Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 816/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego, uchylił zaskarżoną decyzję.
Powyższy wyrok został wydany w następujących ustaleniach faktycznych i prawnych, poczynionych przez Sąd I instancji:
Wójt Gminy K., decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], działając na podstawie przepisów art. 2, art. 3, art. 5, art. 16a, art. 23, art. 24, art. 25, art. 26, art. 30 i art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (obecnie Dz. U. 2013 r., poz. 1456 ze zm.) zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 3 stycznia 2013 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2013 r., poz.3) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 sierpnia 2012 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokość świadczeń rodzinnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 959), odmówił M. N. przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż w dniu 17 czerwca 2013 r. M. N. wniosła o ustalenie prawa do tego świadczenia w związku ze sprawowaną opieką nad niepełnosprawną matką M. W..
W toku postępowania stwierdzono, że przed złożeniem wniosku o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie pracowała ona zawodowo, była zaś tylko zarejestrowana jako bezrobotna w urzędzie pracy, a w dniu 4 maja 2011 r. wyrejestrowała się. Organ wyjaśnił, iż przez rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej należy rozumieć sytuację, w której osoba zatrudniona lub wykonująca pracę w formach wskazanych w art. 3 pkt. 22 ustawy o świadczeniach rodzinnych, rezygnuje z tego zatrudnienia. Zatem wyrejestrowanie się z Urzędu Pracy nie jest rezygnacją z zatrudnienia i wobec tego nie zostały spełnione wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. N., wskazując, że stan zdrowia niepełnosprawnej matki nie pozwala na pozostawienie jej bez opieki. W związku z powyższym nie ma możliwości podjęcia pracy zawodowej. Konieczność opieki nad niepełnosprawną matką zmusiła ją do wyrejestrowania się z Urzędu Pracy w P., gdzie będąc zarejestrowaną była osobą gotową do podjęcia pracy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], na podstawie przepisu art. 16a ustawy, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazując, iż okolicznością bezsporną jest to, że M. W. orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., została zaliczona do osób ze znacznym stopniem niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 23 lutego 2011 r. M. N. jest córką M. W., należy zatem do osób obciążonych względem niej obowiązkiem alimentacyjnym. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu I instancji, że pomiędzy ustaniem zatrudnienia M. N. a koniecznością sprawowania opieki nad matką nie istnieje związek przyczynowy, wymagany dyspozycją art. 16a ustawy, gdyż niepodejmowanie zatrudnienia, które ma miejsce w przypadku skarżącej, nie jest tożsame z rezygnacją z zatrudnienia.
Dodano, że podstawową przesłanką ustalenia prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego jest faktyczna rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, będąca w związku przyczynowym z koniecznością sprawowania opieki nad chorym członkiem rodziny posiadającym znaczny stopień niepełnosprawności. Organ podkreślił, że artykuł 16a ustawy określa stan faktyczny dotyczący sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o specjalny zasiłek opiekuńczy rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania koniecznej opieki nad ww. osobą, a więc rezygnuje z dotychczasowej aktywności zawodowej, np. rozwiązuje stosunek pracy, wyrejestrowuje prowadzoną działalność gospodarczą.
Dodatkowo podkreślono, że istotą przedmiotowego świadczenia, które przyznawane jest opiekunowi osoby niepełnosprawnej, a nie osobie wymagającej opieki, jest zrekompensowanie tej osobie rezygnacji z aktywności zawodowej poprzez wypłatę jej określonej przepisami kwoty - art. 16a ust. 6 ustawy. Zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie nie można uznać, że M. N. zrezygnowała z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad matką legitymującą się znacznym stopniem niepełnosprawności. Z akt sprawy wynika bowiem, że M. N. nie podejmowała zatrudnienia od dnia 30 kwietnia 2007 r., kiedy to wygasła umowa zlecenie zawarta pomiędzy nią a Wójtem Gminy K. (zaświadczenie Wójta Gminy K. z dnia 17 stycznia 2013 r.). M. W. posiada natomiast znaczny stopień niepełnosprawności od dnia 23 lutego 2011 r. Wobec tego pomiędzy ustaniem zatrudnienia M. N. a koniecznością sprawowania opieki nad matką M. W. posiadającą znaczny stopień niepełnosprawności nie istnieje związek przyczynowy wymagany dyspozycją art. 16a ustawy, gdyż niepodejmowanie zatrudnienia, które ma miejsce w przypadku skarżącej, nie jest tożsame z rezygnacją z zatrudnienia.
