Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 712/10, oddalił skargę B. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną:
Tytułem wykonawczym z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], Prezydent Miasta Białegostoku, działając na podstawie art. 13 ust. 2 pkt 4, art. 13 ust. 4, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 19, poz. 115 ze zm.), ustalił B. G. opłatę za nieopłacony postój pojazdu o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania przy ul. [...] w dniu [...] stycznia 2005 r., godz. [...]; przy ul. [...] w dniu [...] marca 2005 r., godz. [...], w dniu [...] września 2005 r., godz. [...] i w dniu [...] stycznia 2006 r., godz. [...]; przy ul. [...] w dniu [...] kwietnia 2005 r., godz. [...] - na ogólną kwotę [...] zł. Upomnienie doręczono adresatowi w dniu [...] grudnia 2006 r., a w dniu [...] lipca 2009 r. Prezydent Miasta Białegostoku dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego B. G. Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. B. G. zgłosiła zarzuty do postępowania egzekucyjnego i podała, że od dnia [...] maja 2006 r. nie jest właścicielką przedmiotowego pojazdu.
Opłaty za postój na ul. [...] jej nie obowiązują, gdyż jest współwłaścicielem gruntu przy tej ulicy o pow. 2527 m2. Parkując na ul. [...] i [...], skorzystała z przywilejów przewidzianych w przepisach ruchu drogowego dla osób niepełnosprawnych. Do pisma dołączyła bezterminową kartę parkingową dla osoby niepełnosprawnej oraz decyzję z dnia [...] lutego 2008 r. w sprawie ustalenia wartości podatku od nieruchomości na 2008 r., położonej przy ul. [...].
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], Prezydent Miasta Białegostoku – rozpoznając sprawę po raz czwarty, po wcześniejszych trzykrotnych uchyleniach jego postanowień przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku - stwierdził niezasadność zgłoszonych zarzutów. Organ pierwszej instancji uzupełnił materiał dowodowy sprawy o wyjaśnienia Departamentu Finansów Referatu Egzekucji Administracyjnej zawarte w piśmie z dnia [...] maja 2010 r., z którego wynika, że dołączone przez zobowiązaną dokumenty nie uwiarygodniają przedstawionej przez nią tezy o parkowaniu poza obszarem strefy płatnego parkowania. Zwrócono uwagę na fakt, że dołączone zdjęcie przedstawia fragment ul. [...], na której pracownicy strefy nie przeprowadzają kontroli wnoszenia opłat, gdyż uwidocznione na zdjęciu miejsce znajduje się poza granicami strefy (na dowód powyższego wskazano na projekt stałej organizacji ruchu na poszerzenie strefy płatnego parkowania na terenie Białegostoku z dnia [...] marca 2005 r.).
Zakładając hipotetyczną sytuację dokonania kontroli we wskazanym przez zobowiązaną miejscu, na wezwaniu – w raporcie zostałaby zapisana ul. [...], a nie [...]. Dołączona fotografia nie dokumentuje ani czasu, ani też miejsca zdarzenia, dlatego też nie może stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie.
