Uzasadnienie
A. S. w 2003 r. brał udział w konkursie na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty (K 73/03). Konkurs był prowadzony na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz.U. z 1999 r., Nr 49, poz. 483 ze zm.). Uchwałą zespołu konkursowego z dnia 29 października 2003 r. E. G. została wskazana jako najlepszy kandydat na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty. O treści tej uchwały skarżący został powiadomiony pismem Szefa Służby Cywilnej z dnia 5 listopada 2003 r., w którym podane zostały również wyniki, jakie uzyskał skarżący w toku konkursu. – A. S. odwołał się od wyników konkursu do Szefa Służby Cywilnej, który decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] odwołania tego nie uwzględnił. Na powyższą decyzję zainteresowany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z dnia 23 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Wa 1731/04 skargę tę odrzucił z uwagi na niewyczerpanie przed jej wniesieniem środków zaskarżenia.
Pismem z dnia 5 lutego 2005 r. skarżący złożył do Szefa Służby Cywilnej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. i jednocześnie wniósł o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Prezes Rady Ministrów powołując się na art. 105 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz.U. Nr 170, poz. 1217) po rozpatrzeniu wniosku A. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r., znak [...] wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od wyniku konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty (K 73/03) umorzył postępowanie w sprawie.
Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniu 27 października 2006 r. weszła w życie ustawa z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.), której art. 133 uchylił powołaną wyżej ustawę o służbie cywilnej z dnia 18 grudnia 1998 r.
Wobec tego, że przepisy nowej ustawy nie regulują prowadzenia konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, dalsze postępowanie w sprawie wniosku A. S. stało się bezprzedmiotowe. Poza tym ustawodawca w art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz.U. Nr 170, poz. 1217) postanowił, że postępowanie dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem.
Do takich stanowisk należało stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty, dlatego też z mocy powyższych uregulowań brak było podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku A. S. Pismem z dnia 23 lutego 2007 r. – A. S. zwrócił się do Prezesa Rady Ministrów z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2007 r.
Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] Prezes Rady Ministrów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku A. S. utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2007 r., znak [...] w sprawie umorzenia postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty (K 73/03).
Na decyzję z dnia [...] marca 2007 r. A. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sprecyzowanie zarzutów skargi nastąpiło w piśmie z dnia 12 listopada 2010 r., w którym skarżący postawił zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz.U. Nr 170, poz. 1217 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które przejawiło się w nietrafnym przyjęciu, że postępowanie dotyczące konkursu na stanowisko Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty nie zostało zakończone, podczas gdy decyzja zawarta w piśmie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] zatwierdzająca wybór na powyższe stanowisko E. G. miała charakter decyzji ostatecznej i prawomocnej, a zatem nie istniały przesłanki do umorzenia postępowania. Odwołując się do tego zarzutu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
W przypadku nieuwzględnienia tego zarzutu skarżący na zasadzie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) oraz art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym:
"Czy przepis art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217 ze zm.) w zakresie, w jakim znosi postępowanie dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w jej art. 4, wszczętych na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończonych do dnia wejścia w życie powyższej ustawy jest zgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji RP?".
Ponadto skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 19 i 20 k.p.a. oraz art. 120 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 170, poz. 1218), poprzez jej wydanie przez niewłaściwy organ administracji publicznej, naruszenie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 268a k.p.a. poprzez jej wydanie przez pracownika, który nie posiadał upoważnienia właściwego organu administracji publicznej, tj. Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Odwołując się do powyższych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana przez właściwy organ, albowiem art. 120 ustawy z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) stanowi, że Prezes Rady Ministrów upoważnia do realizacji zadań w służbie cywilnej Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Skoro więc Prezes Rady Ministrów mógł upoważnić Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, to tym bardziej jako organ administracji publicznej był uprawniony do udzielenia upoważnienia Dyrektorowi Departamentu Służby Cywilnej.