Powyższą decyzję M. N. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o jej uchylenie. W treści skargi podtrzymała stanowisko zaprezentowane w odwołaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę i po przytoczeniu stosownych przepisów ustawy wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie, sprowadza się do niespełnienia przez skarżącą przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Okoliczności sprawy wskazują, iż skarżąca pozostawała w zatrudnieniu na podstawie umowy zlecenia do dnia 30 kwietnia 2007 r., a następnie do dnia 4 maja 2011 r. była zarejestrowana w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Jeżeli zatem wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego złożyła w dniu 17 czerwca 2013 r., to w owym czasie nie pozostawała już w zatrudnieniu i nie świadczyła także innej pracy zarobkowej. Powyższe okoliczności nie wyczerpują jednak stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania skarżąca podnosiła bowiem okoliczności, które mogą mieć znaczenie dla prawidłowego zastosowania przepisu art. 16a ustawy, tym bardziej, że skarżąca wcześniej pobierała na matkę świadczenie pielęgnacyjne, które wygasło z dniem 30 czerwca 2013 r., na podstawie przepisu art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548), zmieniającej ustawę z dniem 1 stycznia 2013 r. Organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na to, że w toku postępowania skarżąca podnosiła, że stan zdrowia niepełnosprawnej matki nie pozwala na pozostawienie jej bez opieki.
W związku z powyższym nie ma możliwości podjęcia pracy zawodowej. Konieczność opieki nad niepełnosprawną matką zmusiła ją do wyrejestrowania się z urzędu pracy, gdzie powinna być osobą gotową do podjęcia pracy. Z załączonej do akt decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] maja 2011 r. wynika, że świadczenie pielęgnacyjne na matkę przyznano skarżącej bezterminowo, począwszy od dnia 4 maja 2011 r., bowiem jak w skazano w uzasadnieniu tejże decyzji, w tym dniu skarżąca wyrejestrowała się z urzędu pracy. Powyższe okoliczności – istotne dla możliwości prawidłowego zastosowania art. 16a omawianej ustawy – nie zostały w ogóle zweryfikowane, a mogą one stanowić kluczowe elementy stanu faktycznego sprawy. Pozwalają one bowiem ocenić powiązanie lub jego brak pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia i opieką nad chorą matką. W znowelizowanej ustawie o świadczeniach rodzinnych, brak przepisu wykluczającego osobę bezrobotną od możliwości uzyskania zasiłku świadczenia o jakim mowa w art. 16a ust.
1. Przepis art. 16a ust. 8 ustawy zawiera przesłanki wyłączające prawo do omawianego świadczenia, wyliczając w sposób enumeratywny kategorie osób, którym specjalny zasiłek opiekuńczy nie przysługuje. Katalog tych osób ma charakter zamknięty. Wśród osób pozbawionych z mocy ustawy świadczenia nie wymieniono bezrobotnego, zatem ustawodawca nie wykluczył tej kategorii osób z możliwości uzyskania omawianego świadczenia. Uregulowanie zawarte w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 2j ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), definiując pojęcie bezrobotnego, wskazuje, iż jest to osoba, która – przy spełnieniu innych warunków – nie pobiera na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania. Powyższe unormowanie stanowi bezpośrednie wsparcie dla stwierdzenia, iż ocena spełnienia bądź nie spełnienia przesłanek nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, powinna odbywać się wyłącznie na gruncie terminów i pojęć ustawy o świadczeniach rodzinnych. Kierując się powyższymi rozważaniami stwierdzono, iż brzmienie art. 17 ust. 5 ustawy nie stwarza podstaw do przyjęcia, że osoba bezrobotna nie może być traktowana na równi z osobą rezygnującą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Przyznanie takiej osobie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego skutkuje natomiast w sferze stosunków zatrudnienia i bezrobocia, stanowiąc podstawę do wszczęcia przez organ zatrudnienia postępowania w przedmiocie pozbawienia jej statusu bezrobotnego, wobec niespełnienia warunków przewidzianych w art. 33 ust. 4 pkt 1, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Celem specjalnego zasiłku opiekuńczego jest udzielenie rekompensaty osobom, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na niepełnosprawność. Przyznanie tej rekompensaty jest wynagradzaniem przez Państwo osób opiekujących się członkami najbliższej rodziny, gdyż w innym wypadku to Państwo musiałoby wywiązać się z obowiązku opieki nad swymi niepełnosprawnymi obywatelami. Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy obowiązany będzie ustalić stan faktyczny sprawy z uwzględnieniem okoliczności wskazywanych przez skarżącą, jako uzasadniające spełnienie przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, rozumianej w sposób wskazany w niniejszym uzasadnieniu. Dopiero tak zgromadzony i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy – w ocenie Sądu I instancji - umożliwi prawidłowe zastosowanie normy przepisu art. 16a ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.. Zaskarżając wyrok w całości, podniosło następujące zarzuty:
- 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 16a ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 22 ustawy, poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przyjęcia, iż zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec stwierdzenia przez Sąd, że osoba legitymująca się statusem bezrobotnego podejmując się stałej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, rezygnuje z zatrudnienia bądź innej pracy zarobkowej i zachodzi podstawa do przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego;
- 2) naruszenie prawa procesowego, tj. przepisów art. 145 § 1 pkt 1a i art. 151 P.p.s.a. w zw. art. 16a ust. 1 ustawy na skutek uchylenia zaskarżonej decyzji oraz nieoddalenia skargi M. N. oraz przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. na skutek błędnego przyjęcia, ze zaskarżona decyzja narusza powołane przepisy.
Na tych podstawach Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji w celu ponownego rozpoznania skargi. W uzasadnieniu zakwestionowano pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że pojęcie "rezygnacja z zatrudnienia" dotyczyć może także bezrobotnego i powołano się na ustawowe wyjaśnienie użytego przez ustawodawcę sformułowania "zatrudnienia lub pracy zarobkowej", zawarte w przepisie definiującym - art. 3 pkt 22 ustawy. Wnioskując a contrario wywiedziono, że pozostawanie bez zatrudnienia jako osoba bezrobotna nie spełnia przesłanki rezygnacji z zatrudnienia, wymaganej dla uzyskania świadczenia, o którym mowa w przepisie art. 16a ustawy.
Skarżący kasacyjnie organ odrzucił w całości argumentację Sądu I instancji, który posłużył się poglądami orzecznictwa odnoszącymi się do świadczenia pielęgnacyjnego przyznawanego na podstawie przepisu art. 17 ust. 1 ustawy, jako że jest to inne rodzajowo świadczenie, opierające się na odmiennej regulacji prawnej. Z sytuacji, gdy przepis art. 16a ustawy nie formułuje zakazu przyznawania świadczenia osobie bezrobotnej, nie można wyprowadzić pozytywnego dla takiej osoby wniosku, że spełnia ona przesłankę do jego przyznania. Będzie to możliwe tylko w przypadku wykazania związku rezygnacji z zatrudnienia z koniecznością sprawowania opieki. Organ dopuścił przy tym możliwość przyznania świadczenia osobie bezrobotnej, która wykaże, że stan ten wynika z wcześniejszej rezygnacji z zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W takim stanie rzeczy – w ocenie skarżącego kasacyjnie – wadliwe były też zarzuty Sądu I instancji co do niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy.
Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, kontrolując wyrok Sądu I instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił te zarzuty jako niezasadne.
W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzut naruszenia prawa procesowego jak i prawa materialnego, ale ze względu na bezpośrednie powiązanie zarzutu procesowego z błędną wykładnią przepisu prawa materialnego (art. 16a ustawy), to zarzut ten mógł być uwzględniony tylko w przypadku uznania za wadliwą zaprezentowanej przez Sąd I instancji wykładni wspomnianego przepisu prawa materialnego.
Należy zauważyć, że rozpoznając sprawę w dniu 18 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie mógł znać wyroku Trybunału Konstytucyjnego, jaki zapadł w dniu 5 grudnia 2013 r., sygn. akt K 27/13, w którym stwierdzono, że "Art. 11 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1548) jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Nie mogło być znane także jego uzasadnienie. Sąd ten nie mógł również przewidzieć, że w późniejszym okresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wystąpi do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym "czy art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (...) w zakresie, w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1 i art. 71 Konstytucji".
