Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wr 538/15 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego udostępnienia informacji publicznej.
W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej złożonego przez Stowarzyszenie [...], ul. [...], W., dotyczącej imion i nazwisk stron, z którymi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. zawarło w 2013 r. umowy cywilnoprawne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. orzekło o zawieszeniu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazało, że decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Stowarzyszenie [...], ul. [...], W., o udostępnienie informacji dotyczącej imion i nazwisk stron, z którymi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. zawarło w 2013 r. umowy cywilnoprawne, utrzymało w mocy poprzednią decyzję Kolegium z dnia [...] czerwca 2014 r. o odmowie udostępnienia tych informacji.
W wyniku złożonej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Sąd ten wyrokiem z dnia 8 grudnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wr 717/14 uchylił wskazane decyzje Kolegium. Organ wskazał, że przedmiotowa sprawa dotyczy udostępnienia danych osobowych - imion i nazwisk osób, z którymi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. zawarło w 2013 r. umowy cywilnoprawne. Rozstrzygnięcie sprawy zostało oparte na przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Organ zauważył, że kwestia sporna, jaka zaistniała w niniejszym postępowaniu, dotyczy w szczególności treści art. 5 ustawy, który reguluje kwestie ograniczeń dostępu do informacji publicznej.
W ocenie składu orzekającego Kolegium, w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności, które powodują konieczność zawieszenia postępowania administracyjnego, ponieważ wnioskiem z dnia [...] listopada 2013 r. Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego RP wystąpił o kontrolę konstytucyjności szeregu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą [...]. Wśród poddawanych kontroli przepisów tej ustawy znalazł się także art. 5 ust. 2, w zakresie, w jakim nakłada na osoby pełniące funkcję publiczne obowiązek godzenia się, także bez własnej wiedzy lub wyraźnej zgody, na udostępnianie danych należących do sfery ich dóbr osobistych (prywatności), co najmniej przez podmioty wymienione w art. 4 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy - co do zgodności z art. 2, art. 18, art. 47, art. 49, art. 50, art. 51 ust. 1, ust. 2 i ust. 5, art. 61 ust. 1-4 Konstytucji oraz art. 8 ust. 1 i ust. 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Problem konstytucyjny, który będzie poddawany analizie przez Trybunał Konstytucyjny, jest analogiczny do poddawanego ocenie w przedmiotowej sprawie. Chodzi o to, czy w świetle art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dopuszczalne jest udostępnienie informacji o kontrahentach władzy publicznej (osobach świadczących na rzecz sfery publicznej w zamian za wynagrodzenie pochodzące ze środków publicznych), co może naruszać ich prawo do prywatności. Według organu, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 sierpnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2859/13, trafnie wskazał, że "udostępnienie informacji jest zasadniczo czynnością nieodwracalną.
Tym samym, w przypadku zobowiązania organu do udostępnienia informacji przy przyjęciu powyższej wykładni SN, ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdzający niekonstytucyjność art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mógłby doprowadzić do takiego wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, które wyeliminowałoby skutki udostępnienia informacji publicznej (cofnął je). Zaistniałaby zatem trwała niekonstytucyjność skutków wydanego orzeczenia. Mając powyższe na uwadze, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie o sygn. [...]. Jeżeli bowiem Trybunał Konstytucyjny uzna, że art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie informacji publicznej jest niezgodny z normami konstytucyjnymi, wówczas wyrok Sądu pierwszej instancji będzie wymagał uchylenia. W przypadku zaś stwierdzenia konstytucyjności ww. przepisów, skarga kasacyjna rozpoznawania w niniejszej sprawie podlegać będzie oddaleniu.
Trybunał Konstytucyjny - jako organ do tego uprawniony - dokonana zarazem ważenia wartości konstytucyjnych w postaci jawności i dostępu do informacji publicznej (art. 61 Konstytucji) i prawa do prywatności (art. 47, art. 51 ust. 1 Konstytucji)".
Podzielając wskazany pogląd Sądu w całości, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. uznało, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyroku Trybunału Konstytucyjnego, co spełnia przesłankę wynikającą z art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył wnioskodawca.
