Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 15 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 739/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 1019/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę H.K. i B.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki.

Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wójt Gminy Puławy postanowieniem z dnia [...] pozytywnie zaopiniował wstępny projekt podziału nieruchomości położonej w G., oznaczonej jako działka nr [...] stanowiącej własność H. i B. K. Organ ustalił, że według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Puławy, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Puławy nr [...] z dnia [...] w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy, dzielona nieruchomość znajduje się w obrębie terenu oznaczonego symbolem "MNj" — teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przez teren tej nieruchomości przebiegają – według ustaleń planu – dwie projektowane drogi gminne, oznaczone symbolami "KDG-D". Docelowa szerokość pasa drogowego istniejących i projektowanych dróg na terenie zabudowy, według planu, wynosi minimum 10 m w liniach rozgraniczających, a powierzchnia nowo wydzielanych działek budowlanych w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MNj) powinna wynosić od 800 do 1500 m2.

Wójt wskazał, że przedłożony wstępny projekt podziału nieruchomości zakłada wydzielenie działek nr ewid. [...], które zostaną dołączone do nieruchomości wydzielonych w 2011 r. w celu utworzenia dróg gminnych o szerokości 10 m w liniach rozgraniczających. Wskutek podziału powstaną również działki nr ewid. [...] o powierzchni 0,12 ha oraz nr [...] o powierzchni 0,13 ha, które pozostaną w dotychczasowym zagospodarowaniu jako działki przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powyższe przeznaczenie terenu jest, w ocenie organu pierwszej instancji, zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a gabaryty działek umożliwiają ich zagospodarowanie zgodnie z przeznaczeniem. Nadto, nowo powstałe działki posiadają bezpośredni dostęp do drogi publicznej.

Po rozpoznaniu zażalenia H. i B. K. na ww. postanowienie organu pierwszej instancji, wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Kolegium podkreśliło, że wbrew twierdzeniom H. I B. małżonków K. z uwagi na to, że dokonanie podziału należącej do skarżących nieruchomości nastąpiło w związku z realizacją celu publicznego organ pierwszej instancji był uprawniony do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie podziału tej nieruchomości i wydania opinii o zgodności wstępnego projektu podziału z planem miejscowym.

Skargę do Sądu na powyższe postanowienie Kolegium złożyli H. i B. małżonkowie K., wnosząc o uchylenie postanowień wydanych przez organy obu instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili:

1. 1) naruszenie art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11, 77 oraz "innych" przepisów k.p.a. wskutek: nieuwzględnienia całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy, prowadzenia postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, zaniechania podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym niepodjęcia czynności sprawdzających (np. jakie są inne możliwe rozwiązania komunikacyjne w tej części osiedla), ani wyjaśniających, a także niezwrócenia się do skarżących o udzielenie dodatkowych informacji, niezebrania i nierozpatrzenia całości materiału dowodowego, prowadzenia postępowania w sposób nieuwzględniający słusznego interesu skarżących, niewzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, w tym pominięcia podstawowego dla sprawy faktu prywatnej własności działki nr [...] i istnienia innych wariantów utworzenia dojazdów do działek sąsiednich, a tym samym braku konieczności dokonywania podziału działki (ewentualnie dokonywania tak dalece idącego podziału z utworzeniem aż dwóch dróg dojazdowych), niedokonania oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny, niezapewnienia skarżącym możliwości pełnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, braku wyjaśnienia skarżącym motywów wydania postanowienia;
2. 2) naruszenie art. 97 ust. 3 w związku z art. 93 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich błędną wykładnię, wskutek pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr ewid. [...], stanowiącej własność prywatną skarżących w celu utworzenia aż dwóch dróg dojazdowych w sytuacji, kiedy takie zamierzenie nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak też logicznego i nie jest niezbędne.