Odnosząc się co do zarzutu granic strefy płatnego parkowania wskazano, że z Uchwały nr XVI/158/03 Rady Miejskiej Białegostoku w sprawie ustalenia na terenie miasta Białegostoku strefy płatnego parkowania (Dz.Urz. Woj. Podl. z 2003 r. Nr 121, poz. 2241 ze zm.) wynika, iż ul. [...] należy do obszaru strefy na odcinku od ul. [...] do [...]. Zatem bezprzedmiotowym byłaby kontrola wnoszenia opłat w miejscu wskazanym przez zobowiązaną i jako dowód na powyższe stwierdzenie potraktowano zdjęcie oznakowania strefy płatnego parkowania – znak D-44 rozpoczynający obszar strefy, zgodnie z uchwałą. W zakresie korzystania z miejsc dla osób niepełnosprawnych organ zaznaczył, że w przypadku parkowania na ul. [...] i ul. [...] nie zostały dopełnione warunki umożliwiające zastosowanie stawki zerowej, takie jak: parkowanie na kopercie dla osób niepełnosprawnych oraz umieszczenie w widocznym miejscu karty parkingowej osoby niepełnosprawnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie B. G. wniosła o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zarzuciła, że organ pierwszej instancji pominął okoliczność, iż jest ona współwłaścicielem nieruchomości o nr ew. [...], na której zaparkowany był pojazd.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia, odnosząc się do zarzutu braku istnienia obowiązku uiszczania opłat z uwagi na przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości oraz błędne oznaczenie strefy parkowania, wskazano na postanowienia uchwały Rady Miejskiej Białegostoku, nr XVI/158/03, z dnia 1 grudnia 2003 r., która weszła w życie z dniem 18 grudnia 2003 r. W uchwale tej określone zostały m.in. granice strefy płatnego parkowania, jak też odpowiednie czynności kontrolerów strefy. Jak stwierdził organ odwoławczy, z uwagi na fakt, iż uchwała jest aktem prawa miejscowego, to nawet potencjalna "wadliwość" ustalenia granic strefy - poprzez zaliczenie prywatnej nieruchomości do granic strefy - nie unicestwia zakresu stosowania przepisów tej uchwały.
W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił, że granice strefy, między innymi w rejonie ul. [...], oznaczone zostały znakiem D-44 "rozpoczynającym" strefę oraz znakiem D-45 "odwołującym" strefę. W ramach postępowania wyjaśniającego udokumentowano materiałem zdjęciowym miejsce lokalizacji znaku strefy D-44 od strony ul. [...], który usytuowany jest w pobliżu drzwi wejściowych (na równi ze schodami) od strony ul. [...] do budynku handlowo–usługowego przy ul. [...]. Zdaniem organu, prawidłowo organ pierwszej instancji zauważył, że "gdyby dokonano kontroli w miejscu wskazaym przez stronę, na wezwaniu - raporcie zostałaby wpisana ul. [...], a nie ul. [...]". Organ podniósł, że czynności wykonane przez kontrolerów strefy – zgodnie z przepisami Regulaminu - w postaci wystawienia przez kontrolera strefy dokumentu kasowego, jakim jest umieszczany za przednią szybą pojazdu wezwanie - raport, korzystają z domniemania legalności.
Natomiast B. G. nie wykazała dowodem wadliwości dokonanej kontroli przez pracowników strefy. Odnosząc się do zarzutów dotyczących parkowania przy ul. [...] i ul. [...] oraz dołączonych do zażalenia fotografii, organ podał, że nie stanowią one wiarygodnego potwierdzenia stanowiska skarżącej. Fotografie nie uwidaczniają rzeczywistego miejsca zaparkowania pojazdu ani też nie pozwalają na identyfikację pojazdu, który został na nich sfotografowany.
Powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku stało się przedmiotem skargi B. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżąca zarzuciła mu naruszenie następujących przepisów:
- - art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez przyjęcie, że jest zobowiązana do uiszczenia opłaty za parkowanie pomimo tego, że opłata na ul. [...] nie powinna być pobrana, albowiem jest ona współwłaścicielem działki przy ul. [...] o pow. 2527 m2, a parkując przy ul. [...] i ul. [...] skorzystała z uprawnień przysługujących osobom niepełnosprawnym;
- - art. 195 i art. 140 K.c. w zw. z art. 32 i 64 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie jej uprawnień jako współwłaściciela nieruchomości w wyniku zażądania uiszczenia opłaty za parkowanie na nieruchomości, stanowiącej jej współwłasność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") oddalił skargę, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
W uzasadnieniu wyroku Sąd, powołując się na art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13b ustawy o drogach publicznych oraz na uchwałę Rady Miasta Białegostoku z dnia 1 grudnia 2003 r., nr XVI/158/03, ustalającą strefę płatnego parkowania na terenie Miasta Białegostoku na obszarze określonym w załącznikach nr 1 i 2 do uchwały (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 121, poz. 2241), stwierdził, że powyższa uchwała, podobnie jak uchwała ją zmieniająca z dnia 24 stycznia 2005 r., nr XXXV/393/05, są aktami prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP - źródłem prawa powszechnie obowiązującego na terenie Miasta Białegostoku. Przepisy te obowiązują zatem każdego, kto parkuje pojazd na terenie wyznaczonej strefy płatnego parkowania.
