Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2008 r. sygn. akt. II SA/Wa 1606/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. D. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], wydane w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
W dniu [...] maja 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy wydał – na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wznowienia postępowania dyscyplinarnego – orzeczenie nr [...], którym odmówił uchylenia własnego orzeczenia z dnia [...] września 2002 r. nr [...] o wymierzeniu Z. D. kary dyscyplinarnej – wydalenia ze służby w Policji. W uzasadnieniu orzeczenia organ podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 8 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1929/06 uchylił orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji w przedmiocie odmowy uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na niepełne ustalenie stanu faktycznego oraz nieprawidłową kwalifikację prawną zarzucanego czynu. W ocenie Sądu, w toku wznowionego postępowania naruszono podstawową zasadę procesową – in dubio pro reo – wynikającą z art. 135g ustawy o Policji. Sąd wskazał także, iż niezwykle istotnym elementem orzeczenia jest również opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu, a w szczególności kwalifikacja prawna i uznanie winnym. Sąd podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie nie skierowano do sądu aktu oskarżenia wobec skarżącego i w konsekwencji nie doszło do uznania go winnym popełnienia czynu o znamionach przestępstwa lub wykroczenia. Oparcie w tej sytuacji orzeczenia dyscyplinarnego na zarzucie popełnienia przez skarżącego między innymi przestępstwa z art. 180 K.k. naruszałoby zasadę zawartą w art. 175 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Uwzględniając ocenę dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w toku wznowionego postępowania organ przeprowadził czynności dowodowe powiązane z przyczynami wznowienia. W celu eliminacji dotychczasowej kwalifikacji prawnej zarzucanego Z. D. czynu, postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2007 r. kwalifikacje czynu zmieniono na art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o policji, zgodnie z którym przewinieniem dyscyplinarnym jest czyn polegający na stawieniu się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenie zajmowanym przez Policję. Przesłuchano również w charakterze świadka P. D., który w dniu zdarzenia przeprowadzał badanie stanu trzeźwości Z. D. Ponadto, przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy wzięto pod uwagę pozostałe dowody, w tym uzyskane z Sekcji Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w Bydgoszczy, w której przeprowadzone było w dniu [...] sierpnia 2002 r. badanie zawartości alkoholu w organizmie Z. D., poprzez pomiar stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, dokumentację związaną z badaniem dokonanym urządzeniem typu [...] nr [...]. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwoliła na spełnienie żądania skarżącego i uchylenia orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
W odwołaniu od tego orzeczenia Z. D. podniósł między innymi, że argumenty i ustalenia zawarte w orzeczeniu są błędne, a w konsekwencji błędne jest również samo orzeczenie. Jego zdaniem, dokonana zmiana kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie zarzucono skarżącemu, ma na celu wyłącznie obronę orzeczenia dyscyplinarnego o wymierzeniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji.
Orzeczeniem z dnia [...] czerwca 2007 r., nr 71, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 135s ust. 5 i art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż zebrane w trakcie postępowania wznowieniowego dowody jednoznacznie potwierdzają ustalony w postępowaniu dyscyplinarnym stan faktyczny, a w przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym nie stwierdzono, aby wystąpiła którakolwiek z przesłanek wymienionych w art. 135r ust. 1 ustawy o Policji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Z. D., reprezentowany przez adwokata, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz utrzymanego nim w mocy orzeczenia organu pierwszej instancji, zarzucając Komendantowi Głównemu Policji naruszenie art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, poprzez nieobiektywne i wybiórcze rozpatrzenie materiału dowodowego bez uwzględnienia nowych przemawiających na korzyść skarżącego okoliczności korzyść skarżącego okoliczności faktycznych, ustalonych w prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową Bydgoszcz-[...] postępowaniu karnym oraz poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść skarżącego.
Oddalając wniesioną skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone orzeczenie jest zgodne z prawem.
Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne. Zdaniem Sądu związanie wyrażonymi w orzeczeniu sądu wskazaniami, co do dalszego postępowania obliguje organ do wykonania wytycznych sądu, lecz nie jest równoznaczne z tym, że w ramach ponownego rozpoznania sprawy, organ ten ma ograniczyć się jedynie do realizacji tychże wskazań, jeżeli dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy koniecznym okaże się wyjście ponad sprecyzowane przez sąd wytyczne postępowania.
W ocenie Sądu pierwszej instancji organ, wydając zaskarżone orzeczenie, w pełni wykonał dyspozycje zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt. II SA/Wa 1929/06, tzn. dokonał zmiany kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego skarżącemu, jak również uzupełnił materiał dowodowy o dowód z przesłuchania P. D. Ponadto organ, działając z własnej inicjatywy, uzupełnił ten materiał o dokumentację związaną z urządzeniem, którym przeprowadzono u skarżącego badanie na zawartość alkoholu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł także, iż jego zdaniem organ prawidłowo ocenił, że o ile okoliczność wydania przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej Bydgoszcz-[...] prawomocnego postanowienie było istotną okolicznością, która mogłaby mieć wpływ na zmianą prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego stanowiła przesłankę do wznowienia postępowania, to w świetle zebranego i uzupełnionego w sprawie materiału dowodowego nie mogła mieć wpływu na uchylenie dotychczasowego orzeczenia i uniewinnienie skarżącego.
Podsumowując swe uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż zaskarżone orzeczenie Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa, zaś skarga Z. D. podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. D., reprezentowany przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Skarga kasacyjna oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 ustawy P.p.s.a., zaś zaskarżonemu wyrokowi postawiono zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez:
- Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz prawie całkowity brak ustosunkowania się do zarzutów i twierdzeń skarżącego przedstawionych w skardze,
- Naruszenie art. 151 w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i uznanie, iż w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów regulujących postępowanie w sprawach dyscyplinarnych policjantów, podczas gdy w sprawie niniejszej doszło do rażącego naruszenia zawartej w art. 135g ust 2 ustawy o Policji zasady rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść obwinionego,
- naruszenie art. 133 § P.p.s.a. poprzez oparcie wyroku wyłącznie na części materiału zgromadzonego w aktach, przy jednoczesnym całkowitym pominięciu dowodów zgromadzonych w postępowaniu karnym i wskazanym w postanowieniu Prokuratury Rejonowej w Bydgoszczy [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o umorzeniu śledztwa,
- naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji przez bezzasadne uznanie, że okoliczności stanowiące podstawę wznowienia postępowania dyscyplinarnego (dowody zgromadzone w postępowaniu karnym), nie mogły mieć wpływu na odmienne rozstrzygnięcie sprawy i nie mogły spowodować uchylenia dotychczasowego orzeczenia wymierzającego skarżącemu karę wydalenia ze służby w Policji.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podkreślił, iż w jego opinii zmiana zarzutu we wznowionym postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu z naruszeniem art. 180 K.k. i przedstawienie mu zarzutu popełnienia czynu z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji niczego w istocie nie zmienia, gdyż nadal zarzut sprowadza się do twierdzenia, że Z. D. pełnił służbę będąc nietrzeźwym.
Ponadto pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż Sąd pierwszej instancji w ogóle nie zapoznał się z argumentacją przedstawioną przez skarżącego i ograniczył się w swoim orzeczeniu tylko i wyłącznie do ogólnych stwierdzeń. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak ustosunkowania się do twierdzeń i argumentacji skarżącego zawartych w skardze, a w efekcie trudno – zdaniem strony – doszukać się wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a jest to przecież element konieczny każdego uzasadnienia orzeczenia sporządzonego przez sąd administracyjny.
