Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1257/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi Województwa Świętokrzyskiego na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2008 r., [...] w przedmiocie odmowy nieodpłatnego przekazania na rzecz Województwa mienia Skarbu Państwa - skargę oddalił.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu wniosku z [...] lutego 1999 r., decyzją z dnia [...] marca 2008 r. odmówił Województwu Świętokrzyskiemu nieodpłatnego przekazania mienia Skarbu Państwa, w postaci budynku C2 usytuowanego na działce nr [...] położonej w [...] przy [...], wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że nieruchomość ta pozostaje w trwałym zarządzie Świętokrzyskiego Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach, co stanowi przeszkodę w jej przekazaniu na podstawie do art. 49 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U.
z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.).
Minister Skarbu po rozpatrzeniu odwołania Województwa Świętokrzyskiego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając argumentację organu I instancji.
W skardze Województwo Świętokrzyskie zarzuciło organowi naruszenie art. 49 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. podnosząc, że znaczna część pomieszczeń w budynku stanowi siedzibę Urzędu Marszałkowskiego w Kielcach oraz innych samorządowych jednostek organizacyjnych Województwa Świętokrzyskiego.
W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił, gdyż ustanowiony trwały zarząd na nieruchomości objętej postępowaniem jest przeszkodą prawną w przekazaniu tego mienia Województwu Świętokrzyskiemu. Przepis art. 49 ustawy o samorządzie województwa przewiduje dwie przesłanki nieodpłatnego przekazania mienia Skarbu Państwa województwu: 1) przekazaniu podlega mienie należące do Skarbu Państwa oraz 2) w dacie wydania decyzji mienie to służy realizacji zadań województwa, w szczególności określonych w art. 14 ustawy o samorządzie województwa. Trwały zarząd jest instytucją prawa administracyjnego odpowiadającą pod względem funkcji cywilnemu prawu użytkowania. Wiąże się z korzystaniem z gruntu na cele działalności ustawowej, prawem zabudowy, ustanawiania praw obligacyjnych (art. 43 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami), ochroną windykacyjną i negatoryjną (art. 50 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 251 k.c.), a także z ujawnianiem w księdze wieczystej (§ 38 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, (Dz.U. Nr 102, poz. 1122 ze zm.). Tak szerokie uprawnienia jednostki państwowej wyposażonej w trwały zarząd nieruchomością wyłączają możliwość przekazania jej województwu.
W skardze kasacyjnej Województwo Świętokrzyskie reprezentowane przez radcę prawnego, zaskarżyło powyższy wyrok w całości. Wyrokowi zarzucono: - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 49 ustawy o samorządzie województwa, art. 43 ust. 1, 2 i 5, art. 46 ust. 2, art. 60 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 61 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez przyjęcie, że przepisy te wymagają dla nieodpłatnego przekazania Województwu mienia uprzedniego wygaszenia trwałego zarządu;
- - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134, art. 141 § 4 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), polegających na niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, niedokonania istotnych ustaleń faktycznych w sprawie, niezastosowanie art. 48 ustawy o samorządzie województwa, a w efekcie oddalenie skargi w sytuacji, gdy istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.
Na tych podstawach sformułowano wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pełnomocnik Ministra Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, podtrzymując argumentację przedstawioną w decyzji Ministra.
W piśmie procesowym, które wpłynęło do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 8 lutego 2010 r., Marszałek Województwa Świętokrzyskiego cofnął skargę kasacyjną, a także pełnomocnictwo procesowe udzielone radcy prawnemu, który skargę tę sporządził.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
postępowanie kasacyjne podlega umorzeniu.
Cofnięcie skargi kasacyjnej wiąże Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym w odróżnieniu od cofnięcia skargi (art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie może badać zasadności tego cofnięcia. Nie może też dokonywać jego oceny w aspekcie przesłanek uniemożliwiających cofnięcie skargi, wskazanych w art. 60 zd. drugie P.p.s.a., ponieważ jest związany granicami skargi kasacyjnej.
Z tych przyczyn, wobec cofnięcia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 161 pkt 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a., postępowanie kasacyjne należało umorzyć.