Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt II SA/Po 437/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M.M. (dalej, jako: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Wnioskiem z 18 grudnia 2015 r., [...] sp. z o.o. wystąpiła do Starosty [...] o wydanie, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 ze zm., dalej, jako "u.g.n.") decyzji administracyjnej w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, położonej w obrębie P., oznaczonej geodezyjnie jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej współwłasność I. i M. M. Do ww. wniosku załączone zostały m.in. dokumenty potwierdzające prowadzenie od lipca 2014 r. do maja 2015 r., tj. w okresie przed złożeniem ww. wniosku, rokowań pomiędzy stronami.
Starosta [...] wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie wyżej opisanego wniosku poprzez przedłożenie:
• ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] znak [...] z [...] kwietnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie linii napowietrznej jednotorowej SN-15kV "[...]",
• mapy dla celów projektowych z naniesioną i zwymiarowaną lokalizacją słupa oraz przewodów linii napowietrznej na działce nr [...], położonej w P. • pisma, z którego wynikać będzie brak zgody pp. M. na przeprowadzenie inwestycji na nieruchomości, której są współwłaścicielami.
Wnioskodawca przedłożył do akt sprawy dokumenty o których mowa w ww. oraz odniósł się do kwestii braku zgody współwłaścicieli ww. nieruchomości na przeprowadzenie inwestycji na ich nieruchomości.
Dnia 22 lutego 2016 r. w siedzibie Starostwa Powiatowego w [...] odbyła się rozprawa administracyjna, w wyniku której wnioskodawca w piśmie z 9 marca 2016 r. określiła koszt zmiany projektu przebudowy linii i jego realizacji oraz kwotę stanowiącą koszt partycypacji skarżącego w inwestycji. W piśmie z 24 marca 2016 r. pełnomocnik skarżącego negatywnie odniósł się do tej propozycji.
Dnia 18 kwietnia 2016 r. odbyła się, w siedzibie Starostwa, kolejna rozprawa administracyjna.
W piśmie z 9 maja 2016 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał złożoną w trakcie rozprawy administracyjnej ofertę partycypacji w kosztach zwiększenia wydatków na budowę linii kablowej na terenie działki stanowiącej własność skarżącego.
Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., znak [...], Starosta [...] orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości gruntowej poprzez udzielenie wnioskodawcy zezwolenia na przebudowę istniejącej na tej działce napowietrznej linii SN-15kV, polegającej na demontażu istniejącego stanowiska słupowego na działce nr [...], demontażu istniejących przewodów linii SN-15 kV typu AFL o długości 47 m na działce nr [...], zabudowie nowego stanowiska słupowego przy wschodniej granicy działki nr [...] oraz montażu nowych przewodów linii SN-15 kV typu 2x3xAAsXS o długości 47 m.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył M.M.
Zaskarżoną decyzją organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości decyzję organu I instancji i orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części przedmiotowej nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na przebudowę istniejącej na części ww. działki napowietrznej linii SN-15kV polegającą na demontażu istniejącego stanowiska słupowego i montażu nowego stanowiska słupowego, demontażu istniejących przewodów linii SN-15kV typu AFL o długości 47 m i montażu nowych przewodów linii SN-15kV typu 2x3xAAsXS 120 mm², o długości 47 m, w pasie technologicznym 47,00 m² (dl. 47 m, szer. Im), w tym 1 m² powierzchni strefy wyłączenia z użytkowania pod stanowiskiem słupowym.
Przebieg inwestycji wraz z obszarem ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości zaznaczone zostały na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji.
Organu przytoczył treść art. 124 ust. 1 i art. 124b u.g.n., oraz art. 3 pkt 6, 7a, 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm., dalej: "prawo budowlane") i wskazał, że w sprawie ziściły się przesłanki uprawniające do wydania zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość stanowiącą współwłasność pp. M., przewodów i urządzeń składających się na napowietrzną linię SN-15kV "[...], a służących do dystrybucji energii elektrycznej. Istota zaplanowanego przedsięwzięcia polega bowiem na tym, iż nastąpi całkowity demontaż istniejącej linii elektroenergetycznej, a następnie budowa w jej miejsce nowej linii. Przedmiotowa inwestycja polega de facto na budowie nowych urządzeń przesyłowych w miejscu dotychczas istniejących. Istniejąca linia elektroenergetyczna zostanie zdemontowana, a w jej miejsce powstanie nowa linia elektroenergetyczna.
