Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt I OSK 48/17, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej ppsa), zawiesił postępowanie z uwagi na przedstawienie przez Naczelny Sąd Administracyjny składowi siedmiu sędziów (w sprawie o sygn. akt I OSK 1131/15, postanowieniem z dnia 8 grudnia 2016 r.) budzącego poważne wątpliwości następującego zagadnienia prawnego:
- 1) czy obowiązek ponoszenia przez osoby wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 930) opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby powstaje z mocy prawa, czy też na mocy decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 tej ustawy?
- 2) w przypadku udzielenia na pytanie postawione w pkt 1 odpowiedzi wskazującej na konieczność wydania decyzji, czy decyzja ta może obejmować okres sprzed daty jej wydania?
Postanowieniem z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt I OPS 2/17, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił podjęcia uchwały.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 ppsa sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie.
W niniejszej sprawie, w związku z odmową podjęcia uchwały postanowieniem składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt I OPS 2/17, przestała istnieć przesłanka zawieszenia postępowania. Z uwagi zaś na to, że wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego są prawomocne od dnia ich wydania, co odnosi się także do postanowień, należało podjąć zawieszone postępowanie.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 193 ppsa, postanowił jak w sentencji.