Zadaniem Stowarzyszenia, w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mówi się o "organie lub sądzie" – tym samym nie o Trybunale Konstytucyjnym. Gdyby ustawodawca chciał w powołanym przepisie uwzględnić Trybunał uczyniłby to jak w art. 124 § 1 pkt 5 i 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Ponadto, gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie możliwości zawieszenia postępowania administracyjnego z powodu toczącego się ważnego dla rozstrzygnięcia sprawy postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, to taką przesłankę wprowadziłby do k.p.a., tak jak uczynił to w odniesieniu do przepisów P.p.s.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. po rozpoznaniu zażalenia, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r., utrzymało w mocy swoje postanowienie z dnia [...] kwietnia 2015 r.
W dniu [...] lipca 2015 r. skargę na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podniósł, że podstawę zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie stanowi art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267). Stosownie do tego przepisu, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, a dla rozpoznania sprawy ważne jest ustalenie, czy zostały spełnione przesłanki do zawieszenia postępowania, zawarte w omawianym przepisie.
W ocenie Sądu, przede wszystkim istotne było wyjaśnienie pojęcia "zagadnienia wstępnego". Wskazał, że w doktrynie przyjmuje się, że są to "sytuacje w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Ocena zaś tego zagadnienia wstępnego, gdyby ono w sobie mogło być przedmiotem odrębnego postępowania (tzn. w oderwaniu od sprawy, na tle której wystąpiło) należy ze względu na jego przedmiot do kompetencji innego organu państwowego niż ten, przed którym toczy się postępowanie w głównej sprawie. Jest to poza tym zagadnienie otwarte, tzn. nie było przedtem (element stosunku czasowego) prawomocnie przesądzone na właściwej drodze. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku stosunku lub zdarzenia prawnego albo inne jeszcze okoliczności mające znaczenie prawne".
Sąd uznał, że z brzmienia powyższego przepisu, a także rozumienia wymienionego wyżej pojęcia wynika, co zauważyły organy, że zawieszenie postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., uzależnione jest od wystąpienia przesłanki: a) postępowanie administracyjne jest w toku, b) rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, c) zagadnienie to nie zostało jeszcze rozstrzygnięte i istnieje związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym.
W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie wymienione wyżej przesłanki. Zagadnieniem wstępnym, które ma istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy, które zadecyduje o treści rozstrzygnięcia jest rozpoznanie wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego RP, który wystąpił o kontrolę konstytucyjną między innymi art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt [...] i do dnia wydania orzeczenia w niniejszej sprawie nie została rozpoznana. Istnieje związek przyczynowy między rozpoznawaną sprawą, a zagadnieniem ujętym we wniosku Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego.
Sad wskazał, że w sprawie przedmiotem oceny był art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i możliwość udostępnienia danych osób prywatnych, które były kontrahentami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. Podstawą dotychczasowych rozstrzygnięć odmawiających udostępnienia informacji publicznej był art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który reguluje kwestię ograniczeń dostępu do informacji publicznej.
Wniosek Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego obejmuje także art. 5 ust. 2, w zakresie w jakim nakłada na osoby pełniące funkcje publiczne obowiązek godzenia się, także bez własnej wiedzy lub wyraźnej zgody, na udostępnienie danych należących do sfery ich dóbr osobistych.
Sąd wskazał, że poza sporem jest, że odpowiedź na pytanie dotyczące konstytucyjności art. 5 ust. 2 - w zakresie wskazanym wyżej - będzie miała wpływ na rozstrzygnięcie w rozpoznawanej sprawie. Uznał zatem, że istnieje związek pomiędzy sprawą zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym, a sprawą rozstrzyganą, bowiem rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego zadecyduje o treści rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Sąd powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt I OSK 2859/13, który w podobnym stanie faktycznym stwierdził, że zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a. w związku ze złożonym przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego RP wnioskiem z dnia [...] listopada 2013r.