Skarżący podnieśli, że nie zostali przez nikogo zawiadomieni o tak drastycznych zmianach w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, które zostały uchwalone przez Radę Gminy Puławy w dniu 13 września 2002 r. Ponadto, pracownicy Urzędu Gminy Puławy nie poinformowali ich o projektowanym podziale opisanej wyżej nieruchomości stanowiącej ich własność, ani nie przedstawili alternatywnych wariantów wytyczenia dróg. W pierwszej kolejności Wójt obowiązany był rozważyć i wdrożyć – w ramach wstępnego projektu podziału nieruchomości – wariant mniej uciążliwy dla skarżących. W ich ocenie dla realizacji zapisów planu wystarczającym byłoby wytyczenie poprzez teren działki nr ewid. [...] dojazdu do dalej położonych działek, który to dojazd stanowiłby jedną drogę.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna.

Sąd ten wskazał, że materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), który stanowi, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym zgodność ta musi dotyczyć zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Sąd podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy stanowi akt prawa miejscowego, którego celem jest ustalenie przeznaczenia terenów, w tym dla inwestycji celu publicznego, oraz określenie sposobów ich zagospodarowania i zabudowy (art. 14 ust. 1 i ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.). Z uwagi na rangę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonywany w drodze decyzji administracyjnej podział nieruchomości musi więc uwzględniać warunki zawarte w tym akcie generalnym po to, by przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania określonymi w planie.

Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu, określonego w planie miejscowym.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, z powyższego wynika, że dla wyrażenia opinii w przedmiocie zgodności podziału nieruchomości z planem miejscowym, organ zobowiązany jest do ustalenia, jakie jest przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym i czy istnieje możliwość wykorzystania powstałych w wyniku podziału działek zgodnie z przeznaczeniem.

W ocenie tego Sądu prawidłowe jest wyrażone w zaskarżonym postanowieniu stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie, że proponowany przez skarżących projekt podziału nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr ewid. [...], położonej w G., jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Puławy nr [...] w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy.

W świetle ustaleń planu, co potwierdza znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy wyrys z tego planu, stanowiąca własność skarżących działka nr ewid. [...], położona w G., położona jest w granicach obszaru oznaczonego symbolem "MNj" — teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Odnosząc się do zarzutów skarżących, Sąd pierwszej instancji podał, że zarzuty te pozostają bez znaczenia dla sprawy. Sąd ten wskazał, że zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i organy administracji, które podejmowały kwestionowane przez strony postanowienia dotyczące podziału działki skarżących, są związane treścią zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy. Plan ten stanowi akt prawa miejscowego, który w sposób wiążący ustala przeznaczenia terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Dopóki niekorzystne dla skarżących unormowania planu miejscowego nie zostaną podważone w przewidziany prawem sposób, nie mogą być one skutecznie kwestionowane w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości skarżących. Skarżąca wyjaśniła na rozprawie przed Sądem, że wraz z mężem była współwłaścicielką działki nr ewid. [...] w czasie, gdy był uchwalany obowiązujący aktualnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, lecz nie kwestionowała wówczas jego zapisów. Wniosek o zmianę planu miejscowego został przez nich złożony dopiero w 2012 r., to jest wtedy, gdy "dowiedzieli się" oni o istnieniu niekorzystnych dla nich zapisów planu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, na wynik sprawy nie mogą mieć wpływu zarzuty skarżących dotyczące nieracjonalności rozwiązań wynikających z obowiązującego planu miejscowego ani tego, że jak twierdzą, nie zostali oni prawidłowo powiadomieni o treści planu miejscowego. Skoro organy administracji wykazały, że proponowany podział jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Puławy, obowiązującymi na obszarze, w którym położona jest objęta podziałem działka ewidencyjna skarżących, to prawidłowo zaopiniowały pozytywnie ten podział na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o gospodarce nieruchomościami.

Sąd pierwszej instancji, powołując się na komentarz do ustawy o gospodarce nieruchomościami podał, że ewidencyjny podział nieruchomości pełni funkcję służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. M. Wolanin [w:] J. Jaworski i inni, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 533).

W ocenie tego Sądu, niezasadne są także zarzuty skarżących co do naruszenia przepisów postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy w sposób zgodny z wymogami art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., a organ odwoławczy - również zgodnie z art. 136 K.p.a. W toku postępowania administracyjnego zapewniono skarżącym prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu. Organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie podziału, umożliwiono nadto stronom zapoznanie się i wypowiedzenie się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Uzasadnienia postanowień organów obu instancji odpowiadają wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się także naruszenia w niniejszej sprawie zasad podstawowych K.p.a. określonych w art. 6 (zasada legalności), art. 7 (zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 (zasada zaufania), art. 9 (zasada informowania) i art. 11 (zasada przekonywania).

H. K. i B.K. zaskarżyli powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości.

Wyrokowi zarzucili:

1. I. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. 1) art. 93 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dalej u.g.n., poprzez jego błędną wykładnię, co polegało na niezasadnym przyjęciu, iż automatyczne, pozytywne zaopiniowanie wstępnego projektu podziału nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr [...] jako prawidłowego i zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest konieczne i zasadne w sytuacji, kiedy brak jest ku temu podstaw, a zamierzenie zadysponowania gruntem będącym własnością prywatną poprzez planowanie podziału działki nr [...] celem utworzenia aż dwóch dróg dojazdowych, nie ma żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego, jak też logicznego i nie jest niezbędne;
3. 2) art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że dokonanie podziału nieruchomości z urzędu jest niezbędne do realizacji celów publicznych w sytuacji, kiedy zakres daleko idącej ingerencji w działkę nr [...] wykracza poza ekonomicznie i społecznie uzasadniony "cel publiczny’ i prowadzi do nadmiernego obciążenia właścicieli działki nr 552/7 i de facto do ich wywłaszczenia ponad rozsądnie pojmowany "cel publiczny";
4. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
5. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej P.p.s.a. w związku z:
6. a) art. 93 ust. 1, ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r., nr 102, poz. 651), dalej u.g.n.;
7. b) art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n. poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. i nieuchylenie zaskarżonego postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Wójta Gminy Puławy z dnia [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki, pomimo że zaskarżone orzeczenie winno zostać uchylone w całości;
8. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 77 K.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonych orzeczeń administracyjnych w sytuacji, gdy zaskarżone orzeczenia: postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] oraz postanowienie Wójta Gminy Puławy z dnia [...] w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki, wydane zostały z rażącym naruszeniem ww. przepisów postępowania administracyjnego, polegającym na:

nieuwzględnieniu całokształtu przepisów prawnych służących załatwieniu sprawy, prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, niezebraniu i nierozpatrzeniu całości materiału dowodowego, jak też prowadzeniu postępowania w sposób nie uwzględniający słusznego interesu skarżących, niewzięciu pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, pominięciu podstawowego dla sprawy faktu prywatnej własności działki nr [...] i istnienia innych wariantów utworzenia dojazdów do działek sąsiednich, brak konieczności dokonywania podziału działki (ewentualnie dokonywania tak dalece idącego podziału z utworzeniem aż dwóch dróg dojazdowych), niedokonaniu oceny materiału dowodowego w sposób wszechstronny, niezapewnieniu skarżącym możliwości pełnego uczestniczenia w postępowaniu administracyjnym, załatwieniu sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, niedokonywaniu przez organ administracyjny I. instancji odpowiednich czynności sprawdzających (np. jakie są inne możliwe rozwiązania komunikacyjne w tej części osiedla), ani wyjaśniających, niezwróceniu się do skarżących o udzielenie dodatkowych informacji, niewyjaśnieniu skarżącym motywów wydania postanowienia, pominięciu pisma skarżących do Wójta Gminy Puławy z dnia [...]