Jednocześnie organ wnosił o nieuwzględnienie wniosku o zwrócenie się Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem o zgodność art. 84 ustawy o zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych z Konstytucją RP, albowiem Trybunał Konstytucyjny nie zajmuje się badaniem przepisów uchylonych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 grudnia 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 608/08, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty, oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd co do pierwszego zarzutu skargi stwierdził, że nie jest on zasadny. Złożenie przez skarżącego w dniu 5 lutego 2005 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia implikowało konieczność przeprowadzenia postępowania odnośnie zaistnienia przesłanek, od których w świetle art. 58 k.p.a. uzależnione jest przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej.
W razie pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia w powyższej kwestii organ zobowiązany byłby do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r.
W tym stanie rzeczy w szerokim tego słowa znaczeniu postępowanie konkursowe nie zostało jeszcze zakończone. Z tych względów z uwagi na zmianę stanu prawnego, albowiem ustawa o służbie cywilnej z dnia 18 grudnia 1998 r. została uchylona a w jej miejsce zaczęła z dniem 27 października 2006 r. obowiązywać nowa ustawa z dnia 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218 ze zm.), która nie regulowała prowadzenia konkursów na wyższe stanowiska państwowe, Prezes Rady Ministrów nie mógł dalej procedować w sprawie wniosku skarżącego, gdyż ustawodawca w art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217) w sposób wyraźny postanowił, że postępowanie dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4 a do nich należało stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie tej ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem.
W tym stanie rzeczy organ prawidłowo uznał, że istnieje bezprzedmiotowość dalszego postępowania w sprawie, dlatego też na mocy art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie w sprawie umorzył.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] lutego 2007 r. odpowiadają prawu.
W chwili ich wydania obowiązywała ustawa z 26 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej, która nie regulowała prowadzenia konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej. Ponadto w świetle art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217) postępowania dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów do dnia wejścia w życie tej ustawy ulegały zakończeniu z tym dniem. W tym stanie rzeczy w chwili orzekania przez organ I instancji nie istniały podstawy prawne do dalszego prowadzenia postępowania w sprawie z wniosku A. S., dlatego też postępowanie w sprawie należało umorzyć.
Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, albowiem została ona wydana przez właściwy organ administracji publicznej, tj. Prezesa Rady Ministrów.
Zgodnie z art. 120 ustawy o służbie cywilnej zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stały się zadaniami, które realizuje z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Z zapisu tego artykułu wynika bezspornie, że organem administracji państw właściwym do rozpatrzenia sprawy jest Prezes Rady Ministrów, który upoważnia do wykonywania tych czynności w jego imieniu Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
A więc Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów działa za organ i nie może udzielić pełnomocnictwa substytucyjnego na rzecz innego podmiotu. Natomiast Prezes Rady Ministrów pomimo zapisu art. 120 ustawy o służbie cywilnej nie jest pozbawiony na mocy art. 268a k.p.a. możliwości udzielania pełnomocnictw do działania w jego imieniu przez inny podmiot, poza Szefem Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, co miało miejsce w sprawie.
Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika skarżącego w przedmiocie zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem o zgodność art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych z Konstytucją RP, albowiem Trybunał zajmuje się badaniem zgodności aktów prawa powszechnie obowiązujących a nie przepisów już uchylonych.
Z tych wszystkich względów, uznając skargę za niezasadną, Sąd na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.
A. S. wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparł na zarzutach naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 105 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1217 ze zm.) polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej nietrafnie przyjął, iż postępowanie dotyczące konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty na skutek złożenia przez skarżącego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zostało zakończone, podczas gdy decyzja zawarta w piśmie Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] zatwierdzająca wybór na powyższe stanowisko E. G. w wyniku odrzucenia postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2004 r. skargi A. S. na wyżej wymienioną decyzje i nie zaskarżenia jej w ustawowo przepisanym terminie miała charakter decyzji ostatecznej, kończącej postępowanie;
- 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 141 § 1, art. 151, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. i w związku z art. 19 i 20 k.p.a. oraz art. 120 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 170, poz. 1218) przejawiającej się w tym, ze Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mimo że zaskarżona decyzja została wydana przez niewłaściwy organ administracji publicznej;
- 3) art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych i art. 117 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działania administracji publicznej nietrafnie przyjął, ze postępowanie dotyczące naboru na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Komunikacji i Poczty uległo zakończeniu, bowiem była uregulowana przepisami ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych, podczas gdy do postępowań dotyczących konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, w wyniku których został wyłoniony kandydat należało stosować przepisy ustawy o służbie cywilnej z 1998 r.
