Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę J. W., reprezentowanej przez adwokata P. N., na decyzję Wojewody Łódzkiego. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż pełnomocnik strony, dokonując wpłaty na rzecz Urzędu Miasta Łodzi, w istocie nie uiścił stałego wpisu sądowego wraz z wniesieniem skargi, czym naruszył obowiązek wynikający z art. 219 § 1 i art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Spowodowało to konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 221 i art. 58 § 3 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła J. W., reprezentowana przez tego samego adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zarzucając postanowieniu naruszenie art. 221 w zw. z 219 § 1 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi bez wcześniejszego wezwania strony do uiszczenia opłaty stałej. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej, powołując się na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1289/04 oraz z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 13/06, stwierdził, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był wezwać stronę do uiszczenia należnego wpisu sądowego, bowiem skarga nie jest pismem wnoszonym bezpośrednio do Sądu, lecz za pośrednictwem organu administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Art. 221 P.p.s.a. stanowi w sposób nie budzący wątpliwości, iż pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Niezasadne jest zatem stanowisko wyrażone przez pełnomocnika J. W., iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi winien był wezwać stronę do uiszczenia wpisu w przedmiotowej sprawie, mimo, że skarga sporządzona i wniesiona została przez adwokata.
Orzeczenia, na które powołał się pełnomocnik skarżącej wydane zostały jeszcze przed zapadnięciem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05, którym stwierdzono niezgodność § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) z art. 221 P.p.s.a. oraz art. 2 Konstytucji RP. Przepis ten w istocie przewidywał konieczność wezwania adwokata lub radcy prawnego do uiszczenia wpisu od skargi wnoszonej za pośrednictwem organu z chwilą przekazania tej skargi sądowi. Jednakże w obecnym stanie prawnym przepis ten utracił swą moc i obowiązuje jedynie zasada zawarta w powołanym wyżej art. 221 P.p.s.a., który wprost nakazuje odrzucenie niewłaściwie opłaconego pisma procesowego wnoszonego przez profesjonalnego pełnomocnika w przypadku, gdy pismo to podlegało opłacie stałej, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.
Zasadnie Sąd I instancji powołał się na przepis art. 219 § 1 P.p.s.a., w myśl którego opłat sądowych dokonuje się gotówką w kasie właściwego sądu, lub też na rachunek bankowy sądu, do którego wnosi się pismo podlegające opłacie, Dokonanie zatem takiej opłaty w jakikolwiek inny sposób – jak w tej sprawie na rachunek bankowy organu – także oznacza niewłaściwe opłacenie skargi.
Nie można więc zgodzić się z zarzutem naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przepisów art. 221 czy art. 219 § 1 P.p.s.a. co oznacza, iż zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.