Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 355/12 oddalił skargę J.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 27 stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie waloryzacji odszkodowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł J.R., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości zarzucił m.in. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 i art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm., dalej w skrócie "u.g.n."), poprzez zastosowanie niekonstytucyjnych norm i niezbadanie w tym zakresie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu; art. 21 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez ustalenie wypłaty odszkodowania, któremu nie można przypisać atrybutu "słuszności" oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP, poprzez jego niezastosowanie i naruszenie prawa własności.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniósł o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego dotyczącego zgodności przepisów art. 5 i art. 227 u.g.n. z art. 21 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził przede wszystkim, iż zastosowany w sprawie na mocy art. 227 u.g.n. wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych jest wskaźnikiem całkowicie odmiennym od wskaźnika wzrostu cen nieruchomości (art. 5 u.g.n.). Jego zakres jest zdecydowanie szerszy, dotyczy on co do zasady dóbr konsumpcyjnych codziennego użytku, nie zaś nieruchomości, których obrót nie ma, co do zasady, charakteru powszechnego czy "codziennego". Oczywistym jest zatem, że nie odzwierciedla on w sposób prawidłowy wzrostu cen nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt I OSK 610/13 zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że z urzędu wiadome mu jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, rozpoznając sprawę, której przedmiotem była waloryzacja odszkodowania za nieruchomość oraz sposób jej obliczenia, postanowieniem z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1121/13 przedstawił Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne o treści: "czy art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 102 poz. 651 ze zm.) jest zgodny z art. 2 w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP". Sprawie tej nadano sygnaturę akt P 13/14.
Wobec stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zawartego w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1121/13, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż wynik niniejszego postępowania zależy od rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o zgodności zaskarżonego przez skarżącego przepisu art. 227 u.g.n. z art. 2 w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. W konsekwencji, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), z urzędu zawiesił postępowanie w sprawie ze skargi kasacyjnej J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 355/12, do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny sprawy o sygn. akt P 13/14.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 128 § 1 pkt 4 P.p.s.a., sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania – od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie.
Z uwagi na fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt P 13/14 wyroku z dnia 9 marca 2017 r., w oparciu o art. 128 § 1 pkt 4 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.