Postanowienie NSA z 4 kwietnia 2017 r., I OSK 604/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku D. Ś. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej D. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2016 r. o sygn. akt I SA/Wa 730/16 oddalającego skargę D. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych postanawia odmówić wstrzymania wykonanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...]

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Wnioskiem zawartym w skardze kasacyjnej z dnia 3 lutego 2017 r. (data wpływu 6 luty 2017 r.) D. Ś. (dalej wnioskodawca) zwrócił się o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] (dalej decyzja z dnia [...] kwietnia 2016 r.) w sprawie ze skargi kasacyjnej D. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2016 r. o sygn. akt I SA/Wa 730/16 oddalającego skargę D. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów w stosunku do skarżącego może zostać wszczęte postępowanie karne o przestępstwo określone w art. 209 § 1 k.k., a także w przypadku ustalenia, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, istnieje prawdopodobieństwo skierowania wniosku do starosty o zatrzymanie prawa jazdy. Dodatkowo wskazał, że jest osobą w podeszłym wieku, bezrobotną, mającą liczne problemy zdrowotne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty i oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku.

Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z ww. przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko.

Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wnioskodawca nie wykazał, że przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanej przez niego decyzji zostały spełnione. By sąd mógł wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności skarżący musi wykazać okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z 7.4. 2005 r., II OZ 201/05). Stąd też nie spełnia takich wymagań wniosek którego uzasadnienie ogranicza się do powtórzenia treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a bez odwołania się do okoliczności faktycznych danej sprawy i sytuacji konkretnego wnioskodawcy. Nie stanowi również prawidłowego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych sam fakt powołania się na treść art.5 ust.3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, na podstawie którego organ właściwy dłużnika składa wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art.209 § 1 kodeksu karnego (pkt 1), a po uzyskaniu z centralnej ewidencji kierowców informacji, że dłużnik alimentacyjny posiada uprawnienie do kierowania pojazdami, kieruje wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego (pkt 2).

Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący powołał się na treść art.5 ust.3b wskazanej ustawy, lecz w żaden sposób nie odniósł ich do swojej sytuacji faktycznej. Skarżący nie wykazał nawet, że posiada prawo jazdy, nie wykazał również w jaki sposób brak prawa jazdy będzie skutkować "niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody" lub "niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków", a tylko takie przesłanki pozwalają na wstrzymanie wykonania aktu. Utrata prawa jazdy może tylko w szczególnych okolicznościach wiązać się z niebezpieczeństwem wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Mogłoby to ewentualnie mieć miejsce np. w przypadku, gdyby odebranie prawa jazdy w konkretnych okolicznościach miało spowodować bezpośrednio utratę posiadanego stanowiska pracy, uniemożliwiało całkowicie prowadzenie działalności gospodarczej czy utrudniło leczenie. Taka sytuacja w niniejszej sprawie jednak nie zachodzi.

Skarżący nie wykazał również w jaki sposób fakt złożenia przez organ właściwy dłużnika wniosku o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 kodeksu karnego może powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przede wszystkim należy zauważyć, że złożenie wskazanego wyżej wniosku powoduje, zgodnie z art.209 § 3 kodeksu karnego, że ściganie odbywa się z urzędu. Jednak o tym, czy spełnione zostały znamiona przestępstwa z art.209 § 1 kodeksu karnego decyduje sąd powszechny, zaś wydanie decyzji o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych nie jest równoznaczne ze spełnieniem znamion przestępstwa z art.209 § 1 kodeksu karnego. Stąd też nie można przepisu art.5 ust.3b pkt 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów interpretować w ten sposób, że sam fakt złożenia przez organ właściwy dłużnika wniosku o ściganie z urzędu za przestępstwo określone w art.209 § 1 kodeksu karnego powoduje, że spełniona została przesłanka z art.61 § 3 p.p.s.a. uzasadniająca wstrzymanie wykonanie decyzji. Rozwiązanie zawarte w art.5 ust. 3b pkt 1 nie stanowi bowiem samodzielnej ustawowej przesłanki, która automatycznie uzasadniałaby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Stąd też powołując się we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji na rozwiązanie zawarte w art. 5 ust. 3b pkt 1 należy odnieść je do konkretnych okoliczności dotyczących wnioskodawcy celem wykazania, że została spełniona przesłanka określona w art.61 § 3 p.p.s.a, bo tylko wówczas możliwe jest uwzględnienie wniosku. Zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzenie że skarżący jest osobą w podeszłym wieku, bezrobotną mająca liczne problemy zdrowotne, nie spełnia powyższych wymagań, a nadto należy zauważyć, że skarżący ma 50 lat, a z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 25 sierpnia 2014 r. wynika, że został zaliczony do stopnia niepełnosprawności lekkiego, na okres 3 lat.

Wobec powyższego stwierdzić należy, iż okoliczności niniejszej sprawy nie stanowią wystarczającej podstawy do uzyskania przez skarżącego ochrony tymczasowej.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie zaszły przesłanki zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego orzekł jak w sentencji niniejszego orzeczenia.