Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 816/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd nie podzielił dokonanej przez organy administracji wykładni art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), stanowiącego materialnoprawną podstawę decyzji odmawiającej przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego. Zdaniem Sądu nie sposób przyjąć za prawidłową wykładni wspomnianego przepisu, który zawiera powtórzenie sformułowania zawartego w przepisie art. 17 ust. 5 ustawy, pomijającej stanowiska sądów administracyjnych, w których uznawano, że status osoby bezrobotnej nie może eliminować takiej osoby z grona tych, którym przysługuje świadczenie pielęgnacyjne. Z tej przyczyny pod pojęciem "rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej", o której mowa w art. 16a ustawy o świadczeniach rodzinnych, należy rozumieć także sytuację "rezygnacji z podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu. Zaskarżając wyrok w całości, podniesiono następujące zarzuty:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16a ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, iż zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec stwierdzenia przez Sąd, że osoba legitymująca się statusem bezrobotnego podejmując się stałej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, rezygnuje z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej i zachodzi podstawa do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego;
- 2) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i art. 151 P.p.s.a. w zw. art. 16a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji oraz nieoddalenia skargi M. N. oraz art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. na skutek błędnego przyjęcia, ze zaskarżona decyzja narusza powołane przepisy.
Na tych podstawach Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w celu ponownego rozpoznania skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W rozpoznawanej sprawie istnieją przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu. Wskazać bowiem należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1026/13 wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego świadczenia opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Sprawie zainicjowanej przywołanym pytaniem prawnym nadano sygn. akt P 1/14.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wynik oceny konstytucyjności wskazanego przepisu ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, zachodzi zatem podstawa do zawieszenia postępowania.
W tej sytuacji, na podstawie art. 125 § 1 w zw. z art. 193 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.