W dalszej części uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż zmiana zarzutu stawianego Z. D. w postępowaniu dyscyplinarnym miała na celu pominięcie ustaleń faktycznych dokonanych przez Prokuraturę na podstawie opinii biegłych, a dotyczących stanu trzeźwości skarżącego. Zarówno Komendant Główny Policji jak i Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego dowodu. Działający w sprawie adwokat podkreślił, iż pierwotnie postępowanie dyscyplinarne wszczęto wobec Z. D. z uwagi na podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa z art. 180 K.k., a w związku z tym - co zdaniem pełnomocnika wynika z orzeczenia WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 1385/04 – ustalenie winy za popełnione przestępstwo następuje w postępowaniu karnym, a nie w postępowaniu dyscyplinarnym. Jeżeli więc postępowanie dyscyplinarne prowadzone jest jedynie z uwagi na uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przestępstwa, to wynik tego postępowania jest zależny od wyniku prowadzonego postępowania karnego. Tym samym, skoro w postępowaniu karnym ustalono ostatecznie, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. Z. D. nie był nietrzeźwy, to tego ustalenia nie wolno było pominąć w postępowaniu administracyjnym i dokonywać odmiennych ustaleń na podstawie innych dowodów, przeprowadzanych po upływie kilku lat od zdarzenia. Ponadto, zdaniem strony, Sąd pierwszej instancji nie zwrócił w ogóle uwagi na podstawowy fakt, że zebrane w sprawie dokumenty oraz zeznania P. D. nie podważają ostatecznego wniosku wskazanego w opinii biegłych powołanych przez Prokuraturę, iż badanie Z. D. zostało przeprowadzone nieprawidłowo, bowiem dwóch badań dokonano w odstępie czterominutowym podczas gdy do uzyskania prawidłowych wyników konieczne jest uzyskanie trzech wyników w odstępach jednogodzinnych.
Zatem w istocie rzeczy obciążające skarżącego wyniki tych pomiarów nie mogły stanowić ani dowodu, ani podstawy do uznania, że w dniu [...] sierpnia 2002 r. Z. D. stawił się do służby będąc w stanie nietrzeźwości. Opinia ta winna stanowić podstawę dla rozstrzygnięcia sprawy, jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny pominął ją całkowicie. Nieuwzględnienie tej opinii prowadzi do sytuacji, w której w obrocie prawnym funkcjonują dwa całkowicie sprzeczne ze sobą orzeczenia - jedno ustalające, że w dniu [...] sierpnia 2004 r. Z. D. wykonywał obowiązki służbowe w stanie nietrzeźwości i drugie, wydane przez Prokuraturę Rejonową w Bydgoszczy, ustalające, że w tymże dniu skarżący był w czasie wykonywania służby trzeźwy. Ponadto Komendant Wojewódzki zmienił kwalifikację prawną zarzutu skarżącego Z. D., lecz nie zmienił orzeczenia dyscyplinarnego nr [...] z dnia [...] września 2002 r. w wyniku czego skarżący nadal wydalony jest ze służby za popełnione przestępstwo z art. 180 K.k. w zw. z art. 70 § 2 K.w., a nie za samo stawienie się do służby w stanie nietrzeźwości.
Ponadto podniesiono, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zwrócił też uwagi na fakt, że orzeczenie Komendanta Głównego Policji jest nadto niezgodne z prawem, albowiem Komendant uchybił obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i do obiektywnej oceny tego materiału. W efekcie orzeczenie Komendanta zostało wydane z rażącym naruszeniem podstawowych zasad postępowania, wskazanych w art. 135 g ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten nakazuje wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, oraz obiektywną jego ocenę. W świetle powyższego, zdaniem autora skargi kasacyjnej, należy uznać za co najmniej nietrafne stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż organ w sposób właściwy ocenił zebrany materiał dowodowy i rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść skarżącego.
