Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1182/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [....] stycznia 2010 r. o ustaleniu opłaty adiacenckiej.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzono, że organy orzekające ustaliły R.G. opłatę adiacencką w łącznej wysokości 47 582,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działki ewid. Nr [A,B,C,D,E i F] z obrębu W. o pow. 12 261 m2 wywołanego zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości stanowiącej przed podziałem działkę nr [G] decyzją Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] sierpnia 2007 r. Opłatę ustalono na podstawie art. 98a ust. 1 i 1a oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i uchwały [....] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 stycznia 2005 r. (publik. Dz.Urz. Woj. Maz. Nr 82, poz. 2169) w sprawie ustalenia stawek opłaty adiacenckiej, którą określono stawkę opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek jej podziału w wysokości 50% wzrostu wartości nieruchomości.
Organ odwoławczy wskazał, że dla ustalenia wysokości procentowej stawki opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości jako skutku jej podziału decydujące znaczenie ma data, kiedy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. W rozpatrywanej sprawie opłata adiacencka została ustalona w związku z dokonaniem podziału nieruchomości przed upływem trzyletniego terminu od daty, kiedy decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna. W dniu 13 września 2007 r. - kiedy decyzja o podziale stała się ostateczna - obowiązywała stawka procentowa wynosząca 50%, ustalona uchwałą Rady Miejskiej w S. [...] z dnia 28 stycznia 2005 r. i zgodnie z ust. 1a art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, taka stawka procentowa mogła być zastosowana. Wysokość opłaty adiacenckiej nie została ustalona w sposób dowolny, lecz na podstawie prawidłowo opublikowanej uchwały Rady Miejskiej w S. oraz art. 98a ust. 1, 1a i art. 148 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
Wartość przedmiotowego gruntu stanowiącego przed podziałem według stanu na dzień 28 sierpnia 2007 r. wynosiła 1 056 530 zł, zaś po podziale wynosiła 1 151 695 zł. Wzrost wartości o 95 165 zł jest więc bezsporny - 50% tej kwoty to 47 582,50 zł.
Uchylając decyzje organów obu instancji Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może być ograniczona tylko do art. 127 §2 kpa oraz przepisów kompetencyjnych, jak miało to miejsce w zaskarżonej decyzji, lecz musi zawierać przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy, ponieważ organ drugiej instancji nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, ale ma obowiązek merytorycznego rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania. Nie wskazując jako podstawy prawnej również odpowiednich przepisów prawa administracyjnego materialnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze [....] naruszyło tym samym art. 107 §1 i §3 kpa. W dniu 28 sierpnia 2007 r. został zatwierdzony projekt podziału nieruchomości stanowiącej własność R.G., decyzja ta stała się ostateczna w dniu 13 września 2007 r. W dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie ustalenia stawek opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek podziału w wysokości 50% różnicy wartości nieruchomości przed i po dokonaniu podziału, i tę stawkę procentową - 50% - zastosował przy ustaleniu opłaty adiacenckiej organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 18 stycznia 2010 r. W dniu zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oraz w dniu, gdy decyzja ta stała się ostateczna, art. 98a ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przewidywał możliwość ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej w wysokości nie większej niż 50% różnicy wartości nieruchomości.
Z dniem 22 października 2007 r. weszła w życie zmiana ustawy o gospodarce nieruchomościami, która w art. 98a ust. 1 zmieniła wysokość stawki opłaty adiacenckiej w taki sposób, że rada gminy nie mogła ustalić wysokości stawki procentowej tej opłaty większej niż 30%, i wprowadziła ust. 1a, zgodnie z którym ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust.