W ocenie Sądu, przepisy te nie naruszają prawa własności skarżącej, bowiem w myśl § 3 ust. 3 lit. a) i b) Regulaminu strefy płatnego parkowania w Białymstoku (załącznik nr 5 do ww. uchwały) działanie strefy płatnego parkowania obejmuje ogólnodostępne miejsca postojowe na drogach publicznych, z wyłączeniem terenów prywatnych (§ 3 ust. 3 lit. b Regulaminu).
Zatem obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu powstaje z mocy samego prawa, bez konieczności prowadzenia postępowania administracyjnego. Natomiast możliwość dochodzenia swych racji przez korzystającego z drogi publicznej powstaje dopiero na etapie postępowania egzekucyjnego poprzez zgłoszenie zarzutów. W tym wypadku, pomimo ogólnej zasady wynikającej z art. 29 § 1 zd. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którą, organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, przyjąć należy, że wniesienie zarzutów wszczyna postępowanie w sprawie rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia co do zasadności tego obowiązku, organ egzekucyjny zaś jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Sąd stwierdził, że zarzuty zgłoszone przez skarżącą w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym były przedmiotem czterokrotnego postępowania przed organami administracji publicznej. Zostały zakwalifikowane jako zarzuty odnoszące się do błędu co do osoby zobowiązanej (art. 33 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz do braku istnienia obowiązku z uwagi na przysługujące zobowiązanej prawo własności nieruchomości (art. 33 pkt 1 tej ustawy). W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, odnośnie do zarzutu dotyczącego błędu co do osoby zobowiązanej organ ustalił, że skarżąca była właścicielką pojazdu o nr rejestracyjnym [...] do dnia [...] maja 2006 r. (dowód: dokumentacja z Centralnej Ewidencji Pojazdów), niemniej jednak okoliczność ta w realiach przedmiotowej sprawy nie ma znaczenia, albowiem tytuł wykonawczy dotyczy zdarzeń sprzed tej daty. Tym samym zarzut ten jest nieuzasadniony.
Odnośnie do zarzutu dotyczącego parkowania na ul. [...] i [...] w miejscu dla osób niepełnosprawnych, to jak wynika z pkt. 12 załącznika nr 4 do uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia na terenie Miasta Białegostoku strefy płatnego parkowania, osoby niepełnosprawne posiadające kartę parkingową osoby niepełnosprawnej mogą korzystać z zerowej stawki opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na wyznaczonych miejscach w strefie płatnego parkowania, czyli na tzw. kopercie dla osób niepełnosprawnych. W przypadku postoju poza kopertą, na miejscach ogólnodostępnych objętych strefą płatnego parkowania w godzinach jej funkcjonowania należna jest opłata za parkowanie pojazdów samochodowych w tej strefie, pobierana na ogólnych zasadach. Organy prowadzące postępowanie egzekucyjne na podstawie kopii wezwań – raportów ustaliły, że w datach wyszczególnionych w upomnieniu przedmiotowy pojazd zaparkowany został w strefie płatnego parkowania bez opłaty w postaci prawidłowo wypełnionej, umieszczonej w widocznym miejscu karty postojowej bądź karty parkingowej osoby niepełnosprawnej. Niedopełniony został również warunek zaparkowania pojazdu w wyznaczonym miejscu dla osób niepełnosprawnych uprawniającym do objęcia stawką zerową.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku istnienia obowiązku z uwagi na przysługujące zobowiązanej prawo własności nieruchomości (art. 33 pkt 1 ustawy) Sąd przyjął, że skarżąca, podtrzymując swoje stanowisko dotyczące wadliwego ustalenia przez gminę strefy płatnego parkowania poprzez jej wyznaczenie również na gruncie stanowiącym jej własność, sprecyzowała, że samochód był zaparkowany od strony ul. [...], a nie od strony ul. [...]. Z załącznika nr 1 – Wykaz ulic objętych strefą płatnego parkowania - do uchwały Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 24 stycznia 2005 r., nr XXXV/393/05, zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia na terenie Miasta Białegostoku strefy płatnego parkowania, obowiązującej w datach parkowania przy ul. [...] (uchwała weszła w życie w dniu 1 marca 2005 r. - § 6 uchwały), wynika, że strefa płatnego parkowania na ul. [...] obowiązuje od ul. [...] do ul. [...], a na ul. [...] od ul. [...] do [...] – pkt 5, 6 załącznika (Dz. Woj.