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 1019/13 w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie - w przypadku zastosowania art. 188 P.p.s.a. - o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Lu 1019/13 i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowoadministracyjnego za obie instancje wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że podział nieruchomości nr [...], zarówno pod względem przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, jak również ze względu na ochronę prawa własności i zasady rozsądnego gospodarowania cudzą własnością jest niedopuszczalny. Fakt ten winien być wzięty pod uwagę w procesie badania zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, a nie uznany zostać za "pozostający bez znaczenia dla sprawy". Zdaniem skarżących, organ nawet nie starał się rozważyć innych alternatywnych sposobów poprowadzenia drogi dojazdowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 817), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Za nietrafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. art. 6, 7, 8, 9, 10, 11 i 77 K.p.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie zaskarżonych orzeczeń administracyjnych w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienia w przedmiocie pozytywnego zaopiniowania wstępnego projektu podziału działki, wydane zostały zdaniem skarżących kasacyjnie z rażącym naruszeniem ww. przepisów postępowania administracyjnego.

Wbrew powyższemu zarzutowi, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wydane w sprawie postanowienia w niczym nie uchybiają ww. przepisom postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, ż podnosząc zarzut zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego, skarżący kasacyjnie w istocie kwestionują zapisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy, zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Puławy nr [...] w sprawie uchwalenia I etapu zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy, dotyczące działki nr ewid. [...], położonej w G. Zarzuty te na etapie niniejszego postępowania nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Zgodnie z art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm), dalej u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie braku tego planu stosuje się przepisy art.

1. 94. (ust. 1). Zgodność z ustaleniami planu w myśl ust. 1 dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. (ust. 2). Zgodność proponowanego podziału nieruchomości z ustaleniami planu miejscowego, z wyjątkiem podziałów, o których mowa w art. 95, opiniuje wójt, burmistrz albo prezydent miasta. W przypadku podziału nieruchomości położonej na obszarze, dla którego brak jest planu miejscowego, opinia dotyczy spełnienia warunków, o których mowa w art. 94 ust.

1. 1. (ust. 4). Opinię, o której mowa w ust. 4, wyraża się w formie postanowienia, na które przysługuje zażalenie. (ust. 5).

Jak przyjmuje się w doktrynie, podział ewidencyjny nieruchomości pełni funkcję służebną wobec miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (vide: Ewa Bończak-Kucharczyk – Komentarz do art. 93 ustawy o gospodarce nieruchomościami, System Informacji Prawnej LEX oraz Marian Wolanin – "Podziały i scalenia nieruchomości", Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2011). Tego rodzaju podział poprzedza bowiem podział prawny nieruchomości, który następuje na skutek przeniesienia własności wyodrębnionych na skutek podziału geodezyjnego, działek ewidencyjnych gruntu. W ten sposób stają się one odrębnymi nieruchomościami. Podział geodezyjny musi więc zatem uwzględniać warunki zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego po to, by przyszli, nowi właściciele, którzy nabędą wydzielone działki, mogli z nich korzystać, zgodnie z ich przeznaczeniem i warunkami zagospodarowania określonymi w planie.

Opiniując zatem zgodność projektu podziału nieruchomości z postanowieniami zawartymi w planie, uprawniony organ musi udzielić odpowiedzi na pytanie, czy projekt podziału stwarza hipotetyczną możliwość realizacji celu i przeznaczenia terenu określonego w planie miejscowym. Ocena ta dotyczy oczywiście całości nieruchomości, to jest każdej z działek, która miałaby powstać na skutek podziału.

Zgodnie z art. 97 ust. 3 pkt 1 u.g.n., podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych.