Planowana inwestycja mieści się w pojęciu celu publicznego, co wynika z art. 6 pkt 2 u.g.n.
Nadto w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka zgodności planowanej inwestycji z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wnioskodawca dołączył do wniosku m.in. decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 25 czerwca 2010 r. Stanowi ona o planistycznym dopuszczeniu przebudowy istniejącej linii napowietrznej, jednotorowej SN-15kV "[...]" na linię napowietrzną dwutorową z wymianą przewodów i stanowisk słupowych, wyznacza szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z umiejscowienia inwestycji, jak i też, na graficznym załączniku, wyznacza jej lokalizację. W ocenie organu, przebieg (umiejscowienie) planowanej inwestycji, jak i obszar podlegający ograniczeniu jest zgodny z załącznikiem graficznym nr 1 do ww, decyzji lokalizacyjnej. Reasumując, stwierdzić należy, iż w sprawie ziścił się warunek zgodności inwestycji celu publicznego z decyzją lokalizacyjną.
Warunek przeprowadzenia rokowań, w ocenie organu II instancji, również został spełniony. Rokowania miały miejsce, jednakże strony postawiły sobie wzajemnie warunki, które uznały za niemożliwe do przyjęcia. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strony nie osiągnęły porozumienia, co wynika z korespondencji dołączonej do wniosku inwestora oraz akt sprawy.
Odnosząc się do kryterium tzw. "jak najmniejszej uciążliwości", organ podkreślił, iż zaproponowany przez Spółkę przebieg inwestycji nie zmienia się w stosunku do obecnej inwestycji. Na obszarze nieruchomości istnieje obecnie napowietrzna, jednotorowa linia elektroenergetyczna SN 15kV relacji "[...]". Przedmiotowa linia ma zostać zdemontowana, zaś w jej miejscu pojawić się ma nowy obiekt napowietrzna dwutorowa linia, w tym wymienione mają zostać przewody i stanowiska słupowe. Co istotne, zaproponowany we wniosku o ograniczenie sposobu korzystania przebieg linii jest zgodny z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tym samym w ocenie Wojewody zaproponowany przez inwestora przebieg linii odznacza się najmniejszą możliwą uciążliwością dla współwłaścicieli, gdyż przebieg linii się nie zmieni w stosunku do już istniejącego stanu, a umiejscowienie linii jest zgodne z decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uprawnienie Spółki wynikające z decyzji, ograniczone jest wyłącznie do tej części powierzchni ziemskiej.
Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, iż postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości inicjuje inwestor, który wskazuje obszar pasa ograniczenia. Inwestor żąda ograniczenia danego pasa nieruchomości, określając go jako minimalny obszar nieruchomości konieczny dla posadowienia urządzeń przesyłowych i ich późniejszej obsługi. Obszar ograniczonego korzystania z nieruchomości określony został przez inwestora na 47 m² (szer. 1 m, dł. 47 m), w tym 1 m² powierzchni strefy wyłączenia z użytkowania pod stanowiskiem słupowym. Wojewoda [...], nie dostrzega powodów, ani możliwości badania czy obszar ten nie powinien być większy, czy też mniejszy. Podano, iż problem prawny należytego ustalenia obszaru tzw. pasa służebności w trybie art. 124 ust, 1 u.g.n. nie jest badany przez pryzmat obowiązków ciążących na organie w myśl art. 7 k.p.a. Nie jest rzeczą organu administracji modyfikacja wartości i parametrów objętych wnioskiem, a tylko ich ocena względem dyspozycji art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.
Ustosunkowując się do z zarzutów odwołania podano, że konstytucyjnie gwarantowane prawo własności nie jest prawem absolutnym i w wielu wypadkach musi ustąpić na rzecz dobra ogólnego, wyrażającego się koniecznością zaspokojenia potrzeb społecznych, nie wyłączając samego właściciela. Zatem granice wyłączności władania rzeczą przez właściciela oceniane być muszą z uwzględnieniem najogólniej pojętego interesu publicznego. Niezakłócona dostawa energii elektrycznej jest niewątpliwie działaniem dla dobra społecznego i uzasadnia ograniczenie prawa własności,
W kwestii wydania decyzji przy braku przesłanki braku zgody właściciela nieruchomości, wobec gotowości do przeprowadzenia linii energetycznej przez nieruchomość odwołującego z uwzględnieniem możliwości przeprowadzenia linii kablowej z jednoczesną partycypacją właściciela nieruchomości w kosztach organ podkreślił, iż niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza również, postawienie sobie wzajemnie przez strony takich warunków, które obydwie strony uznały za niemożliwe do przyjęcia, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Rokowania pomiędzy stronami miały miejsce, jednakże do porozumienia między stronami nie doszło.