Podl. z 2005, Nr 33, poz. 495). Zakres strefy parkowania na powyższych ulicach pokrywa się z zakresem określonym w uchwale pierwotnej Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia na terenie Miasta Białegostoku strefy płatnego parkowania. Z przepisu § 3 powyższej uchwały wynika, że wjazd do strefy oznakowany jest znakami D-44, wyjazd ze strefy oznakowany jest znakami D-45. Obowiązujące stawki opłat za parkowanie są podane na znakach D-44 oraz kartach postojowych - § 4 ust. 2 uchwały. Organy ustaliły, że granice strefy w rejonie ul. [...] zostały oznaczone w sposób zgodny z treścią uchwały - znakiem D-44 rozpoczynającym strefę i znakiem D-45 odwołującym strefę – wskazując w tej mierze jako dowód: Projekt stałej organizacji ruchu na poszerzenie strefy płatnego parkowania z dnia 1 marca 2005 r. Ustalono również w oparciu o wyjaśnienia Zarządu Dróg i Inwestycji Miejskich z dnia [...] czerwca 2010 r., że znak D-44 został ustawiony w 2005 r., zgodnie z projektem organizacji ruchu w związku z rozszerzeniem strefy.
Zakres powyższych ustaleń, w ocenie Sądu, wskazuje na to, że organy podjęły wszelkie niezbędne kroki w celu oceny zasadności zarówno zarzutu parkowania w miejscu dla osób niepełnosprawnych, jak i zarzutu dotyczącego braku istnienia obowiązku uiszczenia opłaty. Prawidłowo przyjęto, że zarzuty skarżącej są nieuzasadnione, tym bardziej, że sama strona nie przedstawiła żadnego wiarygodnego dowodu na potwierdzenie swojego stanowiska. Dołączone do akt zdjęcia dotyczące zdarzeń związanych z parkowaniem przy ul. [...] i ul [...] nie stanowią wiarygodnego dowodu, albowiem nie uwidaczniają rzeczywistego miejsca zaparkowania ani też nie pozwalają na identyfikację pojazdu. Kolejny dowód przedstawiony przez stronę skarżącą, to zdjęcie fragmentu ul. [...], na którym, zdaniem skarżącej, zaparkowany był samochód. Uwidocznione na zdjęciu miejsce znajduje się poza granicami kontroli wnoszenia opłat. Oznacza to, że przedkładając niniejsze zdjęcie, sama skarżąca zanegowała swoje twierdzenia odnośnie do tego, że pojazd był zaparkowany na prywatnej nieruchomości, na której Gmina niewłaściwie ustaliła strefę płatnego parkowania.
Jeżeli rzeczywiście pojazd byłby zaparkowany w miejscu wskazanym na załączonym zdjęciu, to - po pierwsze - nie powinna być przeprowadzona żadna kontrola opłat, bo obszar znajduje się poza granicami strefy, która obejmuje miejsca przykrawężnikowe na jezdni lub chodniku (§ 3 ust. lit. a Regulaminu strefy płatnego parkowania w Białymstoku, załącznik nr 5 do uchwały). Po drugie zaś, nawet gdyby taka kontrola została przeprowadzona, to na wezwaniach – raportach wskazana byłaby ul. [...], a nie ul. [...].