Z prawidłowych ustaleń poczynionych w sprawie znajdujących oparcie w zapisach obowiązującego ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy wynika, że stanowiąca własność skarżących działka nr ewid. [...], położona w G., położona jest w granicach obszaru oznaczonego symbolem "MNj" — teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Z wyrysu planu wynika, że w planie miejscowym zaprojektowano dwie drogi gminne o symbolu "KDG-D", które przecinają obszar działki nr ewid. [...]. Przyjęty przez organy administracji podział tej działki jest zgodny z powyższymi zapisami planu miejscowego. W wyniku tego podziału, jak wynika z załącznika graficznego do decyzji organu pierwszej instancji, wydzielone zostaną dwie działki ewidencyjne o numerach 552/11 i 552/13, które będą dołączone do wydzielonych w 2011 r. w celu utworzenia dróg gminnych działek o numerach ewidencyjnych [...]. Powierzchnia tych działek umożliwia spełnienie wymogu planu miejscowego co do zachowania minimalnej szerokości 10 m w liniach rozgraniczających projektowanych dróg gminnych na terenach zabudowanych (§ 13 ust. 1 pkt 4 ppkt 15 planu miejscowego).

W wyniku podziału wydzielone mają być także działki nr ewid. [...] o powierzchni 0,12 ha oraz nr [...] o powierzchni 0,13 ha, przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Powierzchnia obu tych działek spełniać będzie minimalne wymogi dotyczące działek budowlanych na terenie oznaczonym w planie symbolem "MNj" (por. § 13 ust. 2 pkt 3 lit. a planu miejscowego).

Z powyższego w sposób jednoznaczny wynika, że projektowany podział działki nr ewid. [...] jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W niczym podział ten nie narusza zapisów ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Za nietrafne w tej sytuacji uznać należało podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego. Wobec obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie mógł Wójt Gminy Puławy rozważać innych, alternatywnych sposobów poprowadzenia drogi dojazdowej i wydzielenia z przedmiotowej działki dwóch dróg prowadzących przez działkę ewid. nr [...].

Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji, że zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak i organy administracji, które podejmowały kwestionowane postanowienia dotyczące podziału działki skarżących, są związane treścią zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Puławy. Plan ten stanowi akt prawa miejscowego, który w sposób wiążący ustala przeznaczenia terenów oraz określa sposoby ich zagospodarowania i zabudowy. Dopóki niekorzystne dla skarżących unormowania planu miejscowego nie zostaną podważone w przewidziany prawem sposób, nie mogą być one skutecznie kwestionowane w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości skarżących. Bez znaczenia w sprawie pozostaje okoliczność kiedy skarżący "dowiedzieli się" o istnieniu niekorzystnych dla nich zapisów planu.

Bez wpływu na wynik sprawy pozostają też zarzuty skarżących dotyczące nieracjonalności rozwiązań wynikających z obowiązującego planu miejscowego. Skoro zostało w sprawie wykazane, że proponowany podział jest zgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Puławy obowiązującymi na obszarze, w którym położona jest objęta podziałem działka ewidencyjna skarżących, to należy uznać, że organy prawidłowo zaopiniowały pozytywnie ten podział na podstawie art. 93 ust. 1, 2, 4 i 5 u.g.n.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, trafnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że w niczym organy nie uchybiły wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom postępowania. Zgodzić się należy ze stanowiskiem tego Sądu, że organy administracji obu instancji ustaliły i oceniły stan faktyczny sprawy w sposób zgodny z wymogami art. art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., a organ odwoławczy - również zgodnie z art. 136 K.p.a. W toku postępowania administracyjnego zapewniono skarżącym prawo do czynnego udziału w tym postępowaniu. Organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie podziału, umożliwiono nadto stronom zapoznanie się i wypowiedzenie się co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Uzasadnienia postanowień organów obu instancji odpowiadają wymaganiom wynikającym z art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a. W niczym także nie uchybiono podstawowym zasadom postępowania administracyjnego określonym w art. 6 (zasada legalności), art. 7 (zasada uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli), art. 8 (zasada zaufania), art. 9 (zasada informowania) i art. 11 (zasada przekonywania).

Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.