Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Postanowieniem z dnia 12.
05. 2005 r. sygn. akt II SA/Po 427/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę "T." Sp. z o.o. W uzasadnieniu Sąd podniósł, iż skarga ta dotyczyła orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wydanego na podstawie art. 79 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W orzeczeniu tym zawarto pouczenie o możliwości wniesienia przez stronę sprzeciwu do sądu powszechnego. Skarga wniesiona wbrew temu pouczeniu do sądu administracyjnego podlegała – zdaniem Sądu – odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem na mocy art. 80 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami od orzeczenia Kolegium przysługuje sprzeciw do sądu powszechnego.
W skardze kasacyjnej wniesionej na to postanowienie "T." Sp. z o.o., reprezentowana przez radcę prawnego, zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 4 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkownikowi wieczystemu przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego do sądu powszechnego, który w postępowaniu wywołanym tym sprzeciwem rozpoznaje zasadność zmiany stawki opłaty z tytułu użytkowania wieczystego, natomiast zaskarżone orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16.
11. 2004 roku nie rozstrzygało o wysokości opłaty z tytułu użytkowania wieczystego i nie byłoby możliwe zgłoszenie w sprzeciwie zarzutów co do sposobu określenia wysokości nowej stawki tej opłaty. Natomiast w toku postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszono podstawowe zasady postępowania administracyjnego, a sądy powszechne nie posiadają kompetencji do kontroli działalności administracji i przestrzegania przez nich przepisów postępowania administracyjnego, zatem w tym zakresie niedopuszczalne jest postępowanie przed sądami powszechnymi, podkreśla skarżąca.
Zauważyła także, że przepisy dotyczące postępowania przed sądami administracyjnymi wyraźnie stanowią, iż sądy administracyjne są powołane do rozpatrywania spraw sądowoadministracyjnych, którymi są m. in. sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, w szczególności poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wobec powyższego niezasadne jest zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznającego złożoną przez skarżącą skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego za niedopuszczalną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 80 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U.04 Nr 261, poz. 2603 ze zm.) od orzeczenia kolegium właściwy organ lub użytkownik wieczysty mogą wnieść sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości. Przepis ten wskazuje więc wyraźnie jaki środek zaskarżenia przysługuje użytkownikowi wieczystemu na orzeczenie samorządowego kolegium odwoławczego i jakie są skutki jego wniesienia. O tych okolicznościach skarżąca Spółka powiadomiona była przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] pouczeniem zawartym w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 16.
- 11. 2004 r. Zasadnie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał skargę "T." Sp. z o.o. za niedopuszczalną.
Stwierdzić należy także, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się naruszenia art. 3 § 1 ani art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę tylko w sprawach z zakresu administracji publicznej. Podobnie stanowi art. 3 § 1 ustawy z dnia Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle regulacji zawartych w art. 184 Konstytucji oraz powołanych powyżej przepisów ugruntował się pogląd, iż kognicja sądów administracyjnych przewidziana jest w sprawach, w których przepisy szczególne przewidują sądową kontrolę działalności administracji publicznej. Mając na uwadze przytoczony powyżej art. 80 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stwierdzić należy, iż sądy administracyjne nie są właściwymi do rozpoznawania spraw toczących się w trybie art. 78 i 79 tej ustawy.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.