Wskazując na powyższe okoliczności, Sąd uznał, że organy, oceniając zasadność zgłoszonych zarzutów, przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w zakresie znacznie przekraczającym stan dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła B. G., zaskarżając go w całości i wskazując na obie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 P.p.s.a.
W ramach naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuciła:
- 1) naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i akceptację postępowania prowadzonego przez organy orzekające w sprawie w sposób niebudzący zaufania do organu administracji, niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wnikliwości przy wyjaśnianiu sprawy przez organ drugiej instancji;
- 2) art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że przepis ten upoważnia do przerzucenia ciężaru dowodu co do okoliczności faktycznych dotyczących parkowania, w szczególności, czy nastąpiło ono w strefie płatnego parkowania, na osobę zobowiązaną;
- 3) art. 2, art. 45 i art. 78 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie stronie wykazania zasadności nałożenia opłaty za postój w strefie parkowania, działania wierzyciela polegające na arbitralnym wymierzeniu opłaty bez możliwości weryfikacji jej treści;
- 4) art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obowiązek zapłaty kar pieniężnych z tytułu nieuiszczenia opłat za parkowanie wynika wprost z przepisów prawa.
Zarzucając natomiast naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, skarżąca wskazała na następujące przepisy:
- 1) art. 1 § 1 i § 2 ustawy "z dnia 25 lipca 2002 r. p.p.s.a." poprzez nieprzeprowadzenie pełnej i rzeczywistej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego i w konsekwencji niedostrzeżenie przypadków naruszenia prawa przez organ administracji;
- 2) art. 113 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uznanie sprawy za dostatecznie wyjaśnioną i zamknięcie rozprawy, a w konsekwencji dokonanie błędnej oceny zaskarżonego postanowienia i błędnego ustalenia, że przeprowadzone postępowanie administracyjne w celu jego wydania było prawidłowe;
- 3) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez niedokładne zbadanie sprawy, niewyjaśnienie wszelkich zarzutów skargi oraz nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skarżącej;
- 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu skargi mimo naruszenia przez organy pierwszej i drugiej instancji przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisów art. 7, 77 § 1 K.p.a. oraz art. 15 w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez wybiórczą i stronniczą ocenę materiału dowodowego sprawy oraz niezastosowanie uprawnionych domniemań faktycznych;
- 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi w następstwie nieuwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, którego uwzględnienie pozwoliłoby Sądowi pierwszej instancji na stwierdzenie, że organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego;
- 6) art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez niezbadanie w pełnym zakresie zgodności z prawem postanowienia organu drugiej instancji oraz poprzez pominięcie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
W konkluzji skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych bądź też uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Przede wszystkim podkreślić trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 P.p.s.a. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych, należy wskazać, że skarżąca (zobowiązana) nie opłacała postojów w strefie płatnego parkowania w okresie od dnia [...] stycznia 2005 r. do dnia [...] kwietnia 2005 r., natomiast wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych w tym czasie już nie obowiązywał, gdyż został uchylony z dniem 24 listopada 2003 r. - na mocy art. 1 pkt 13 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 200, poz. 1953). Podkreślić zaś należy, co oczywiste, że o konieczności uiszczenia stosownej opłaty decyduje stan prawny obowiązujący w dniu, którym zobowiązany nie opłacił postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania (por. wyroki NSA: z dnia: 23 października 2007 r., sygn. akt II FSK 1095/06 i z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 168/10).
Dodać trzeba, że w czasie, gdy B. G. nie opłacała postoju pojazdu w strefie płatnego parkowania, art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych przewidywał konieczność ponoszenia opłat za korzystanie z dróg publicznych w przypadku parkowania pojazdów w strefie płatnego parkowania. Konkludując, z przedstawionych więc względów wskazana podstawa kasacyjna naruszenia art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych przez jego błędną wykładnię nie zasługuje na uwzględnienie.