Dalej wyjaśniono przesłanki wydania decyzji reformatoryjnej podając, że w wydawanej, na podstawie art. 124 u.g.n,, decyzji, zakres ograniczenia prawa własności lub użytkowania wieczystego musi być ściśle określony. Oznacza to, że decyzja winna wskazywać jednoznacznie przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela (użytkownika wieczystego) i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z planu zagospodarowania przestrzennego bądź decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie wymóg ten nie został przez organ I instancji spełniony, albowiem w sentencji swojej decyzji organ nie wskazał powierzchni strefy wyłączenia z użytkowania pod stanowiskiem słupowym. Ponadto załącznik graficzny, stanowiący integralną część decyzji nie obrazował pola powierzchni zajęcia działki [...]. Z tego względu konieczne stało się pozyskanie, przez organ odwoławczy, od inwestora, odpowiedniej liczby egzemplarzy skorygowanego załącznika graficznego, uchylenie decyzji organu I instancji w całości i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
Skargę do sądu na powyższą decyzję złożył M.M.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Oddalając skargę Sąd I instancji w pierwszej kolejności przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w tej sprawie.
Wskazał, że poza sporem jest iż decyzja lokalizacyjna z dnia [...] kwietnia 2010 r. jest ostateczna, a rokowania nie odniosły skutku. Sąd w całości podzielił argumenty organów administracji, o skutecznie przeprowadzonym procesie rokowań, który jednak nie doprowadził do wzajemnych uzgodnień ponieważ strony przedstawiły wzajemnie takie oczekiwania, że nie było możliwości ich zaakceptowania ze względu na znaczne rozbieżności co do proponowanych i oczekiwanych kwot.
Sąd wyjaśnił, że niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażaniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Nadto strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. W trybie art. 124 u.g.n. nie podlega weryfikacji organu okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia. Rolą organu jest wyłącznie zbadanie, czy rokowania w ogóle się odbyły oraz czy doszło do porozumienia między stronami
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że strony nie osiągnęły porozumienia stawiając sobie wzajemnie warunki, które uznały za niemożliwe do przyjęcia.
W ocenie Sądu warunek tzw. "jak najmniejszej uciążliwości" został w niniejszej sprawie spełniony. Ocenę taką uzasadnia to, iż zaproponowany przez Spółkę przebieg inwestycji nie zmienia się w stosunku do obecnej inwestycji. Na obszarze nieruchomości istnieje obecnie napowietrzna, jednotorowa linia elektroenergetyczna SN-15kV relacji "[...]". Przedmiotowa linia ma zostać zdemontowana, zaś w jej miejscu pojawić się ma nowy obiekt napowietrzna dwutorowa linia, w tym wymienione mają zostać przewody i stanowiska słupowe. Co istotne, zaproponowany we wniosku o ograniczenie sposobu korzystania przebieg linii jest zgodny z ustaleniami decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Uprawnienie Spółki wynikające z decyzji, ograniczone jest wyłącznie do tej części powierzchni ziemskiej.
Sąd I instancji wyjaśnił też, że postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości inicjuje inwestor, który wskazuje obszar pasa ograniczenia. Inwestor żąda ograniczenia danego pasa nieruchomości, określając go jako minimalny obszar nieruchomości konieczny dla posadowienia urządzeń przesyłowych i ich późniejszej obsługi. Obszar ograniczonego korzystania z nieruchomości określony został przez inwestora na 47 m² (szer. 1 m, dł. 47 m), w tym 1 m² powierzchni strefy wyłączenia z użytkowania pod stanowiskiem słupowym. problem prawny należytego ustalenia obszaru tzw. pasa służebności w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie jest badany w toku postępowania administracyjnego. Zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. jest więc nieuzasadniony Nie jest rzeczą organu administracji modyfikacja wartości i parametrów objętych wnioskiem, a tylko ich ocena względem dyspozycji art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jednoznacznie wskazuje przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela i to tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sentencji decyzji organ odwoławczy szczegółowo określił powierzchnię strefy wyłączenia z użytkowania, w tym również pod stanowiskiem słupowym. Nadto załącznik graficzny, stanowiący integralną część decyzji Wojewody obrazuje pola powierzchni zajęcia działki [...], stanowiącej współwłasność pp. M. Podsumowując Sąd I instancji podał, że organ dokonał prawidłowych i wystarczających ustaleń z zakresu stanu faktycznego oraz dokonały prawidłowej wykładni art. 124 u.g.n.
Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się skarżący i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:
• art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.") w związku z art. 135 P.p.s.a. w art. 7, 77 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że organ dokonał należytej staranności w celu pełnego wyjaśnienia okoliczności składających się na stan faktyczny sprawy, w szczególności poprzez niepodjęcie działań zmierzających do ustalenia jaki jest rzeczywisty koszt skablowania odcinka linii energetycznej w sposób wnioskowany przez skarżącego w zestawieniu z kosztami usytuowania nowej linii napowietrznej na odcinku 47 m przecinającą działkę skarżącego, przez co organ nie dokonał analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela nieruchomości, co w konsekwencji doprowadziło Sąd I instancji do błędnej oceny stanu faktycznego sprawy w sposób bezpośredni, wpływając na rozstrzygnięcie wydane w wyroku z 23 lutego 2017 r.;
- naruszenie prawa materialnego poprzez:
• niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez oddalenie skargi, a tym samym utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...], pomimo nieprecyzyjnie, jak i niezgodnie z doświadczeniem życiowym określeniu obszaru objętego ograniczeniami w korzystaniu z nieruchomości przez właścicieli, w związku z brakiem oznaczenia pola wyłączonego użytkowania pod projektowanym słupem w załączonym do decyzji załączniku graficznym, a ponadto określenie powierzchni zajęcia w zakresie zbyt wąskim, a tym samym uniemożliwiającym wykonywanie prac budowlanych, jak również przyszłych prac remontowo-konserwacyjnych.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wadliwie Sąd uznał, że, warunek prowadzenia rokowań został spełniony pomimo nielojalnego prowadzenia negocjacji w właścicielami nieruchomości przez inwestora. W ocenie skarżącej, nie do przyjęcia jest stanowisko, w ramach którego uznaje się, że rokowania zostały przeprowadzone w wypadku, gdy wskazane przez inwestora koszty prac w ramach akceptowalnej przez strony oraz wzajemnie korzystnej ugody, wskazywane są przez inwestora w kwotach rażąco odbiegających od cen rynkowych (rażąco zawyżonych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć należy, że w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna.
Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n., udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Zauważyć przy tym wypada, że ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera definicji legalnej pojęcia "rokowania" a nie ulega wątpliwości, że jest to instytucja prawa cywilnego. W takim przypadku omawiana instytucja winna być wykładana zgodnie z treścią art. 72 § 1 Kodeksu cywilnego. Przepis ten zaś stanowi, że jeżeli strony prowadzą negocjacje (rokowania) w celu zawarcia oznaczonej umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej postanowień, które były przedmiotem negocjacji. Podkreślić także należy, że Kodeks cywilny przeciwstawia sobie dwa sposoby zawarcia umowy to jest: w wyniku przeprowadzenia negocjacji i na skutek przyjęcia oferty (art. 66 § 1 k.c.). Zastosowanie więc przez ustawodawcę w art. 124 § 3 u.g.n. wymogu by udzielenie zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzedzały rokowania, a nie np. złożenie przez inwestora właścicielowi nieruchomości oferty, musi być rozumiane precyzyjnie. Powyższe oznacza zatem, że wniosek składany w tym trybie muszą poprzedzać rzeczywiste negocjacje, a nie tylko jednostronna propozycja dotycząca treści proponowanej umowy.
