Uzasadnienie
W dniu 18 października 2011 r. S. K. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie, bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucił Kolegium nierozpoznanie złożonych w dniu 12 sierpnia 2011 r. odwołań od wydanych przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji z dnia [...] lipca 2011 r.:
- - znak: [...], odmawiającej przyznania skarżącemu pomocy finansowej na żywność;
- - znak: [...] odmawiającej przyznania skarżącemu pomocy finansowej na zakup obuwia.
Podniósł, że Kolegium do dnia [...] października 2011 r. nie rozpatrzyło odwołań.
Skarga została wniesiona bezpośrednio do Sądu i dlatego też Sąd pismem nadanym w dniu [...] października 2011 r. przesłał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie pismem złożonym w dniu [...] listopada 2011 r. przekazało skargę do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w dniu [...] października 2011 r., Kolegium wydało decyzje nr [...], nr [...] w których utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. W związku z faktem, że decyzje zostały już w przedmiotowej sprawie wydane, skarga na bezczynność Kolegium jest nieuzasadniona.
W przedłożonych wraz z odpowiedzią na skargę aktach postępowania administracyjnego znajdowały się wskazane decyzje organu odwoławczego. W pismach procesowych skierowanych do Sądu, skarżący podtrzymał twierdzenie, że organ pozostawał w bezczynności w chwili wniesienia skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że nie ulegało wątpliwości, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w chwili wniesienia skarg pozostawało w bezczynności gdyż w określonym w art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego terminie nie rozpoznało odwołań skarżącego od decyzji organu I instancji. Po wniesieniu skarg Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w dniu [...] października 2011 r., wydał decyzję nr [...], nr [...], w których utrzymało w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. Sąd stwierdził, że wobec wydania przez organ administracyjny decyzji do daty orzekania przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu.
Jednakże Sąd stwierdził, że w sprawie, zarówno z treści skargi, odpowiedzi na skargę, jak i z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący przed wniesieniem skargi, nie wezwał Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpatrzeniu w terminie, skierowanych do tego organu odwołań. Zatem wymóg wyczerpania środków zaskarżenia nie został spełniony, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną.
Z tego względu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt III SAB/Kr 80/11, na podstawie 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odrzucił skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł S. K., zaskarżając postanowienie w całości.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, a to:
- - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niezasadne ograniczenie i zawężenie kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez Sąd,
- - art. 52 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odrzucenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracyjne art. 9, 36 i 37 K.p.a. przejawiające się zaniechaniem w sposób należyty i wyczerpujący poinformowaniem skarżącego o stanie sprawy, niemożności załatwienia sprawy w ustawowym terminie i wskazania nowego terminu dla rozpoznania sprawy co w konsekwencji spowodowało wystąpienie negatywnych skutków prawnych po stronie skarżącego.
W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, opisane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wskutek ich zaistnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę, oparł swoje rozstrzygnięcie na błędnych przesłankach skutkujących odrzuceniem skargi czego, konsekwencją będzie pozostawienie w obrocie prawnym błędnego rozstrzygnięcia orzeczonego przez organ rozpatrujący sprawę.
Na podstawie art. 176 i 185 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o:
- 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny,
- 2. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nieuiszczonych przez skarżącą stronę w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej powołane zostały przepisy, które w ocenie strony skarżącej zostały poddane błędnej wykładni bądź zostały niewłaściwie zastosowane przez Sąd I instancji, co skutkowało w ocenie skarżącej dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, błędną wykładnią normy odniesienia - wyznaczającej zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w sprawie.
Nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 52 §1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w związku z art. 9, 36 i 37 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący nie kwestionuje braku złożenia przez niego wniosku o usunięcie naruszenia prawa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie. Jednocześnie wywodzono, że fakt ten wynikał z braku poinformowania skarżącego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o - jak to sformułowano w uzasadnieniu zarzutu skargi kasacyjnej - "stanie sprawy, niemożności załatwienia sprawy w ustawowym terminie i wskazania nowego terminu dla rozpoznania sprawy co w konsekwencji spowodowało wystąpienie negatywnych skutków prawnych po stronie skarżącego". Sytuacja, w której organ administracyjny udzielałby stronie pouczeń, wskazówek, wyznaczał terminy do załatwienia sprawy, nie byłaby sytuacją świadczącą o bezczynności organu.
Skarżący w skardze kasacyjnej sam wywodził, że bezczynność organu oznacza brak jakiegokolwiek działania ze strony organu w sprawie. Wobec tej sprzeczności, sformułowanej i wywodzonej w skardze kasacyjnej, uznać należało, że zarzuty skargi kasacyjnej były niezasadne. Jednocześnie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w sprawie w postępowaniu administracyjnym niewyczerpano środków zaskarżenia, co skutkować powinno odrzuceniem skargi.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.