Na tych podstawach wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Służby Cywilnej wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 84 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych (Dz.U. Nr 170, poz. 1277) nie jest zasadny. Przedmiotem wniosku A. S. było ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Szefa Służby Cywilnej z [...] grudnia 2003 r. nr [...]. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, pomimo braku konstrukcji dewolucji kompetencji, otwiera ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy. Uwzględnienie zatem za skutecznie wniesiony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy otworzyło ponownie sprawę konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Istotą administracyjnego toku instancji jest rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy przez organ pierwszej instancji, a następnie w wyniku wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozstrzygniecie sprawy), ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy przez organ drugiej instancji.
Organ drugiej instancji rozpoznaje i rozstrzyga ponownie sprawę na podstawie przepisów prawa oraz podstaw faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji przez organ drugiej instancji. W związku z tym, że administracyjny tok instancji nie jest oparty na weryfikacji decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji a ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy, obowiązuje stan prawny z dnia wydania decyzji przez organ drugiej instancji a nie stan prawny z dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji.
W sprawie w dniu wydania decyzji przez organ drugiej instancji obowiązywał art. 84 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych, który stanowił, że "Postępowanie dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w ust. 4, wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem. Obsada stanowisk, o których mowa w art. 4, następuje na podstawie przepisów niniejszej ustawy". To, że skarżący żądał, wnosząc wniosek, ponownego rozpatrzenia sprawy konkursu na stanowisko dyrektora Departamentu Rynku Pocztowego w Urzędzie Regulacji Telekomunikacji i Poczty nie może budzić zastrzeżeń.
Nie można zatem, w świetle konstrukcji administracyjnego toku instancji, przyjąć, że sprawa ta została zakończona decyzją ostateczną. Wyłączałoby to ponowne rozpatrzenie sprawy w toku instancji przez dopuszczalność weryfikacji do nadzwyczajnych trybów postępowania. Należy wskazać, że w wyniku zmian wprowadzonych ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.) nadano nowe brzmienie art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, wprowadzając obok odwołania – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przed tą nowelizacją budziło wątpliwości, czy decyzja wydana przez ministra nabywa przymiot ostateczności, pomimo że służył od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie ulegało jednak wątpliwości, że złożenie tego wniosku otwierało ponowne rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy.
Organ drugiej instancji ponownie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę, a zatem w dniu wydania decyzji obowiązujące przepisy prawa muszą dawać podstawę do merytorycznego załatwienia sprawy. Jeżeli w wyniku zmiany stanu prawnego uchylono lub zmieniono przepisy materialnoprawne w ten sposób, że wyłączono dawny tryb postępowania, postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie w jakim rozpoznanie i rozstrzygniecie sprawy stało się bezprzedmiotowe, kończy się decyzją o umorzeniu postępowania.
Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd przeprowadził prawidłową wykładnię art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych.
Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 1 w związku z art. 19 i 20 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w związku z art. 120 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (Dz.U. Nr 170, poz. 1218). Zgodnie z art. 120 ustawy o służbie cywilnej "Zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stają się zadaniami, które realizuje, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w zakresie określonym niniejszą ustawą". Kompetencja z mocy prawa przeszła na Prezesa Rady Ministrów, który miał uprawnienie, właśnie z tytułu przypisanej mu z mocy prawa kompetencji, do upoważnienia pracownika Kancelarii Prezesa Rady Ministrów do wydawania decyzji. Umocowanie do dekoncentracji wykonywania kompetencji Prezesa Rady Ministrów wynika z ustawy z 9 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów (tekst jedn. z 2012 r., poz. 392), która daje podstawy prawne do określenia szczegółowego zakresu zadań i organizacji Kancelarii (art. 31 ustawy o Radzie Ministrów).
Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151, art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 § 1 pkt 1 i art. 19 i 20 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 120 ustawy z 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
Na podstawie art. 207 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania.