Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 października 2010 r. sygn. akt II SAB/Wr 50/09, na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", umorzył postępowanie przed tym Sądem w sprawie ze skargi D.W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznania zażalenia od pisma Burmistrza Gminy [...].
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia 7 grudnia 2008 r. D.W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznania zażalenia na pismo Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]listopada 2004 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło o umorzenie postępowania, wyjaśniając, iż zwłoka w załatwieniu sprawy spowodowana była omyłkowym załączeniem akt sprawy do materiałów przekazanych do Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 680/04. Jednocześnie Kolegium poinformowało, że zażalenie zostało już rozpatrzone postanowieniami z dnia [...]stycznia 2009 r. (sygn. akt: [...],[...],[...]). Wskazało przy tym, iż Kolegium nie pozostaje na chwilę obecną w stanie bezczynności, a zatem niniejsza skarga jest bezprzedmiotowa
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, iż wobec tego, że w dacie orzekania istniało już w obrocie prawnym postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...]stycznia 2009 r. (SKO [...]) stwierdzające niedopuszczalność zażalenia D.W. na pismo Burmistrza Gminy [...]z dnia [...]listopada 2004 r. wzywające skarżącą do sprecyzowania żądania w zakresie dotyczącym rozgraniczenia nieruchomości, to w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności, a zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D.W., reprezentowana przez adwokata. Postanowienie Sądu I instancji zaskarżono w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania przez Sąd I instancji w sytuacji, w której nie zachodziła przesłanka bezprzedmiotowości wskazana w powyższym przepisie.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem niezasadny jest zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji.
Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że postępowanie w sprawie bezczynności organu staje się bezprzedmiotowe w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji lub dokonania czynności - po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd.
Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Sytuacja opisana na wstępie zachodzi w sprawie niniejszej, ponieważ po wniesieniu przez D.W. skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu w przedmiocie rozpoznania zażalenia od pisma Burmistrza Gminy [...], organ postanowieniem z dnia [...]stycznia 2009 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia D.W. na pismo Burmistrza Gminy [...].
Kwestia sposobu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność w przypadku, gdy organ po wniesieniu skargi na bezczynność dokonał czynności lub wydał akt, była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2006 r. (sygn. akt I OPS 6/08), w której wyrażono pogląd, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono m.in., iż stosownie do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo, że pozostawał on w zwłoce - przestaje tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd wyrażony w powyższej uchwale. Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jest więc nieusprawiedliwiony.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną z urzędu, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 P.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1058 z późn. zm.) pełnomocnik skarżącej powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o którym mowa w tym przepisie