Uzasadnienie
J. Ż. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2009 r., nr [...], w której odmówiono stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawie z dnia 6 lipca 1960 r., zawierającego odmowę ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu położonego w Warszawie przy ul. [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej odrzucenie, podnosząc w uzasadnieniu, że skarżący uczynił przedmiotem skargi decyzję wydaną w trybie nadzorczym w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i 221 p.p.s.a. odrzucił skargę. Jak wskazał Sąd w niniejszej sprawie od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 października 2009 r. przysługiwał skarżącemu, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji. Skarżący z tego trybu nie skorzystał i wniósł skargę do sądu administracyjnego z pominięciem toku instancji, co czyni ją niedopuszczalną i stanowi podstawę do jej odrzucenia.
Ponadto Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie skarga objęta jest wpisem stałym, który zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wynosi 200 zł. Natomiast profesjonalny pełnomocnik skarżącego, wnosząc skargę uiścił połowę tej kwoty, tj. 100 zł.
Od powyższego postanowienia J. Ż. wniósł skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sadów administracyjnych oraz art. 52 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne ustalenia faktyczne oraz błędne poinformowanie strony przez pracownika Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, że wpis od skargi wynosi 100 zł a nie 200 zł. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że rozmiar bezprawnego prowadzenia sprawy przez organ upoważniał do pominięcia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, które mogło trwać następne cztery lata. Podniesiono ponadto zarzuty merytoryczne odnoszących się do zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jak słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, zaskarżona decyzja z dnia 15 października 2009 r. została wydana w trybie postępowania nadzorczego ale w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Powyższa decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. Pomimo powyższego strona wniosła skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpując środka zaskarżenia, której jej przysługiwał na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że strona jest zobowiązania do wyczerpania środków zaskarżenia niezależnie od jej opinii dotyczącej prawidłowości toczącego się postępowania przed organem administracji publicznej.
W przypadku natomiast przewlekłości tego postępowania służą jej stosowne środki prawne przewidziane w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz skarga do sądu. W takiej sytuacji należy uznać, ze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. co też uczynił w zaskarżonym postanowieniu z dnia 20 stycznia 2010 r. a które należy w związku z tym uznać za wydane w sposób prawidłowy.
Okolicznością mniejszej wagi jest natomiast to, że skarga nie została właściwie opłacona, ponieważ i tak podlegała ona odrzuceniu z powodu niewyczerpania przez skarżącego środków zaskarżenia jakie mu przysługiwały w postępowaniu przed organem administracji. Z tego względu zbędne było odniesienie się do argumentów mających według skarżącego świadczyć, że został wprowadzony w błąd co do wysokości należnego wpisu od skargi. Tak samo poza zakresem rozpoznania w sprawie niniejszej pozostają również zarzuty merytoryczne odnoszące się do zaskarżonej decyzji, gdyż przedmiotem niniejszego postępowania jest jedynie kwestia dopuszczalności wniesionej skargi a nie jej merytoryczne rozpoznanie.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.