Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia z 27 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 44/14 Naczelny Sąd Administracyjny: I. uchylił wyrok z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Go 538/13 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim w całości i oddalił skargi Powiatu [...]; II. zasądził od Powiatu [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę 1300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. Powiat [...] (dalej skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego L. Ż., wniósł o dokonanie wykładni wyroku z 27 marca 2014 r., sygn. akt I OSK 44/14 (dalej wyrok I OSK 44/14). W istocie skarżący wniósł o wykładnię uzasadnienia wyroku I OSK 44/14.
Skarżący wskazał, że niezrozumiałe dla niego jest stwierdzenie, że Stawający do aktu (...) nie przedłożyli asesorowi notarialnemu zarządzenia z [...] 2012 r. nr [...] Wojewody [...] (...) ani o wydaniu tego zarządzenia nie poinformowali asesora notarialnego. Skarżący wniosek ten uzasadnia tym, że stwierdzenie to w żaden sposób nie wynika z akt sprawy, jak też ustalenia tego nie poczynił WSA.
W istocie stwierdzenie to jest jasne i zrozumiałe, a uzasadnienie wniosku stanowi polemikę z ustaleniami Sądów obu instancji, niedopuszczalną we wniosku o wykładnię wyroku. Wskazane stwierdzenie wynika z treści aktu notarialnego z dnia 22 lutego 2013 r. repertorium A nr 999/2013, znajdującego się w aktach sprawy (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zm. 1101 i 1529, dalej ppsa; s. 18-19 uzasadnienia wyroku I OSK 44/14). Jasne i zrozumiałe jest także stwierdzenie, że: (...) obie strony dopuściły się naruszenia prawa a nadto celem umowy było obejście ustawy, wymagającej dla ważności umowy zgody wojewody (...) Realizacji tego celu służyło nie ujawnienie przez obie strony umowy przed asesorem notarialnym zarządzenia z [...] 2012 r. nr [...] Wojewody [...] i posłużenie się uchylonym zarządzeniem z [...] 2011 r. nr [...] Wojewody [...].
Uzasadnienie punktu 2 wniosku stanowi polemikę skarżącego z aktem subsumcji Naczelnego Sądu Administracyjnego, do czego nie służy instytucja wykładni wyroku (postanowienie WSA w Warszawie z 17.4.2008 r., III SA/Wa 2015/07, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 419, uw. 5; postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., I FSK 1656/10, Lex nr 1239173).
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 ppsa). Nie jest zatem obowiązany udzielać stronie, mającej obsługę prawną i będącą reprezentowaną w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika, pouczeń o powszechnie znanych sposobach przekazywania między podmiotami administracji publicznej dokumentów (pkt 3 wniosku), z których strony wielokrotnie korzystały.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozstrzygał w sprawie I OSK 44/14 o tym, kto jest właścicielem terminala w Świecku, bowiem orzekał w sprawie ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Go 538/13 w sprawie ze skargi Powiatu [...] na rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] 2013 r. nr [...] oraz z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwał w sprawie ogłoszenia wykazu nieruchomości przeznaczonej do dzierżawy, najmu położonej w jednostce ewidencyjnej [...] – obszar wiejski [...] obręb [...]. Naczelny Sąd Administracyjny wiedział o sprawach II CSK 721/13 i II CSK 722/13, oczekujących na rozstrzygnięcie przed Sądem Najwyższym i fakt ten był znany Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w dacie orzekania (art. 3981 § 1 kpc; k. 201, 202 akt I OSK 44/14; s. 23 uzasadnienia wyroku I OSK 44/14; pkt 4 wniosku).
Nie stanowią wątpliwości co do treści wyroku zagadnienia wskazywane w punktach 5 (czy zgoda wojewody z art. 23 ust. 1 pkt 7 ugn jest aktem ze sfery imperium czy dominium), 6 (czy jest aktem wewnętrznym) i 9 (Zarządzenie wojewody (...) zawiera oświadczenie woli). Wniosek o wykładnię nie może zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu wyrażeń prawniczych i znaczenia słów (postanowienie NSA z 12.2.2014 r., I OSK 502/13, Lex nr 1449918; B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer 2013, s. 495, uw. 5; postanowienie SN z 8.1.1998 r., III AO 25/97, OSNAP 1999/4/151, akceptowane przez M. Jędrzejewską, aktualizacja J. Gudowski w: red. T. Ereciński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, LexisNexis 2012, t. II, s. 104, uw 6).
Pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego: Wojewoda umocowany jest zarówno do wyrażania zgody na zbycie nieruchomości, jak na cofnięcie takiej zgody, przepisami o charakterze ustrojowym (art. 2 pkt 1 i art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie Dz. U. nr 31, poz. 206 ze zm., dalej uow). Uprawnienia wojewody w zakresie wydania zarządzenia o wyrażeniu zgody na zbycie nieruchomości, jak na cofnięcie takiej zgody (art. 11 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t. j. Dz. U. z 2010 r., nr 102, poz. 651 ze zm.), należą do sfery dyskrecjonalnych uprawnień wojewody, jest jasny. Pozór niejasności stworzył w punkcie 7 autor wniosku, pomijając istotną część przywołanej podstawy prawnej – Naczelny Sąd Administracyjny przywołał jako podstawę dekodowanej normy prawnej zarówno art. 2 pkt 1 i art. 3 ust. 1 pkt 6 uow, jak i art. 11 ust. 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 7 ugn (s. 19 uzasadnienia wyroku I OSK 44/14), nie podnosząc, że "zbędne byłyby art. 11 oraz art. 23 ust. 1 pkt 7 UGN, na które NSA powołuje się w innych miejscach Wyroku" (s. 6-7 wniosku o wykładnię wyroku).
Wskazywana niejasność kwalifikacji wadliwości umowy z 22 lutego 2013 r. (pkt 8), odróżnienia sfery dominium oraz imperium (pkt 9, 10, 13), o jakie konkretnie naruszenia prawa procesowe chodzi (pkt 12 wniosku), nie mieści się w instytucji wykładni wyroku.
Zaskarżony wyrok dotyczy skarg Powiatu [...] na konkretne rozstrzygnięcia nadzorcze Wojewody [...], nie zaś wykonywania uprawnień ustawowych powiatu (pkt 11).
Uwzględnienie wniosku o wykładnię wyroku może nastąpić jedynie wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do istoty rozstrzygnięcia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienie NSA z 10.2.2012 r., I OZ 78/12, akceptowane przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck 2013 s. 610, nb 1). Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych należy uznać domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku stanowiące w istocie polemikę z odmiennym, niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu (postanowienie NSA z: 23.9.2011 r., II FSK 1224/10; 20.5.2011 r., I FZ 104/11, akceptowane przez T. Wosia w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 20132012, s. 823, uw. 5).
Wbrew uzasadnieniu wniosku, ustalenie granic powagi rzeczy osądzonej, jak i możliwość wykonania wyroku I OSK 44/14 nie wymagają wykładni jasnego wyroku I OSK 44/14.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 ppsa, należało orzec jak w sentencji.