wniesionych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa.

Sąd w postępowaniu ze skargi na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego zarzucającej bezczynność organu po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność ocenia jedynie czy organ załatwił sprawę w terminie określonym w art. 286 § 2 ppsa. Nie ocenia natomiast merytorycznie podjętego w ponownym postępowaniu aktu administracyjnego ani takowego nie wydaje, poza sprawami ze skarg wniesionych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Przedmiotem sprawy rozpoznawanej przez organ jest wniosek o przyznanie własności czasowej, który nie należy do wyżej powołanej kategorii.

Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Skargę kasacyjną wywiedli: K.R., M.K., K.K., A.K. i P.K., reprezentowani przez adw. K.W., którzy zaskarżyli ww wyrok VIII SA/Wa 439/18 w części - w zakresie określonym w pkt 1, 2 i 3 sentencji.

Skarżący kasacyjnie zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1. I. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa:
2. a. art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ppsa przez jego niewłaściwe zastosowanie i wymierzanie grzywny w dolnej granicy przewidzianej ustawą, które nie spełni [funkcji - s. 6 pkt 9 uzasadnienia skargi kasacyjnej] instytucji grzywny;
3. b. art. 154 § 2 zd. 2 ppsa przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że bezczynność Prezydenta [...] w przedmiotowej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy sposób prowadzenia postępowania nosi znamiona rażącego naruszenia prawa;
4. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania - art. 151 w zw. z art. 154 § 7 ppsa przez oddalenie skargi i brak przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżących w sytuacji, gdy Prezydent [...] mimo grzywny wymierzonej w wyroku VIII SA/Wa 88/17 w dalszym ciągu, mimo upływu 4 lat od wystąpienia z wnioskiem o przyznanie własności czasowej, nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.

Skarżący kasacyjnie wnieśli o: uchylenie zaskarżonego wyroku w "całości" [s. 3 pkt IV.a skargi kasacyjnej - zapewne oczywista omyłka - s. 2 pkt II skargi kasacyjnej – skarżący nie mają interesu prawnego w uchyleniu korzystnego dla siebie postanowienia o kosztach sądowych, zawartego w punkcie 4 sentencji wyroku] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie; rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 ppsa, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych (k. 48-54 akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W świetle art. 183 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, z. 1, poz. 1, dalej uchwała I OPS 10/09).

W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania.

Nieusprawiedliwiony był zarzut naruszenia art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 ppsa (pkt III.a zarzutów skargi kasacyjnej) oraz art. 154 § 2 zd. 2 ppsa (pkt III.b zarzutów skargi kasacyjnej).

Stosownie do art. 154 ppsa w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1).... w przypadku, o którym mowa w § 1... Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6).

Ratio legis art. 154 ppsa jest wprowadzenie mechanizmów o charakterze dyscyplinującym i represyjnym wobec organów, które nie wykonały wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 403, uw. 1). Celem tego przepisu jest przyznanie sądowi takich narzędzi, które skutecznie wpłyną na organ administracji, by ten wykonał wyrok sądu. Sąd dysponuje w tym zakresie szeroką gamą środków; ich dobór jest jednak zależny od charakteru danej sprawy.

Bezspornym jest, że Prezydent wyrokiem VIII SA/Wa 88/17 został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżących kasacyjnie o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] w części nieobjętej decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] tj. działek nr [...] i [...] z obrębu [...] - w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Odpis prawomocnego wyroku VIII SA/Wa 88/17 doręczono Prezydentowi 10 stycznia 2018 r. Wraz z odpisem wyroku organowi zwrócono akta administracyjne (k. 47-48 akt VIII SA/Wa 88/17). Prezydent winien był do 12 marca 2018 r. włącznie (poniedziałek; dzień 10 marca 2018 r. przypadał na sobotę - art. 57 § 3 i 4 kpa) rozpoznać wniosek skarżących. Prezydent nie wywiązał się z tego obowiązku, dlatego Sąd I instancji słusznie orzekł, że organ dopuścił się bezczynności i wymierzył mu grzywnę w wysokości 500 zł.

Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że bezczynność organu ustała z dniem [...] czerwca 2018 r. - w dniu wydania przez Prezydenta postanowienia nr [...], na mocy którego zawieszono postępowanie administracyjne o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomości. Bezczynność organu trwała niecałe trzy miesiące (od 13 marca 2018 r. do [...] czerwca 2018 r.; bez znaczenia w tym przypadku jest fakt wywiedzenia skargi w trakcie tego terminu pismem z 7 maja 2018 r.). Jakkolwiek niedopuszczalne jest, żeby podmioty do tego obowiązane - a zwłaszcza organy administracji (art. 7 Konstytucji RP; art. 6 i 7 kpa) - nie wykonywały prawomocnych orzeczeń sądowych, to stosując środki dyscyplinujące i represyjne, trzeba mieć na względnie kontekst sprawy. Kwestie związane z nieruchomościami (prawami rzeczowymi) na tle dawnych regulacji prawnych (zwłaszcza dekretu warszawskiego), należą do spraw szczególnie skomplikowanych.

Wiążą się ze znacznym obciążeniem organizacyjnym organu. Jakkolwiek argumentacja ta nie zmienia ogólnej kwalifikacji prawnej bezczynności, to wpływa na odpowiednie stosowanie instytucji przewidzianych w art. 154 ppsa.

W niniejszej sprawie wymierzenie grzywny w wysokości 500 zł można uznać za środek wystarczający i adekwatny. Stwierdzenie, że do bezczynności doszło i wymierzenie, choć relatywnie niewielkiej grzywny, winno skłonić Prezydenta do sprawnego załatwienia sprawy po podjęciu postępowania administracyjnego. Taki też jest cel art. 154 ppsa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności (czas i charakter sprawy) nie można uznać, że naruszenie prawa przez Prezydenta było rażące.

Nieusprawiedliwiony był zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 154 § 7 ppsa.

Ustawodawca w art. 154 § 7 ppsa posłużył się sformułowaniem "sąd może przyznać". Znaczy to, że zarówno przyznanie sumy pieniężnej, jak i określenie jej wysokości zostało w całości powierzone ocenie sądu (tzw. luz decyzyjny). Nie ulega wątpliwości, że wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] czerwca 2016 r. nr [...] już po wydaniu wyroku VIII SAB/Wa 88/17 i po zwrocie akt administracyjnych wraz z odpisem wyroku VIII SAB/Wa 88/17, w pełni usprawiedliwiało zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie, w której Prezydent został zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżących prawomocnym wyrokiem VIII SAB/Wa 88/17. Czyniło to niemożliwym wykonanie wyroku VIII SAB/Wa 88/17 po dniu 6 czerwca 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny przychyla się do oceny dokonanej przez Sąd I instancji, że w niniejszej sprawie nie było konieczne przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej na podstawie art. 154 § 7 ppsa.

Art. 154 ppsa nie służy do sądowego dochodzenia odszkodowania za bezczynność organu. Kompensacji szkód powstałych na skutek niewykonania orzeczenia można dochodzić w osobnym postępowaniu przed sądem powszechnym (art. 154 § 4 i 5 ppsa; J. P. Tarno – op. cit., s. 409, uw. 17). Art. 154 ppsa, w tym § 7, reguluje środki mogące zdyscyplinować organ do wykonania wyroku a nie kwestie odszkodowawcze właściwe prawu cywilnemu. W niniejszej sprawie, wobec prawidłowego zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa zasadnie należało przyjąć, że organ został wystarczająco zdyscyplinowany stwierdzeniem, że dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i wymierzeniem mu grzywny w wysokości 500 zł.

Na podstawie art. 184 ppsa skargę kasacyjną należało oddalić.

O sprostowaniu uzasadnienia wyroku VIII SA/Wa 439/18 orzeczono na podstawie art. 156 § 1 i 3 ppsa.