Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. K. na pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] w przedmiocie nieuwzględnienia jego wniosków złożonych przez pełnomocnika, będącego – w opinii Komendanta Stołecznego Policji – osobą nieuprawnioną do reprezentowania skarżącego w toku postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarga pozostaje poza zakresem kognicji sądów administracyjnych, zakreślonym m.in. w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.).
Sąd stwierdził, że pismo Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] stanowiło jedynie informację dotyczącą treści obowiązujących przepisów, której nie można uznać za jednostronną czynność organu z zakresu administracji publicznej. Czynności takie muszą mieć bowiem charakter władczy i prawnie wiążący i, co za tym idzie, wpływać na sytuację danego podmiotu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie złożył A. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. obrazę art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy poprzez przyjęcie, że pismo Komendanta Stołecznego Policji nie stanowi innego niż decyzja i postanowienie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Zdaniem skarżącego, pismo to zawierało wszystkie elementy niezbędne do uznania go za czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy, szczególnie w świetle ustalonego orzecznictwa, zgodnie z którym o charakterze aktu decyduje jego treść, a nie nazwa. Ponadto, skarżący przytoczył szereg argumentów dotyczących kwestii dopuszczalności reprezentowania policjanta w toku postępowania dyscyplinarnego przez adwokata, nie będącego policjantem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
W toku postępowania administracyjnego organ administracji wydaje decyzje, postanowienia i podejmuje inne czynności związane z toczącym się postępowaniem. Kontrola działalności organów administracji I instancji dokonywana jest w trybie odwołań od decyzji administracyjnych oraz zażaleń na postanowienia wydane w toku postępowania, o ile przewiduje to ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – art. 127 § 1 oraz art. 141 § 1) lub przepis szczególny. Zgodnie z art. 135k ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58, ze zm.) w postępowaniu dyscyplinarnym od orzeczeń wydanych w I instancji obwinionemu przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego dyscyplinarnego.
W rozpatrywanej sprawie pozostawienie wniosków strony bez rozpoznania nie stanowiło "aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Czynność ta nie powodowała bowiem powstania skutków prawnych wynikających bezpośrednio z przepisów prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, że pismo o pozostawieniu bez rozpoznania złożonych w toku postępowania wniosków stanowi jedynie informację o obowiązujących przepisach. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem jest to czynność materialno-techniczna (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2000r. sygn. akt I SAB 133/99, LEX nr 55296 oraz wyrok NSA z 30 września 1999 r. sygn. akt I SAB 89/99, LEX nr 48727). Jednak ponieważ pozostawione bez rozpoznania wnioski nie wszczynały postępowania administracyjnego, a zostały złożone w czasie toczącego się postępowania, należy stwierdzić, że stronie nie przysługiwało prawo ich odrębnego zaskarżenia. Kontrola prawidłowości postępowania organu, w tym ustalenie czy nie zostało naruszone prawo strony do udziału w sprawie, korzystania z pełnomocnika oraz prawo do obrony, powinna zostać dokonana w trybie kontroli orzeczenia dyscyplinarnego wydanego w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.