W tej sprawie negocjacje (rokowania) przeprowadzone zostały w sposób prawidłowy. Inwestor przedstawił skarżącemu kasacyjnie stosowną propozycję (ustanowienie służebności przesyłu) jednakże ten zgody nie wyraził. Skarżący złożył oświadczenie w ramach, którego gotów był wyrazić zgodę na przeprowadzenie prac związanych z przebudową linii SN-15KV, pod warunkiem przeprowadzenia po jego nieruchomości linii kablowej. Inwestor nie wyraził zgody na zaproponowaną zmianę koncepcji przebudowy linii (z napowietrznej a kablowe z wydłużeniem trasy), wyjaśniając, że spowoduje to znaczny wzrost kosztów realizowanego zadania. Wskazał, że budowa linii napowietrznej na odcinku, który wchodziłby w zasięg zmian wynikających z propozycji skarżącego kasacyjnie to koszt 53.460 złotych. Skablowanie tego odcinka łącznie ze zmianą miejsc ustawienia słupów to koszt 131.224 złotych. Kwota, którą skarżący kasacyjnie musiałby pokryć to różnica pomiędzy budową linii napowietrznej, a budową linii kablowej plus koszty zmiany w projekcie linii to jest około 6.700 złotych. Wobec braku akceptacji skarżącego, inwestor ponownie zaproponował ustanowienie służebności przesyłu, z tym, że w zwiększonej wysokości. Dodatkowo inwestor wyjaśniał, że zaproponowany przez Spółkę przebieg inwestycji nie zmienia się w stosunku do obecnej inwestycji. Na obszarze nieruchomości istnieje obecnie napowietrzna, jednotorowa linia elektroenergetyczna SN 15kV relacji "[...]". Przedmiotowa linia ma zostać zdemontowana, zaś w jej miejscu pojawić się ma nowy obiekt napowietrzna dwutorowa linia, w tym wymienione mają zostać przewody i stanowiska słupowe. Również i na tę propozycję skarżący nie zgodził się.
W tej sytuacji nie można podzielić oceny, że w tej sprawie nie przeprowadzono w sposób prawidłowy rokowań i nie dokonano analizy jak najmniejszej uciążliwości inwestycji dla właściciela inwestycji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organy wydały kwestionowane w sprawie decyzje po należytym wyjaśnieniu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. W postępowaniu dowodowym zachowane zostały reguły wynikające z norm zawartych w k.p.a. Nie można podzielić stanowiska, że w sprawie uchybiono art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Niezależnie od powyższego podkreślić należy, że w postępowaniu wszczętym na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. organ bada, czy zostały w sprawie przeprowadzone rokowania w przedmiocie zawarcie umowy umożliwiającej inwestorowi realizację inwestycji i jej utrzymanie (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Nie podlega jednak kontroli sam tryb prowadzenia tych rokowań, które powinny być rzeczowe i pozbawione pozorności, natomiast powody, dla których nie dochodzi do zawarcia umowy pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (zob. wyrok NSA z 7 września 2016 r., I OSK 3219/15, LEX nr 2167319). Tak więc to, czy przyczyną niezawarcia umowy był brak zgody na zmianę przebiegu inwestycji, czy też inne powody (jak np. wysokość wynagrodzenia za ograniczenie w korzystaniu z nieruchomości), nie podlegało ocenie organu ani sądu. Istotny był natomiast fakt, że do porozumienia między stronami nie doszło.
Przypomnieć dalej trzeba, że zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Prawidłowe, a tym samym precyzyjne określone ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości wyznaczane jest przez wskazanie przebiegu inwestycji, zakres ograniczenia tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz w zgodzie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego.
W rozpoznawanej sprawie zakres ograniczenia determinowała ostateczna decyzja Wójta Gminy [...] znak [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie linii napowietrznej jednotorowej SN-15kV "[...]". Powyższa decyzja wyznacza szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z umiejscowienia inwestycji, jak i też wyznacza jej lokalizację na załączniku graficznym.
W decyzji wydawanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. zakres ograniczenia prawa własności lub użytkowania wieczystego musi być bardzo ściśle i w sposób nie budzący żadnych wątpliwości określony, co oznacza, że musi ona wskazywać jednoznacznie zarówno przebieg inwestycji przez nieruchomość, jak i zakres uszczuplenia władztwa właściciela, które wcale nie muszą się w całości pokrywać, i to uszczuplenie może nastąpić tylko w zakresie niezbędnym do wykonania danej inwestycji oraz zgodnie z warunkami wynikającymi (w tym przypadku) z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wszystkie te wymogi w niniejszej sprawie zostały spełnione, co czyni zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. niezasadnym.
Przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że sprawa co do istoty została prawidłowo rozpatrzona, a dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ocena prawidłowości zaskarżonych decyzji odpowiada prawu.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.