Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 973/04 po rozpoznaniu skargi S. B. – G. z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] uchylającą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia i nakładającą na przewoźnika z tego samego tytułu karę pieniężną w wysokości 6000 zł, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku podano, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, że przedsiębiorca wykonuje regularnie przewozy osób wydając im bilety jednorazowe i miesięczne. Podczas kontroli pasażerowie oświadczyli, że przewozy realizowane są na trasie [...] zaś kierowca zatrzymuje się w miejscowościach położonych na trasie między tymi miejscowościami. Ustalono, że przedsiębiorca posiada zezwolenie nr 0000953 na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozy nieregularne.
Przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym /Dz. U. Nr 125, poz. 1371/ wymaga zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i regularnych specjalnych. Zgodnie z art. 92 ust. 1 tej ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 15.000,00 zł. Kara w wysokości 6.000,00 zł wynika z załącznika do ustawy o transporcie drogowym /l.p.1.2.1/.
Skargę na powyższą decyzję wniósł przewoźnik zarzucając naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przez przyjęcie, że wykonywał przewóz osób nie spełniając określonych przepisami przesłanek, podczas gdy posiadał zezwolenie na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu. Podkreślił, że za przewóz regularny uznawany jest przewóz osób i ich bagażu wykonywany według rozkładu jazdy podanego do publicznej wiadomości co najmniej poprzez ogłoszenie wywieszone na przystankach i dworcach autobusowych, w którym należność za przejazd pobierana jest zgodnie z taryfą opłat podaną do publicznej wiadomości oraz z warunkami przewozu określonymi w zezwoleniu, o którym jest mowa w art. 18 ustawy, wykonywanej na linii osobowej regularnej, to jest na której znajdują się wyznaczone przystanki /art. 4 pkt 7 i 8 ustawy/. Przewoźnik natomiast legitymuje się zezwoleniem na wykonywanie krajowego zarobkowego przewozu osób - przewozy nieregularne, nie posiada stałych rozkładów jazdy podanych do publicznej wiadomości przez wywieszenie na publicznych przystankach, własnej trasy przejazdu, ani też wyznaczonych stałych przystanków.
Kierowca przyjeżdża pod wskazane wcześniej przez pasażerów miejsca, czeka na nich z odjazdem, zatrzymuje się na żądanie pasażerów w wyznaczonych przez nich miejscach. Trasy przejazdu stosunkowo często są zmieniane ze względu na różnorodność pasażerów i ich miejsc docelowych. W konsekwencji przewóz wykonywany przez skarżącego nie posiada żadnej z cech, która mogłaby świadczyć o jego regularności i stałej linii przystankowej, nie jest to więc przewóz regularny w rozumieniu art. 4 pkt 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną, przyjmując, że organ I instancji prawidłowo na podstawie protokołu z kontroli ustalił w decyzji stan faktyczny przyjmując, że "w rozpatrywanym przypadku miał miejsce regularny przewóz osób". potwierdza to m. in. oświadczenie kierowcy, który podpisał protokół kontroli bez uwag i zastrzeżeń, treść zeznań pasażerów zawartych w podpisanych przez nich protokołach przesłuchań oraz fakt uiszczania opłat w formie biletów, których funkcję pełnił paragon, a także pobierania opłaty miesięcznej w formie wpłaty do kasy firmy. Późniejsze próby wycofania zeznań części świadków lub zmiany ich treści uznać trzeba za mało wiarogodne. Trafnie więc w ocenie Sądu I instancji przyjęto w zaskarżonej decyzji, że skarżący posiadając zezwolenie na wykonywanie przewozów nieregularnych, faktycznie bez zezwolenia prowadził przewozy regularne, co pozwalało na zastosowanie art. 18 ust. 1 i 2, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. B. prowadzący Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe G. w [...], reprezentowany przez adwokata M. S., zarzucając "rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci art. 18 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym" /Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm./, polegające na przyjęciu, że skarżący wykonywał regularny przewóz osób nie posiadając wymaganego przepisami zezwolenia, podczas gdy wykonuje on krajowy zarobkowy przewóz osób w formie przewozów nieregularnych posiadając na to zezwolenie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się na to, że Przesłuchanie pasażerów podczas kontroli było bardzo ogólne i nie uprawniało do przyjęcia, że skarżący wykonuje przewozy regularne, złożyli oświadczenia uzupełniające, które świadczą o tym, że przewoźnik wcześniej umawia się z pasażerami na przejazd o określonej godzinie ze wskazaniem konkretnego miejsca, Są to dobrowolne i obopólne uzgodnienia dopasowane do potrzeb przewożonych pasażerów. Z ustalonego przez organy obu instancji stanu faktycznego nie wynika w klarowny i nie budzący wątpliwości sposób, iż skarżący wykonywał regularne przewozy osób, to jest po ściśle wyznaczonej trasie, ze stałymi przystankami, stałym rozkładem jazdy oraz by za przewóz była pobierana opłata w stałej wysokości.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 174 pkt 2/.
W myśl art. 175 (1 ppsa skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z (2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
W niniejszej sprawie jako podstawę skargi kasacyjnej wskazuje się "rażące naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 18 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym", polegające na przyjęciu, że strona skarżąca wykonywała regularny przewóz nie posiadając wymaganego zezwolenia. Pomimo, iż podstawę skargi kasacyjnej oparto na naruszeniu prawa materialnego, to w uzasadnieniu tej skargi wywodzi się, iż w postępowaniu administracyjnym nie dokonano prawidłowych ustaleń w kwestii spełnienia przesłanek do zastosowania wskazanych przepisów.
Z powyższego wynika, iż podstawa skargi kasacyjnej nie została sformułowana odpowiednio, a więc w sposób zgodny z art. 174 pkt 1 ppsa. Przepis ten wymaga wskazania, iż Sąd I instancji naruszył określony przepis prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej należy wykazać z jakich przyczyn strona uznaje, że doszło właśnie do wskazanego w podstawach tej skargi naruszenia.
Ze względu na powierzenie formułowania skarg kasacyjnych określonym profesjonalistom, Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości we własnym zakresie dochodzenia jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną, oraz naruszenie jakich ewentualnie przepisów prawa mógłby zarzucać, a zwłaszcza ustalania, czy i w jakim zakresie zarzucane w skardze kasacyjnej "rażące naruszenie prawa" może być rozumiane jako błędna wykładnia lub leż niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa materialnego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.