1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Zdanie pierwsze art. 98a ust. 1a nie budzi wątpliwości, natomiast wątpliwości może nasuwać prawidłowe rozumienie zdania drugiego tego ustępu, zgodnie z którym "Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne." W niniejszej sprawie decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna w dniu 13 września 2007 r., a obowiązywała wtedy 50% stawka opłaty adiacenckiej, zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 28 stycznia 2005 r. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą opłatę adiacencką w wysokości 50% w oparciu o powołaną uchwałę Rady Miejskiej w S. pomimo tego, że od dnia 22 października 2007 r., a tym samym w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, obowiązywał art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który dopuszczał wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej nie większą niż 30%. Oznacza to, że oba organy administracji publicznej ustalając wysokość opłaty adiacenckiej błędnie zinterpretowały art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami, uznając, że przepis ten zezwala w każdym przypadku na zastosowanie stawki procentowej obowiązującej w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Przyjęta przez organ odwoławczy wykładnia ograniczona została do dosłownego odczytania art. 98a ust. 1a zdanie drugie ustawy o gospodarce nieruchomościami, bez uwzględnienia kontekstu całej ustawy. Reguły wykładni prawa nie ograniczają organów stosujących prawo do korzystania wyłącznie z wykładni językowej (dosłownej). W doktrynie i judykaturze przyjęto, że oprócz wykładni językowej zastosowanie mają również wykładnia systemowa oraz wykładnia funkcjonalna (celowościowa). Organy obu instancji nie dostrzegły znaczenia i nie zastosowały wykładni systemowej, zgodnie z którą przy interpretacji normy prawnej należy uwzględnić kontekst uregulowań całej ustawy, pozwalający na prawidłowe zrozumienie treści poszczególnych przepisów jako treści logicznej i spójnej. Ustalenie opłaty adiacenckiej po wejściu w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz. 218), co nastąpiło w dniu 22 października 2007 r., wymaga uwzględnienia wynikającej z art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami stawki procentowej obowiązującej w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. Ponadto, wymagane jest uwzględnienie stawki procentowej spełniającej warunek wynikający z art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, a więc stawki w wysokości nie większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości. Decyzja o ustaleniu opłaty adiacenckiej ma charakter konstytutywny. W dniu wydania tej decyzji następuje ustalenie wysokości opłaty - określenie wymiaru daniny publicznej. Wobec tego konieczne jest wydanie decyzji na podstawie przepisów obowiązujących w dniu rozstrzygnięcia sprawy i uwzględnienie tych przepisów - zgodnie z regułą tempus regit actum - przez sąd administracyjny przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Ponadto, organy obu instancji orzekające w sprawie wydały decyzje w oparciu o uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie ustalenia stawek opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w wyniku jej podziału – której to uchwały nie ma w aktach administracyjnych sprawy, dlatego Sąd nie miał możliwości zbadania treści tej uchwały, podstawy prawnej jej wydania, czy sprawdzenia, czy uchwała nadal obowiązuje. Jeśli powołana uchwała została podjęta na podstawie upoważnienia zawartego w art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to przepis ten był przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 2 kwietnia 2007 r. sygn. akt SK 19/06 (OTK 2007/4/37) orzekł m.in., że art. 98 ust. 4 w zw. z art. 145 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r. jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 84 Konstytucji przez to, że narusza zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Następstwem stwierdzenia niezgodności z Konstytucją art. 98 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest nie tylko utrata mocy obowiązującej tego przepisu w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 lutego 2000 r. do dnia 21 września 2004 r., ale także przepisów wykonawczych uchwalonych na podstawie niekonstytucyjnego przepisu upoważniającego. W tej sytuacji nie jest zasadne uwzględnienie przy ustaleniu opłaty adiacenckiej stawki procentowej w wysokości przekraczającej wysokość określoną w art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli w wysokości większej niż 30% różnicy wartości nieruchomości.
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 1182/10 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zarzuciło naruszenie art. 98a ust. 1 i 1a oraz art. 148 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz przepisów uchwały [....] Rady Miejskiej w S. z 28 stycznia 2005 r., poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dla ustalenia opłaty adiacenckiej nie ma znaczenia prawnego stawka procentowa obowiązująca w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 138 §1 pkt 1 kpa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że argumentacja prawna, jaka legła u podstaw rozstrzygnięcia podjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest błędna i narusza w oczywisty sposób art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Norma ta jest jednoznaczna w swej treści i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych nakładając na orzekające organy administracji obowiązek zastosowania stawki procentowej opłaty adiacenckiej takiej, jaka obowiązywała w dacie gdy decyzja o podziale nieruchomości stała się ostateczna. W tej sprawie datą tą był dzień 13 września 2007 r. W wyroku z dnia 7 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 800/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla ustalenia opłaty adiacenckiej znaczenie prawne ma stawka procentowa obowiązująca w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna.