W ocenie skarżącego nastąpiło także naruszenie przepisu art. 135 g ust. 2 ustawy o Policji przez jego błędną wykładnię, albowiem Komendant Główny Policji, podejmując rozstrzygnięcie na podstawie zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału, powinien był uwzględnić ustalenia Prokuratury oraz opinię biegłych, skoro przedmiot postępowania karnego był tożsamy z przedmiotem postępowania dyscyplinarnego. Pełnomocnik skarżącego ponownie zauważył, iż dysponując opinią biegłych Prokuratura Rejonowa w Bydgoszczy umorzyła śledztwo w sprawie popełnienia przez skarżącego czyny z art. 188 K.k. opierając swoje postanowienie w tym przedmiocie na podstawie wskazanej w art. 17 § 1 pkt 1 K.p.k. czyli na okoliczności niedopełnienia zarzucanego czynu lub braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia. W uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa wskazano przede wszystkim, że nie ma możliwości uznania, iż badanie urządzeniem "Alkomat" było przeprowadzone prawidłowo, a zgodnie z niewzruszalną zasadą procesu karnego in dubio pro reo wszelkie wątpliwości należy tłumaczyć na korzyść podejrzanego. W opinii pełnomocnika strony pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tych ustaleń stanowiło naruszenie art. 133 ustawy P.p.s.a.
W podsumowaniu skargi kasacyjnej podniesiono także, iż wbrew opinii pełnomocnika strony pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny tych ustaleń stanowiło naruszenie art. 133 ustawy W podsumowaniu skargi kasacyjnej podniesiono także, iż wbrew stanowisku Komendanta skarżący nie mógł naruszyć zasad bezpieczeństwa w ruchu pojazdów, bowiem wykonywane przez niego w dniu [...] sierpnia 2002 r. obowiązki polegały jedynie na sprawdzaniu, czy wyjeżdżający z bazy posiadają wymagane dokumenty, a nie na sprawdzaniu stanu technicznego pojazdów - a tylko to mogłoby stanowić podstawę naruszenia zasad bezpieczeństwa. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną w związku z wskazanymi powyżej okolicznościami Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy powinien uchylić, na podstawie art. 135s ustawy o Policji, orzeczenie z dnia [...] września 2002 r. i uniewinnić Z. D. od zarzucanego mu czynu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy, a postawione w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania Sąd uznał za zasadne i mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zaskarżony wyrok zapadł po kilku latach prowadzenia w tej sprawie postępowania dyscyplinarnego przez organy administracji oraz po dwukrotnym uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonych decyzji.
Na skutek skargi Z. D. WSA wyrokiem z dnia 6 grudnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Wa 1929/06) uchylił orzeczenia obu instancji wskazując na liczne mankamenty postępowania oraz wady wydanych w tych warunkach orzeczeń.
Mimo owych wytycznych organy Policji uzupełniając postępowanie i wydając orzeczenie nie ustrzegły się istotnych błędów, które nie tylko mogły mieć, lecz miały wpływ na wynik sprawy.
Błędów tych z naruszeniem przepisów art. 133 § 1, art. 144 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy P.p.s.a. nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji uznając zaskarżone orzeczenie za zgodne z prawem i oddalając skargę na podstawie art. 151 tej ustawy.
Uwzględniając tryb w jakim wydane zostały zaskarżone orzeczenia, Sąd pierwszej instancji uznał, iż wydanie przez Prokuraturę Rejonową w Bydgoszczy postanowienia z dnia [...] grudnia 2002 r. sygn. akt [...] o umorzeniu postępowanie stanowiło przesłankę do wznowienia postępowania, (określoną w art. 135r ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) jednakże z naruszeniem prawa zaaprobował błędne stanowisko organu, iż ustalenia poczynione w toku wznowionego postępowania nie mogły mieć wpływu na treść dotychczasowego orzeczenia.
Wobec umorzenia postępowania przygotowawczego o występek zakwalifikowany z art. 180 Kodeksu karnego, odpadła możliwość obwinienia Z. D. o czym z art. 180 K.k. w związku z pkt 6 zakresu obowiązków służbowych i art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń.
Na okoliczność tę zasadnie zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1929/06, upatrując naruszenie prawa w przypisaniu skarżącemu zarzutu w pierwotnej treści i nakazując zmianę kwalifikacji prawnej czynu.
