Uzasadnienie
S. M., działając w imieniu B. Z. i E. Ż., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Mazowieckiego z dnia [...] września 2008 r., Nr [...], w przedmiocie zmian danych w ewidencji gruntów.
Zarządzeniem z dnia 8 grudnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał S. M. do nadesłania pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących w terminie 7 dni pod rygorem ujemnych skutków procesowych.
Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. S. M. oświadczył, że nie może okazać pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących i okazał jedynie pełnomocnictwo do reprezentowania ich przed Starostwem Powiatowym w Mińsku Mazowieckim.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2009 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę odrzucił.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosły B. Z. i E. Ż. i zaskarżając je w całości zarzuciły naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi pomimo braku wezwania skarżących do uzupełnienia braku formalnego w postaci braku jej podpisu.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że skoro Sąd I instancji doszedł do wniosku, że S. M. nie jest uprawniony do pełnienia funkcji pełnomocnika skarżących w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jego podpis na skardze powinien zostać uznany za niebyły. W tej sytuacji zdaniem autora skargi kasacyjnej, stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało wezwać skarżące do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie.
Ponieważ skarżące nie zostały wezwane do dokonania w/w czynności, brak było podstaw do odrzucenia ich skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalszej części tego uzasadnienie ustawą procesową) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Każde pismo strony zawiera podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 powołanej ustawy). Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, stosownie do art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewodniczący wzywa stroną do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odniesieniu do skargi ustawa przewiduje skutek odrzucenia skargi, której braków formalnych strona nie uzupełniła (art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy). Istotą tego postępowania jest doprowadzenie do usunięcia takich braków skargi, które uniemożliwiają nadanie sprawie biegu.
W przedmiotowej sprawie skargę B. Z. i E. Ż. wniósł S. M. jako ich pełnomocnik, nie dołączył jednak do skargi odpisu pełnomocnictwa. Zatem prawidłowo Sąd I instancji wezwał go do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie w/w pełnomocnictwa.
Jednakże w sytuacji, gdy na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r., S. M. oświadczył, iż nie może okazać pełnomocnictwa od E. Ż. i B. Z. do reprezentowania ich przed sądem administracyjnym, Sąd powinien wezwać skarżące do podpisania skargi, a nie ją odrzucać.
Działanie jako pełnomocnika osoby, która nie może pełnić tej funkcji, nie wyklucza bowiem możliwości wniesienia skargi przez skarżącego. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym, z wyjątkiem skargi kasacyjnej, zażalenia na postanowienie o jej odrzuceniu, oraz - w pewnym zakresie skargi o wznowienie postępowania, nie wprowadzają bowiem obowiązku sporządzania pism procesowych w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez pełnomocnika. W takim zatem przypadku ujawnia się brak formalny skargi tj. brak podpisu strony w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 powołanej ustawy. W związku z tym Sąd powinien wówczas wezwać skarżące do uzupełnienia tego braku, stosownie do art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy należy uznać za zasadny. W przedmiotowej sprawie brak było bowiem przesłanek do wydania przez Sąd I instancji postanowienia o odrzuceniu skargi wobec nieuzupełnienia braków formalnych, w sytuacji, gdy skarżące nie zostały wezwane, stosownie do art. 49 § 1 tej ustawy, do usunięcia w wyznaczonym terminie, pod odpowiednim rygorem braku formalnego skargi polegającego na nie podpisaniu jej przez uprawnioną osobę.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.