Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r. (sygn. akt II SA/Bd 1205/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił wniesioną przez W. G. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu.
Skarżący złożył od powyższego wyroku skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania powołanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty A. z dnia [...] czerwca 2014 r.
W uzasadnieniu wniosku wskazywano, że w niniejszym przypadku kontroli sądowej podlegają decyzje w przedmiocie zatrzymania W. G. prawa jazdy w trybie natychmiastowym. Zaskarżona decyzja jest pochodną orzeczenia B. N. z dnia [...] września 2013 r., nr [...], o uznaniu skarżącego za dłużnika alimentacyjnego. W toku postępowania skarżący wskazywał, iż kwestionuje ww. decyzję Burmistrza, a postępowania w tym zakresie toczą się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny (sygn. akt II SA/Bd 475 i II SA/Bd 476/15). Sąd administracyjny w niniejszej sprawie przyjął zaś z jednej strony, że Starosta był związany decyzją Burmistrza, jednocześnie jednak wypowiedział się co podstaw właściwości tych decyzji, przyjmując, że strona ma miejsce zamieszkania w N., co pozostaje kwestią sporną w ww. sprawach dotyczących decyzji Burmistrza. Ustalenia faktyczne poczynione w tym zakresie przez Sąd Wojewódzki są - zdaniem skarżącego - lakoniczne i pobieżne i nie powinny były być rozstrzygane w obecnym postępowaniu, które powinno było zostać zawieszone - na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.".
Skarżący zarzucił także Sądowi Wojewódzkiemu nierozważenie zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 56 p.p.s.a. tj. w przypadku wniesienia skargi po wszczęciu postępowania administracyjnego mającego na celu zmianę, uchylenie, stwierdzenie nieważności lub wznowienie postępowania. Sytuacja taka mogła mieć bowiem miejsce w niniejszej sprawie. W tym celu należałoby wnikliwie przeanalizować akta ww. spraw o sygnaturach II SA/Bd 475 i 476/15, co byłoby dopiero możliwe przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Sąd stanął zaś jedynie na stanowisku, że ewentualne usunięcie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Burmistrza będzie stanowiło przesłankę wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Lepszym jednak rozwiązaniem - zdaniem skarżącego - byłoby wstrzymanie się z rozstrzygnięciem w tej sprawie, gdyż eliminowałoby konieczność wznawiania postępowania.
Zasadność powyższego wniosku skarżący wywodził również z faktu znacznej wagi gatunkowej zastosowanej sankcji. Zastosowanie tak dolegliwego środka leżało u podstaw wątpliwości co do konstytucyjności takiego rozwiązania. Nie wiadomo także w jaki sposób miałoby się ono przyczynić do zmniejszenia zaległości alimentacyjnych strony, skoro wpływa na zdolność znalezienia pracy.
Powyższe okoliczności - zdaniem skarżącego - uzasadniały wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją orzeczenia. Zaistniałe w niniejszym przypadku niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody miało zaś polegać na utracie ofert pracy, w których wymagane jest lub wskazane posiadanie prawa jazdy, którego uzyskanie nastąpiło przy wsparciu finansowym ze strony Urzędu Pracy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi zatem wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rolą Sądu rozpoznającego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie jest zaś rozstrzyganie o zasadności wniesionej przez stronę skargi lub skargi kasacyjnej ale jedynie ustalenie na podstawie przedstawionych argumentów, czy wykonanie kwestionowanego w postępowaniu sądowym aktu może nieść opisane wyżej skutki.
Tymczasem skarżący w niniejszym przypadku zasadniczo oparł złożony przez siebie - w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. - wniosek na zarzutach stanowiących merytoryczną polemikę z zaskarżonym przez niego wyrokiem, do oceny których Naczelny Sąd Administracyjny w ww. postępowaniu wpadkowym nie jest uprawniony. Z tego też powodu kwestionowanie przez skarżącego ww. orzeczenia, a także samego sposobu prowadzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy postępowania sądowego, nie mogło odnieść zamierzonego skutku.
Odnosząc się zaś do argumentu skarżącego zmierzającego do wykazania, iż wykonanie kwestionowanych przez niego decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody z uwagi na utratę ofert pracy, w których wymagane jest lub wskazane posiadanie prawa jazdy, należy stwierdzić, iż argument ten mógłby okazać się zasadny, gdyby skarżący wykazał, iż taka sytuacja w rzeczywistości miała miejsce. Lakoniczne bowiem powoływanie się na istnienie takiej możliwości nie potwierdzało, że w rozpatrywanym przypadku rzeczywiście zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz że takie niebezpieczeństwo ma charakter realny.
Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że wnioskodawca nie wykazał, że przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania kwestionowanych przez niego decyzji zostały spełnione.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.