Zatem, w niniejszej sprawie w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna obowiązywała uchwała [....] Rady Miejskiej w S. z dnia 28 stycznia 2005 r. Sugestia Sądu co do konieczności zastosowania w tym przypadku wykładni celowościowej nie jest trafna, gdyż art. 98a ust. 1 ustawy nie budzi żadnych wątpliwości odnośnie jego rozumienia i znaczenia. Żaden z przepisów znowelizowanej ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami nie nakłada na właściwe organy gmin obowiązku zmiany treści uchwał, na mocy których ustalane są stawki opłat adiacenckich. Ustalenie opłaty adiacenckiej jest możliwe tylko wtedy, gdy w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna (albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne) obowiązywała uchwała rady gminy o której mowa w art. 98a ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie była to uchwała Rady Miasta i Gminy w S. z dnia 28 stycznia 2005r., prawidłowo opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 2005 r. nr 82 poz. 2169. Zarzut, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł zapoznać się z treścią uchwały i dokonać oceny zgodności z obowiązującymi przepisami ustawy gdyż nie załączono jej do akt sprawy trudno uznać za zasadny w sytuacji, gdy wszystkie akty prawa miejscowego publikowane są na stronach internetowych urzędów miast i gmin, nadto są powszechnie dostępne.
Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603). Przepis art. 98 ust. 4 w tym czasie nie obowiązywał już, ponieważ został wykreślony, a zmiana ta miała miejsce 22 września 2004 r. (Dz.U. nr 241 poz. 1492). Decyzja o podziale przedmiotowej nieruchomości stała się ostateczna przed dniem 22 października 2007 r. czyli przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stawka procentowa opłaty adiacenckiej obowiązująca w dniu ustalenia opłaty nie ma znaczenia prawnego dla określenia wysokości opłaty. Bez znaczenia jest też czy do zmiany stawki doszło na skutek działań legislacyjnych gminy, czy też ustawodawcy jeśli ten ostatni nie rozstrzygnął wyraźnie, że zmiana wysokości stawki procentowej dotyczy również podziałów nieruchomości dokonanych ostatecznymi decyzjami przed wejściem w życie nowelizacji ustawy.
Można tu niewątpliwie powołać się na zasadę "lex retro non agit". Przepis art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest jednoznaczny w swojej treści bowiem nakazuje wprost stosować dla ustalenia opłaty adiacenckiej tę uchwałę, która obowiązywała w dniu kiedy decyzja o podziale stała się ostateczna. Ma to niewątpliwie głębokie uzasadnienie z tego także powodu, że wzrost wartości nieruchomości czyli druga przesłanka opłaty adiacenckiej jest określony właśnie na datę ostateczności decyzji o podziale. Zalecenie Sądu o treści: "ponownie rozpoznając sprawą organ administracji publicznej weźmie pod uwagą powyższe stanowisko Sądu" jest bezprzedmiotowe ponieważ organ administracji mógłby w tej sprawie wyłącznie wydać decyzję umarzającą postępowanie z uwagi na to, iż w dniu 13 września 2010 r. upłynął trzyletni termin od daty, kiedy decyzja o podziale nieruchomości nr [G] stała się ostateczna.
Upływ trzyletniego terminu, o którym mowa w art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy rozstrzygnięcia o ustaleniu opłaty adiacenckiej decyzją ostateczną. Taki stan wynika też z tezy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2010 r., sygn. akt: I OPS 5/09.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270 – dalej ppsa), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa.
Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.
Zgodnie z art. 98a ust. 1 powołanej ustawy o treści obowiązującej w chwili wydania decyzji organu odwoławczego w sprawie o ustaleniu opłaty adiacenckiej, tj. w dniu 1 kwietnia 2010 r., jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego, który wniósł opłaty roczne za cały okres użytkowania tego prawa, wzrośnie jej wartość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji, opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości.