Podobnie nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem jest to przepis procesowy, stanowiący swoisty środek zaskarżenia, jakim jest zarzut oraz wskazuje na przyczyny, które mogą być jego podstawą. Zarzut z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym może być składany również, jeżeli egzekucja jest niedopuszczalna ze względów merytorycznych, np. nieistnienie obowiązku. Rozpatrując ten zarzut, organ musi w pewnym sensie wnikać w meritum sprawy, jeśli chodzi o obowiązki wynikające z przepisów prawa. Jeżeli zobowiązany chce skutecznie uchylić się od obowiązku, to zgłaszając zarzuty musi wykazać ich zasadność. Jeżeli zatem zobowiązany nie przedstawi dowodów uzasadniających zgłoszony zarzut, to organ prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego może ocenić tylko w oparciu o zgromadzone w sprawie dowody (por. m. in. wyroki NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt: I OSK 1513/08 i I OSK 1514/08).
Zasadnie też Sąd pierwszej instancji przyjął, że skarżąca nie przedstawiła żadnego miarodajnego dowodu na potwierdzenie swojego stanowiska, jakoby nie parkowała w strefie płatnego parkowania. Dołączone przez nią do akt zdjęcia dotyczące zdarzeń związanych z parkowaniem nie stanowią takiego dowodu, albowiem nie uwidaczniają rzeczywistego miejsca zaparkowania ani też nie pozwalają na identyfikację pojazdu. Powołanie się zaś na okoliczność, że prowadzi działalność handlową w budynku posadowionym na skrzyżowaniu ulic [...] i [...], a jej lokal położony jest jedynie od strony [...] (gdzie są też miejsca parkingowe niepodlegające opłacie), sam przez się nie potwierdza faktu, iż skarżąca parkowała poza strefą płatnego parkowania. Trafnie zatem twierdzenia skarżącej uznane zostały za gołosłowne i stanowiące jedynie próbę polemiki z prawidłowymi ustaleniami organów egzekucyjnych opartych na miarodajnych dowodach, że w określonym czasie i miejscu parkowała ona jednak w strefie płatnego parkowania.
Nie dopuścił się zatem Sąd pierwszej instancji błędu, uznając, że obowiązek, który został wskazany w tytule wykonawczym z dnia [...] marca 2007 r., w toku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego został jednoznacznie stwierdzony. Zobowiązana B. G. w swoich zarzutach skutecznie go nie podważyła.
Taki stan rzeczy wskazuje, że Sąd pierwszej instancji właściwie rozpoznał sprawę, co znajduje również swój wyraz w wyczerpującym uzasadnieniu wyroku. Obejmuje ono szczegółowe przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ, ale także prawidłową ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny wykazał, że ustalony przez organ stan faktyczny odpowiada rzeczywistemu stanowi sprawy i został przyjęty zgodnie z obowiązującym prawem. Zatem nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa procesowego, a to: art. 141 § 4 P.p.s.a oraz art. 7 i 77 § 1 K.p.a., a także art. 113 § 1., 134 § 1, 141 § 1, 145 § 1 lit a P.p.s.a. również z tego powodu, że w ramach tej podstawy kasacyjnej nie wskazano, jaki istotny wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie tych przepisów.
Nie doszło też do naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) – błędnie wskazanej przez autora skargi kasacyjnej w skrócie jako "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, co też zostało zrealizowane w niniejszej sprawie. Ponadto zarzut ten nie mieści się w żadnej z podstaw kasacyjnych określonych w art. 174 P.p.s.a.
Podobnie nie doszło do naruszenia art. 2, art. 45 i art. 78 Konstytucji RP. Należy bowiem wskazać, że zaskarżony wyrok został wydany w granicach określonych przez prawo - art. 2 Konstytucji RP, a skarżąca wnosząc skargę do Sądu, skorzystała w ten sposób z przysługującego prawa do sądu - art. 45 Konstytucji RP, natomiast postępowanie przed organami administracji publicznej, jak i przed sądami administracyjnymi, było dwuinstancyjne - art. 78 Konstytucji RP.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.