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny, po rozpoznaniu opisanego wyżej pytania prawnego, umorzył postępowanie.
W uzasadnieniu postanowienia Trybunał wskazał, że zasadniczy problem konstytucyjny dotyczący sytuacji prawnej osób pobierających świadczenie pielęgnacyjne przed wejściem w życie ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw, które na mocy tej ustawy zostały go pozbawione, został już rozstrzygnięty przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt K 27/13 (OTK ZU nr 9/A/2013, poz. 134).
Trybunał Konstytucyjny w wyroku tym orzekł, że art. 11 ust. 1 i 3 ustawy zmieniającej z 2012 r., wprowadzającej m. in. art. 16a ust. 1 ustawy, którego wykładnia stanowi oś sporu przedmiotowej sprawy w świetle zarzutów i wywodów skargi kasacyjnej, narusza prawa słusznie nabyte oraz zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa w odniesieniu do tej grupy osób, które pobierały świadczenie pielęgnacyjne na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej z 2012 r., a jednocześnie nie spełniły przesłanek nabycia świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniająca z 2012 r.
W uzasadnieniu przywołanego wyroku Trybunał podkreślił, że zaskarżone przepisy nie zabezpieczyły w należyty sposób interesów osób, które w związku z opieką nad osobą niepełnosprawną otrzymywały już świadczenie pielęgnacyjne. Naruszyły tym samym bezpieczeństwo prawne uprawnionych, a w sposób pośredni również bezpieczeństwo prawne osób niepełnosprawnych, przez odebranie wsparcia osobom opiekującym się nimi.
Wykonując wspomniany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego Sejm uchwalił w dniu 4 kwietnia 2014 r. ustawę o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. poz. 567), w której uregulowano sytuacje prawną osób, które utraciły prawo do świadczenia rodzinnego w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1548). Ustawa ta weszła w życie z dniem 15 maja 2014 r. Zgodnie z regulacją art. 5 w zw. z art. 8 tej ustawy w obecnym stanie prawnym istnieje możliwość złożenia wniosku o przyznanie zasiłku dla opiekunów, którzy z dniem 1 lipca 2013 r. utracili prawo do zasiłku na podstawie przepisu art. 11 ust. 3 ustawy zmieniającej z 2012 r. Ustawa o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów przyznaje jednocześnie prawo do wypłacania świadczenia pielęgnacyjnego za okres między wygaśnięciem tego prawa a dniem wejścia jej w życie, wraz z odsetkami ustalonymi w wysokości odsetek ustawowych, określonej przepisami prawa cywilnego.
Ponadto w art. 17 tej ustawy zmieniono treść przepisu art. 16a ust. 1 ustawy. W pkt 1 tego przepisu, w nowym brzmieniu, ustawodawca wyraźnie uregulował kwestię prawa do świadczeń rodzinnych również tych opiekunów, którzy nie podejmowali zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przepis ten zgodnie z art. 26 tej ustawy – wejdzie w życie z dniem 1 stycznia 2015 r.
W świetle powyższego nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, który dokonał wyłącznie gramatycznej wykładni spornego przepisu art. 16a ustawy, bez uwzględnienia uwarunkowań konstytucyjnych i intertemporalnych. Należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, który w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokonał prokonstytucyjnej wykładni tego przepisu, z nieco odmienną argumentacją niż uczynił to Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2013 r. Jednak, co już wskazano wyżej, wykładnia Trybunału nie była w dacie orzekania znana temu Sądowi.
Jednakowoż w świetle argumentacji przedstawionej przez Trybunał Konstytucyjny w cytowanym wyroku i postanowieniu, które to argumenty w pełni akceptuje Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie, stwierdzić należy, ze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odpowiada prawu, bowiem jak wynika z niezakwestionowanych w skardze kasacyjnej ustaleń Sądu I instancji, M. N. pobierała świadczenie z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką M. W. od maja 2011 r. do dnia 30 czerwca 2013 r., zaś prawo do jego pobierania utraciła w związku z treścią przepisu art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2012 r.
Mając powyższe na uwadze, z braku usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.