Organ dyscyplinarny stosując się do zaleceń Sądu, postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. zmienił zarzut Z. D. obwiniając go o to, że [...] sierpnia 2002 r. wykonywał czynności dyspozytora Wydziału Transportu Komendy Wojewódzkiej Policji w Bydgoszczy, związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu, znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. o czym z art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji.
W ocenie Sądu pierwszej instancji skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego z art. 132 ust. 3 pkt 6 powołanej ustawy.
Powyższe nie znalazło jednakże odzwierciedlenia przy ocenie legalności wydanego orzeczenia ostatecznego oraz poprzedzającego go orzeczenia nr [...] z dnia [...] maja 2007 r.
Wydając to ostatnie orzeczenie Komendant Wojewódzki Policji odmówił uchylenia orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] września 2002 r. o wymierzeniu sierżantowi sztabowemu Z. D. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby.
Jak trafnie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w wyroku z 6 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/WEa 1929/06 istotnym elementem orzeczenia jest opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego czynu,. a w szczególności kwalifikacja prawna i uznanie winnym. Jako istotny błąd organu uznał Sąd pozostawienie kwalifikacji prawnej zarzutu jako przestępstwa z art. 180 K.k.
Organ zmienił wprawdzie kwalifikację prawną wydając odrębne postanowienie w dniu [...] kwietnia 2007 r. jednakże okoliczności tej nie uwzględnił wydając orzeczenie na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji.
Tymczasem wobec zmiany kwalifikacji prawnej przewinienia dyscyplinarnego, odpadła możliwość wydania orzeczenia na podstawie art. 135s ust. 1 pkt 3 ustawy o Policji, bowiem organ obowiązany był stosownie do wskazań Sądu oraz wymagań art. 135j ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, uchylić w tej części orzeczenie dyscyplinarne z 13 września 2002 r. i przyjąć prawidłową kwalifikację.
Uznanie zatem zaskarżonych orzeczeń przez Sąd pierwszej instancji za zgodne z prawem nie tylko naruszało wskazane przepisy prawa – co zasadnie podnosi się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej – lecz także przepis art. 153 ustawy P.p.s.a., nakazujący zarówno organowi jak i Sądowi respektowanie wyrażonej w wyroku Sądu Administracyjnego oceny prawnej.
Nie można także odmówić trafności zarzutom i argumentacji skargi kasacyjnej, iż Sad nie odniósł się w sposób dostateczny do rozbieżności wynikających z ustaleń prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego, a ustaleń wznowionego postępowania dyscyplinarnego.
Lapidarne stwierdzenie ze zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie nie spełnia obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a., nakazującego Sądowi pełne wyjaśnienie podstawy prawnej. Oznacza to nie tylko przytoczenie podstawy procesowej, lecz także przepisów prawa materialnego i procesowego, które były przedmiotem oceny Sądu.
Według oceny przyjętej w zaskarżonym wyroku, organy nie naruszyły przepisów art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji.
W myśl ust. 1 przełożony i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść obwinionego. Ust. 2 nakazuje niedające się wątpliwości usuwać na korzyść obwinionego.
Tej elementarnej zasadzie – in dubio pro reo – organ nie poświęcił żadnej uwagi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, natomiast Sąd odmawiając trafności zarzutom skargi Z. D. przyjął, iż organ w sposób właściwy ocenił zebrany materiał dowodowy i rozstrzygnął wątpliwości na niekorzyść skarżącego.
Powyższa ocena Sądu pozostaje w rażącej sprzeczności z wymogami procedury regulującej odpowiedzialność dyscyplinarną funkcjonariuszy Policji, a jednocześnie świadczy o wadliwej kontroli legalności zaskarżonych rozstrzygnięć przez Sąd pierwszej instancji.
Z powyższych względów uznając zarzuty skargi za usprawiedliwione Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na podstawie art. 185 § 1 ustawy P.p.s.a. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
O kosztach Sąd orzekł z oparciu o przepis art. 203 pkt 1 powołanej ustawy i § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ w zw. z pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) uznając zasądzoną kwotę za współmierną do udziału pełnomocnika w sprawie.