Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2013 r. sygn. akt I OSK 779/12, na skutek skargi kasacyjnej A.W. i M.W., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt II SA/Kr 1522/11, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego.
A.W. i M.W. złożyli w dniu 8 października 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z wnioskiem o dokonanie wykładni powołanego wyżej wyroku, poprzez wskazanie, czy uchylona decyzja Prezydenta Miasta Krakowa skutkuje kontynuacją postępowania według stanu prawnego z daty złożonych wniosków wszczynających to postępowanie, tj. 13 kwietnia 2011 r. Skarżący wskazali jednocześnie, że dodatkowym aspektem w rozpoznawanej sprawie był fakt odmowy przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości z uwagi na konieczność przyznania bonifikaty 90% z tytułu przekształcenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a"), sąd który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna więc zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzenia o inne elementy, istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II GZ 1/10 oraz z dnia 23 września 2008 r., sygn. akt I OZ 698/08).
Takie poglądy prezentowane są również w doktrynie (por. T. Woś. Komentarz do art. 158 (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, str. 576).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku z dnia 11 września 2013 r. Zarówno sentencja kwestionowanego wyroku, jak i jego uzasadnienie, są sformułowane w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Podkreślić przy tym należy, że to na stronie wnioskującej o wykładnię orzeczenia ciąży obowiązek wskazania, które konkretne elementy sentencji wyroku lub jego uzasadnienia są dla niej niezrozumiałe, bądź nasuwają określone wątpliwości i dlaczego. W niniejszej natomiast sprawie skarżący żądając wykładni wyroku, nie wskazali na żadną wypowiedź Sądu sformułowaną w ich ocenie w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, a podnoszą jedynie, że w orzeczeniu nie wyjaśniono, na podstawie jakich przepisów organy mają w chwili obecnej rozpoznawać wniosek wszczynający postępowanie z dnia 13 kwietnia 2011 r. Podnieśli również, że w sprawie problematyczna była także kwestia odpłatności przekształcenia i bonifikaty.
Z powyższego wynika, że skarżący składając wniosek o dokonanie wykładni wspomnianego wyroku zmierzają do uzyskania informacji, jaka podstawa prawna winna mieć zastosowanie przy ponownym rozpoznawaniu przez organ niniejszej sprawy. Powyższe nie mieści się w pojęciu wykładni, a zatem wniosek taki nie mógł zostać uwzględniony.
Podobnie brak jest podstaw do udzielenia wnioskodawcom odpowiedzi na pytanie, czy przysługuje im prawo do bonifikaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Kwestia ta nie była bowiem podnoszona w skardze kasacyjnej, a tym samym nie stanowiła przedmiotu rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Domaganie się wykładni uzasadnienia wyroku w trybie art. 158 P.p.s.a., w takim zakresie jak we wniosku, jest więc nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 158 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.