W dniu [...] lutego 2016 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok wywiodło Stowarzyszenie [...] w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz rozpoznanie, na podstawie art. 188 P.p.s.a., skargi Stowarzyszenia na postanowienie SKO w J. z dnia [...] kwietnia 2015 r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze zarzucono WSA we Wrocławiu, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., następujące naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, w zakresie w jakim organ administracji publicznej jest zobowiązany do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, poprzez błędną wykładnię i zastosowanie, polegające na przyjęciu, że na tej podstawie postępowanie ulega zawieszeniu ze względu na postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym,
- - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., w zakresie w jakim organ administracji publicznej jest zobowiązany do zawieszenia postępowania administracyjnego, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że rozpatrzenie sprawy, toczącej się przed SKO w J., zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego,
- - art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a., w zakresie w jakim na podstawie tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku odniesienia się przez WSA we Wrocławiu w inkryminowanym wyroku do zarzutów Stowarzyszenia, przedstawionych w skardze; ma to istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem skutkuje błędnym ustaleniem stanu prawnego sprawy.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mówi się o "organie lub sądzie" – tym samym nie o Trybunale Konstytucyjnym. Gdyby ustawodawca chciał w powołanym przepisie uwzględnić Trybunał uczyniłby to, jak w art. 124 § 1 pkt 5 i 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Ponadto, gdyby intencją ustawodawcy było wprowadzenie możliwości zawieszenia postępowania administracyjnego z powodu toczącego się, ważnego dla rozstrzygnięcia sprawy, postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym, to taką przesłankę wprowadziłby do k.p.a., tak jak uczynił to w odniesieniu do przepisów P.p.s.a. Potwierdzenie tego, że w zakresie pojęcia "sądu" nie mieści się Trybunał Konstytucyjny, dowodzą przepisy Konstytucji RP – w tym art. 173.
Stowarzyszenie podniosło, że na niedopuszczalność zawieszenia postępowania administracyjnego w związku z toczącym się postępowaniem przed Trybunałem Konstytucyjnym zwraca uwagę doktryna prawa oraz orzecznictwo sądowe. Na potwierdzenie swojego stanowiska wskazało wyroki NSA z dnia 29 stycznia 1996 r., sygn. akt I SA 1843/93, ONSA 1996 Nr 4, poz. 191 i z dnia 8 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 80/05 oraz stanowisko R. Kędziora, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2008, G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, Andrzej Wróbla, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005.
Skarżący zauważył też, że wnioskodawca zwrócił się we wniosku do Trybunału o wydanie – co do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – wyroku tzw. zakresowego, który stwierdzałby, że przepis - rozumiany w określony sposób - jest niezgodny z Konstytucją RP. Zwrócił się o rozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie, który nie jest związany z istotą niniejszej sprawy. Stwierdził, że kontroli konstytucyjności został poddany art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zakresie, w jakim nakłada na osoby pełniące funkcje publiczne obowiązek godzenia się, także bez własnej wiedzy lub wyraźnej zgody, na udostępnienie danych należących do sfery ich dóbr osobistych.
Według skarżącego kasacyjnie nie jest to kwestia ściśle związana z niniejszą sprawą, bowiem dotyczy problematyki udostępnienia informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, które to informacje mogłyby naruszać ich dobra osobiste. Natomiast w niniejszej sprawie chodzi wyłącznie o wskazanie imion i nazwisk osób, które są kontrahentami SKO w J. W ocenie zainteresowanego, nawet jeśli uznać, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stwarza wątpliwości konstytucyjne, to w takim zakresie są one badane przez Trybunał Konstytucyjny, w jakim nie dotyczą one niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem SKO w J. nie budzi wątpliwości, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej, zawartej w przepisie prawa.
W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.
W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego aczkolwiek nie określają formy naruszeń.
W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał zarzut naruszenia przepisów postępowania. Skarżący kasacyjnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 zd. 1 P.p.s.a. w zakresie, w jakim na podstawie tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać m.in. podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, poprzez błędne zastosowanie, polegające na braku odniesienia się przez WSA we Wrocławiu w inkryminowanym wyroku do zarzutów Stowarzyszenia, przedstawionych w skardze.
Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku jest aktem o doniosłym znaczeniu społecznym, a przede wszystkim procesowym pełniącym dwojaką funkcję. Z jednej strony ma charakter informacyjny względem stron postępowania sądowoadministracyjnego. Strona, chcąc skutecznie zaskarżyć wyrok Sądu I instancji musi poznać przyjęty przez sąd stan faktyczny sprawy oraz argumenty przemawiające za rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonym wyroku, pozwalające na należyte wywiedzenie zarzutów skargi kasacyjnej. Z drugiej strony, uzasadnienie wyroku umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Jest to niezbędne dla przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej.
Zatem do sytuacji kiedy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Sytuacja ta nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie, ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, wyczerpująco wyjaśniające podstawy rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazać należy, że w istocie pojęcie "sądu" we wskazanym przepisie nie odnosi się do Trybunału Konstytucyjnego. Wskazać jednak należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072), Trybunał Konstytucyjny jest organem władzy sądowniczej, powołanym w celu wykonywania kompetencji określonych w Konstytucji i ustawach. Podobnie był sformułowany przepis art. 1 ust. 1, obowiązującej w dacie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania przed SKO w J., ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.).
Przez pojęcie władzy sądowniczej rozumieć należy powierzenie, wyodrębnionym organizacyjnie strukturom państwowym, możliwości orzekania, rozstrzygania sporów, ale także kontroli działań innych organów państwa w zgodzie z Konstytucją. W Polsce, zgodnie z Konstytucją RP, władzę sądowniczą sprawują sądy - Sąd Najwyższy, sądy powszechne, wojskowe i administracyjne oraz trybunały - Trybunał Konstytucyjny i Trybunał Stanu. Wprawdzie w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., odmiennie niż czyni to przepis art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., nie został wymieniony Trybunał Konstytucyjny, okoliczność ta nie może uzasadniać wniosku, że art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie znajduje zastosowania, po spełnieniu pozostałych przesłanek określonych w przepisie, w sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy zależy od rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego. Trzeba pamiętać, że w chwili wejścia w życie Kodeksu postępowania administracyjnego Trybunał Konstytucyjny nie istniał, nie mógł zatem być uwzględniony w treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie ma jednak przeszkód, aby po wejściu w życie ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, wobec faktu usytuowania tego organu w strukturze władzy sądowniczej, przez użycie w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. pojęcia "sąd", rozumieć także Trybunał Konstytucyjny.
Ustawa - Kodeks postępowania administracyjnego nie definiuje pojęcia "sądu". Dokonując wykładni w tym zakresie należy zatem uwzględniać przepisy Konstytucji RP oraz ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, które sytuują Trybunał Konstytucyjny w granicach władzy sądowniczej, powołanej przede wszystkim do rozstrzygania spraw. Trybunał Konstytucyjny, zgodnie z art. 33 ust. 1 ww. ustawy z dnia 30 listopada 2016 r., orzeka, czyli rozstrzyga w wymienionych w nim sprawach, co oznacza, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiący o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego przez inny sąd, należy odnosić także do Trybunału. Podkreślić też trzeba, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie zawęża pojęcia "sądu" ze względu na tryb rozpoznawania, charakter spraw, czy zakres orzekania. Wydaje się, że jest to dodatkowy argument przemawiający za tym, iż w zakresie pojęcia "sąd", o jakim mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., można umieścić również Trybunał Konstytucyjny.
W rozpoznawanej sprawie, jak wcześniej podkreślono, zaskarżony wyrok oparty został na uznaniu, że dopuszczalne było zawieszenie postępowania administracyjnego w sprawie, w związku ze skargą wniesioną do Trybunału Konstytucyjnego, bowiem w takiej sytuacji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mógł być stosowany.
Przyjmując powyższy pogląd, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jednocześnie, że skorzystanie przez organ administracji publicznej z uprawnienia określonego w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., każdorazowo wymaga uzasadnienia przesłanek uznania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego za zagadnienie wstępne w danej sprawie.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął zgodnie z art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a.