Wysokość opłaty adiacenckiej ustala się zatem w kwocie równej stawce procentowej ustalonej przez radę gminy liczonej od kwoty, o jaką wzrosła wartość nieruchomości w wyniku jej podziału. W dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie, cytowany przepis art. 98a ust. 1 uprawniał radę gminy do ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej w wysokości do 30%. Ustawodawca dopuścił zatem do ustalenia opłaty adiacenckiej w wysokości nie wyższej, niż stawka procentowa tej opłaty ustalona przez radę gminy, jednakże nie więcej, niż 30% kwoty o jaką wzrosła wartość nieruchomości w wyniku jej podziału.
Z art. 98a ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika przy tym, iż ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna, obowiązywała uchwała rady gminy określająca stawkę procentową tej opłaty, i do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obowiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Wysokość opłaty adiacenckiej ustalana jest zatem na podstawie takiej stawki procentowej, która obowiązywała w dniu, gdy decyzja o zatwierdzeniu podziału stała się ostateczna.
W rozpatrywanej sprawie decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości stała się ostateczna w dniu 13 września 2007 r. W tym dniu obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w S. [....] z dnia 28 stycznia 2005 r., w której stawkę procentową opłaty adiacenckiej ustalono w wysokości 50% różnicy, o którą wzrosła wartość nieruchomości w wyniku jej podziału. Powołana uchwała została podjęta na podstawie art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami o treści obowiązującej przed dniem 22 października 2007 r., kiedy to przepis ten uprawniał radę gminy do ustalania stawki procentowej opłaty adiacenckiej w wysokości do 50%. W dniu 22 października 2007 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 173, poz. 1218), którą zmieniony został m.in. art. 98a ust. 1 poprzez obniżenie dopuszczalności ustalania przez radę gminy maksymalnej stawki procentowej opłaty adiacenckiej z 50% do 30%.
Po wejściu w życie zmiany ustawowej maksymalnej stawki procentowej opłaty adiacenckiej w 2007 r. skutki tej zmiany nie były jednolicie oceniane w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z dnia 23 września 2009 r. sygn. akt I OSK 1337/08). Jakkolwiek zaś obecnie w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż ustalenie opłaty adiacenckiej następuje w wysokości stawki procentowej obowiązującej w dniu zatwierdzenia podziału nieruchomości, nawet jeżeli stawka ta była ustalona uchwałą rady gminy powyżej 30% w granicach wyznaczonych ustawą o gospodarce nieruchomościami o treści obowiązującej przed dniem 22 października 2007 r., to w okolicznościach rozpatrywanej sprawy należy jednak uznać, iż opłata adiacencka nie mogła być ustalona w stawce procentowej przewyższającej maksymalną stawkę procentową wyznaczoną ustawą o treści obowiązującej w dniu orzekania w sprawie opłaty adiacenckiej.
Ustalenie opłaty adiacenckiej w niniejszej sprawie nastąpiło bowiem decyzją organu pierwszej instancji wydaną po upływie prawie dwóch i pół roku od dnia zatwierdzenia podziału nieruchomości, a więc nieznacznie przed upływem trzyletniego ustawowego terminu do ustalenia takiej opłaty i to z zastosowaniem wysokości stawki procentowej 50%, która już od prawie dwóch i pół roku została przez ustawodawcę zmniejszona do wysokości 30%. Nie można zatem w takim przypadku obciążać właściciela nieruchomości wyższą stawką procentową opłaty adiacenckiej (jako obowiązującą w dniu zatwierdzenia podziału nieruchomości) przewyższającą maksymalną ustawowo wyznaczoną stawkę procentową obowiązującą w dniu ustalenia tej opłaty, jeżeli zastosowanie wyższej stawki procentowej jest wynikiem przyjęcia jednej z możliwych wykładni przepisu art. 98a ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami określającego maksymalną wysokość stawki procentowej tej opłaty.
Ocena Sądu pierwszej instancji nie narusza zatem przepisów prawa wskazanych w skardze kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.