Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej z 17 września 2018 r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 lipca 2018 r. II SA/Gl 138/18, R. D. (dalej skarżący), reprezentowany przez adw. T. G., wniósł - w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa - o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] oraz poprzedzającej jej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. Skarżący wskazał, że natychmiastowe wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody oraz powstanie po stronie skarżącej trudnych do odwrócenia skutków (k. 79-83 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 poz. 1302 ze zm., dalej ppsa), wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest wówczas, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu 7 Sędziów NSA z 16.4.2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007/4/77 przyjął, że na podstawie powołanego przepisu dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu także w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę. Pogląd ów w pełni akceptuje doktryna i orzecznictwo (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Lexis Nexis 2012, s. 231, uw. 18; postanowienie NSA z: 13.11.2013 r. I OSK 2546/13; 13.11.2013 r. II OSK 2158/12; 13.11.2013 r. II OSK 2159/12; 7.11.2013 r. II OSK 2656/13; 7.11.2013 r. II OSK 2672/13, cbosa).
Z konstrukcji w/w przepisu wynika, że to na wnoszącym o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa obowiązek wykazania konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Winien on zatem w sposób wnikliwy uzasadnić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, przedstawiając spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, tak by przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek i zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Wskazać również należy, że na gruncie omawianych regulacji procesowych możliwe jest wstrzymanie wykonania tylko zaskarżonego aktu lub czynności.
Z uwagi na powyższe nie ma podstaw prawnych do wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, czyli decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną do sądu administracyjnego.
Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że skarżący w żaden sposób nie wykazał konkretnych okoliczności wymaganych w świetle art. 61 § 3 ppsa. Poprzestał jedynie na ogólnikowym stwierdzeniu, że okoliczności te zachodzą. Tym samym skarżący nie uczynił zadość wymaganiom wniosku, co musiało skutkować odmową wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji.
Na marginesie warto zauważyć, że skarżący wniósł analogiczny wniosek na etapie postępowania przed Sądem I instancji. Postanowieniem z dnia 19 marca 2018 r. II SA/Gl 138/18 WSA w Gliwicach odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził przy tym, że "skarżący nie przedstawił żadnych usprawiedliwionych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i tym samym nie wykazał, by wykonanie tej decyzji mogłoby spowodować powstanie po jego stronie szkody i to w rozmiarze znacznym". Skarżący miał zatem świadomość, że wniosek oparty na art. 61 § 3 ppsa musi zostać należycie uzasadniony. Wiedzy tej należy również wymagać od profesjonalnego pełnomocnika reprezentującego skarżącego (k. 28, 30-31 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela również pogląd wyrażony przez WSA w Gliwicach w powołanym powyżej postanowieniu, że z uwagi na materię sprawy [cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B ze względu na przeciwwskazania zdrowotne] jedynie wyjątkowe okoliczności mogłyby uzasadnić zastosowanie art. 61 § 3 ppsa. Istnienia takich wyjątkowych okoliczności skarżący nie uprawdopodobnił.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.