Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt I SAB/Wa 323/10, na podstawie art. art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a.", umorzył postępowanie przed tym Sądem w sprawie ze skargi D.D. na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia [...]października 2010 r. D.D. reprezentowana przez radcę prawnego P.M. wniosła skargę na bezczynność Ministra Skarbu Państwa, polegającą na braku rozpatrzenia, do chwili wniesienia skargi, odwołania od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]maja 2009 r. nr [...]stwierdzającej posiadanie przez D.D., A.M., J.C., T.C.-M., L.C.-K., J.C., E.C., C.M. oraz A.D. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia mienia poza obecnymi granicami RP, stwierdzającej, że wartość pozostawionej nieruchomości wynosi 130 321,15 zł, a uprawnieni wymienione w osnowie decyzji kwoty pobrali w formie świadczenia pieniężnego z Funduszu Rekompensacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa poinformował Sąd, że zakończył postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]maja 2009 r. nr [...]- poprzez wydanie w dniu [...]października 2010 r. decyzji nr [...]o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]maja 2009 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż wobec tego, że w dacie orzekania istniała już w obrocie prawnym decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...]października 2010 r. ([...]), to w momencie rozpoznawania skargi przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności, a zatem postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Skargę kasacyjną na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła D.D., reprezentowana przez radcę prawnego. Postanowienie Sądu I instancji zaskarżono w całości zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące bezzasadnym uznaniem, iż zaistniały podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto zarzucono naruszenie art. 54 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie do oceny, czy rzeczywiście zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd, rozpoznając sprawę, związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem niezasadny jest zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd I instancji.
Należy podzielić pogląd wyrażony przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że postępowanie w sprawie bezczynności organu staje się bezprzedmiotowe w przypadku wydania przez organ administracji aktu lub interpretacji lub dokonania czynności - po wniesieniu skargi na bezczynność organu, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd.
Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeśli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej dokonania. Sytuacja opisana na wstępie zachodzi w sprawie niniejszej, ponieważ po wniesieniu przez D.D. skargi na bezczynność Ministra Skarbu Państwa w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji, organ decyzją z dnia [...]października 2010 r. rozpoznał odwołanie skarżącej od decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...]maja 2009 r. nr [...].
Kwestia sposobu rozstrzygnięcia sprawy ze skargi na bezczynność w przypadku, gdy organ po wniesieniu skargi na bezczynność dokonał czynności lub wydał akt, była przedmiotem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2006 r. (sygn. akt I OPS 6/08), w której wyrażono pogląd, że przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono m.in., iż stosownie do art. 149 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo, że pozostawał on w zwłoce - przestaje tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe również z tego powodu i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd wyrażony w powyższej uchwale. Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jest więc nieusprawiedliwiony.
Należy podkreślić, iż dla oceny, że w sprawie niniejszej wskutek wydania decyzji przez Ministra Skarbu Państwa ustała bezczynność organu nie ma znaczenia, iż w postępowaniu, które zakończyło się przedmiotową decyzją z dnia 29 października 2010 r. nie orzeczono zgodnie z wnioskami i oczekiwaniami D.D.. Dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej istotne jest bowiem, iż organ odwoławczy rozpoznał odwołanie i wydał decyzję odpowiadającą przepisowi art. 138 § 1 - 2 k.p.a. - a zatem podjął stosowne działanie przewidziane prawem i w związku z tym nie można mówić aby pozostawał w bezczynności. Jeżeli natomiast skarżąca jest niezadowolona z decyzji Ministra Skarbu Państwa w szczególności co do zakresu postępowania administracyjnego - ma prawo wnieść skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż również zarzut naruszenia art. 54 § 3 P.p.s.a. podniesiony w skardze kasacyjnej, jest niezasadny.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić
O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł, ponieważ zgodnie z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a., zaś w sprawie niniejszej skarga kasacyjna została oddalona.