Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] października 2009 r. nr [...] zobowiązującą skarżącą H. A. do opróżnienia lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] z uwagi na brak tytułu prawnego do jego zajmowania.
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 45/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę H. A. na powyższą decyzję organu II instancji wskazując, iż zarzut skarżącej, co do błędnego uznania przez organ niniejszej sprawy za administracyjną jest niezasadny, bowiem o tym czy mamy do czynienia ze sprawą cywilną lub administracyjną decydują przepisy prawa materialnego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji zwrócił uwagę na szczególny charakter unormowania w przedmiocie przyznawania i utraty przez funkcjonariuszy Policji prawa do lokalu pozostającego w dyspozycji Ministra Sprawa Wewnętrznych i Administracji lub podległych mu organów zamieszczonego w rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 ze zm.), który przewiduje, iż funkcjonariusz Policji nabywa prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej jak również na wypadek konieczności opróżnienia lokalu obowiązuje zasada wydawania decyzji w tym przedmiocie.
Zatem, zdaniem Sądu, sprawy te regulowane są przepisami rangi ustawowej, które wskazują na administracyjny charakter w/w spraw. Dlatego też, niezasadny jest zarzut naruszenia art. 5 Kodeksu cywilnego, który może być stosowany w sprawach o charakterze cywilnoprawnym, a którego nie posiadała sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją.
Ponadto Sąd wskazał, iż skarżąca swojego prawa do w/w lokalu mieszkalnego nie może wywodzić na podstawie treści pisma z dnia 14 sierpnia 2002 r. Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy, bowiem pismo to nie ma charakteru rozstrzygnięcia o przydziale lokalu, wydanego w trybie przewidzianym przepisami ustawy o Policji. Jako takie nie mogło więc wywrzeć skutku w postaci nabycia przez skarżącą prawa do przedmiotowego lokalu.
Od powyższego wyroku H. A. wniosła skargę kasacyjną, w której zawarła m. in. wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] października 2009 r. zobowiązującej ją do opróżnienia zajmowanego lokalu mieszkalnego w B. przy ul. [...] wskazując, iż jej wykonanie czyniłoby z jednej strony bezprzedmiotowym dochodzenie ochrony swych praw, a z drugiej strony wywołałoby nieodwracalne skutki i mogłoby narazić skarżącą na niepowetowaną szkodę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż po oddaleniu skargi, strona wnosząca skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, publik. ONSAiWSA 2007 r. nr 4 poz. 77).
Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a, zgodnie z którym, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania określonego aktu lub czynności, jest postrzegana jako tymczasowa ochrona osoby, która wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami kontrolowanego przed sądem aktu lub czynności. Objęcie skarżącego tzw. ochroną tymczasową nie jest działaniem podejmowanym przez Sąd z urzędu, ani też działaniem obligatoryjnym, bowiem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, Sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
W znacznej mierze powodzenie wniosku zależy od działań podjętych przez podmiot domagający się przyznania mu tego rodzaju ochrony. Zatem obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy.
Jakkolwiek należy podnieść, iż każda decyzja wywołuje określone skutki prawne to przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wykazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia lecz uprawdopodobnienia, które nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności (vide: postanowienie NSA z dnia 30 października 2008 r. sygn. akt I OZ 820/08).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż skarżąca, we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przytoczyła żadnych okoliczności przemawiających za jego zasadnością. Nie wykazała w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesione okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji czyni bezprzedmiotowym dochodzenie przez skarżącą jej praw, jak również gołosłowne stwierdzenie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i niepowetowanej szkody, bez podania konkretnych faktów, nie stanowią, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem Sąd nie ma możliwości ich merytorycznej oceny.
W tych okolicznościach, należało uznać, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.