Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 17 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 828/08

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 11 marca 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 21/08 oddalił skargę I. S. - P.U.H. [...] z siedzibą w E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z dnia [...] listopada 2007 r. wydane w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdu oraz zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem.

Przedstawiając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 8 grudnia 2001 r. Policja wydała dyspozycję usunięcia samochodu marki Fiat 126p nr rej. [...], stanowiącego własność S. M. Pojazd został odholowany na parking strzeżony w Elizówce, prowadzony przez I. S. Samochód ten został usunięty z drogi przed dniem 1 stycznia 2002 r. i nie odebrano go przed dniem 1 lipca 2002 r. W związku z tym pojazd ten został uznany za rzecz niczyją i objęty w posiadanie przez Skarb Państwa.

Przy piśmie z dnia 12 kwietnia 2006 r. Komenda Miejska Policji w Lublinie przekazała Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie stosowną dokumentację celem likwidacji samochodu.

W dniu 14 listopada 2006 r. I. S. wystąpił o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 20.349,60 zł za dozór sprawowany nad tym samochodem w okresie od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 kwietnia 2006 r. Wskazał, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie - jako organ likwidacyjny, uiścił na rzecz wnioskodawcy tytułem zwrotu kosztów sprawowanego przez niego dozoru nad pojazdem kwotę 673,44 zł. Wynagrodzenie to obejmowało okres od dnia 1 maja 2006 r. do dnia odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego. Wnioskodawca domagał się przyznania wynagrodzenia od dnia przejścia na własność Skarbu Państwa do dnia 30 kwietnia 2006 r.

Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Lublinie przyznał wnioskodawcy kwotę 13.900 zł brutto z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu.

W zażaleniu na to postanowienie strona zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na dowolnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, oraz rażące naruszenie art. 32 Konstytucji RP. Domagała się zastosowania dobowej stawki za dozór w wysokości 14,64 zł brutto.

Po rozpatrzeniu zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie organu niższej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie wskazał, że skarżący mimo wezwania nie przedstawił zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących, lecz wyjaśnił, iż wskazaną we wniosku stawkę podał w oparciu o swój cennik, sporządzony w lutym 2002 r. w oparciu o wytyczne Wojewody Lubelskiego, kalkulację biegłych rzeczoznawców Polskiego Związku Motorowego, kalkulację Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Właścicieli Pomocy Drogowej w Warszawie oraz wyliczeń własnych. Cennik został także dostosowany w ramach współpracy do wymogów Komendanta Miejskiego Policji w Lublinie.

Organ likwidacyjny wystąpił do właścicieli parkingów przechowujących na terenie miasta Lublina pojazdy zabezpieczone w trybie art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, o udzielenie wyjaśnień na temat wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad przechowywanymi pojazdami. W wyniku zapytania uzyskał odpowiedź, iż stawka za dobę parkowania samochodów w większości przypadków wynosi 10 zł brutto. Stawka 10 zł brutto jest również respektowana przez organy administracji publicznej, o czym świadczy uchwała Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2003 r. nr 146/VI/2003 oraz uchwała Rady Powiatu w Lublinie z dnia 6 lipca 2004 r. nr XXII/212/04.

Ponadto Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego jako materiał porównawczy wykorzystał opinię biegłego z dnia 31 maja 2007 r. Opinia ta została sporządzona na wniosek innego organu likwidacyjnego (Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Lublinie) i przy rozpatrywaniu innego wniosku skarżącego o zwrot koniecznych wydatków i przyznanie wynagrodzenia za dozór przyczepy jednoosiowej, ale może służyć w niniejszej sprawie jako materiał porównawczy. Opracowano ją na podstawie informacji uzyskanych od właścicieli parkingów strzeżonych z terenu Lublina i Bychawy przechowujących pojazdy, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Biegły określił wynagrodzenie za dozór z uwzględnieniem zakresu obowiązku dozorcy i okoliczności przechowywania samochodów osobowych i przyczep w wysokości 10 zł brutto.

W toku postępowania skarżący przesłał dodatkowe dokumenty:

1. - ocenę techniczną Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego Oddział w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2000 r.,
2. - cennik usług obowiązujących w P.U.H. [...] od dnia 1 marca 2000 r.,
3. - umowę zlecenia z dnia 1 czerwca 1996 r.,
4. - decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] marca 2004 r.,
5. - uchwałę nr III/11/02 Rady Powiatu Mińskiego z dnia 18 grudnia 2002 r.,
6. - załącznik do uchwały nr 211/XXXIX/2002 Rady Powiatu w Legionowie z 24 stycznia 2002 r.,
7. - kopie faktur VAT.

Ustosunkowując się kolejno do tych dokumentów organ uznał, że nie obrazują one faktycznie poniesionych przez skarżącego kosztów związanych z dozorem pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Mogłyby one jedynie stanowić materiał porównawczy w stosunku do wyliczeń skarżącego, których jednak nie przedstawiono.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie I. S. zarzucił postanowieniu organu odwoławczego:

1. 1. naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. - polegające na dowolnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności zaś odmiennej ocenie tej samej sytuacji faktycznej i prawnej i w rezultacie przyznania innej stawki wynagrodzenia w sytuacji, gdy dozór nad ruchomością we wskazanych wyżej okresach wykonywany był przez ten sam podmiot, w takim samym zakresie, w takich samych warunkach i na niezmiennych zasadach;
2. 2. naruszenie art. 80 k.p.a., przejawiające się w bezpodstawnej odmowie przyznania mocy dowodowej dokumentom przedstawionym przez skarżącego w toku postępowania w sytuacji, gdy dokumenty te istotnie przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy;
3. 3. rażące naruszenie przepisu art. 32 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP - polegające na różnym traktowania tego samego podmiotu prawnego, w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek uzasadnienia takiego zróżnicowania.

Skarżący podniósł, że w toku postępowania pomiędzy stronami doszło już do częściowego rozliczenia z tytułu dozoru sprawowanego nad pojazdem, przy zastosowaniu stawki 14,64 zł brutto dziennie. W ocenie skarżącego nie ma podstaw do zmiany stawki stosowanej przy określaniu zwrotu wydatków i przyznawaniu wynagrodzenia za dozór. Skarżący zarzuca również organom niekonsekwencję w wywodach.

Zdaniem skarżącego oparcie się na kryterium wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach nie wymaga szczegółowego udowodnienia kosztów poniesionych z tytułu sprawowania dozoru. Jest to bowiem odesłanie do średnich, najczęściej stosowanych stawek. Dopiero przy braku takiego odesłania zasadne byłoby twierdzenie, iż rozstrzygając o wysokości należnego wynagrodzenia należy szczegółowo ustalić między innymi koszty poniesione przez danego dozorcę.

Przechodząc do rozważań Sąd pierwszej instancji stwierdził, że stosownie do art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Między skarżącym a organem egzekucyjnym istniał zatem stosunek: dozorca - organ egzekucyjny.

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Słusznie organy wskazały, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie - przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach.

Zadaniem organów było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowego pojazdu we wskazanym okresie, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ:

1. - czas przechowywania,
2. - właściwości i wartość rzeczy przechowywanej,
3. - wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy,
4. - ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że jego zadaniem nie jest ustalanie wysokości opłaty, lecz badanie, czy ustalenie tej wysokości nie narusza prawa.

W ocenie Sądu organy wywiązały się ze swego zadania prawidłowo, zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania, że zachowały obiektywizm i należycie ustaliły istotne okoliczności w sprawie. W szczególności kwota 10 zł brutto za dobę jako podstawa do ustalenia wynagrodzenia jest stosowana przez przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, nie można więc podzielić poglądu skarżącego, że stawka objęta postanowieniem ma charakter uznaniowy. Podobna stawka obowiązywała na mocy uchwały Rady Miejskiej w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2003 r., która nie była kwestionowana przez lokalnych przedsiębiorców. Stawki dla tego rodzaj pojazdów były nawet niższe - 4 zł ustalone uchwałą Rady Powiatu w Lublinie z dnia 6 lipca 2004 r.

Ponadto biegły określił wynagrodzenie za dozór z uwzględnieniem zakresu obowiązków dozorcy i okoliczności przechowywania samochodów osobowych jak i przyczep lekkich w wysokości 10 zł brutto.

Należy wiec uznać, że organy prawidłowo sięgnęły do metody porównawczej i ustaliły poziom stawek innych przedsiębiorców zajmujących się tego rodzaju działalnością. Takie postępowanie zmierzało do ustalenia wynagrodzenia za usługę "przyjętego w danych stosunkach" zgodnie z art. 836 § 1 k.c.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wartość przechowywanego pojazdu - porzuconego, całkowicie zużytego i unieruchomionego, do którego nikt nie rościł sobie pretensji - odpowiadała wartości złomu, a tym samym i ryzyko gospodarcze dozorcy związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanego przedmiotu było znikome. Zgodnie zaś z tezą z wyroku NSA z dnia 16 lutego 1999 r. sygn. I SA/Wr 2390/97 (publ. w ONSA 2000/1/28), przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości.

Sąd zauważył, że inaczej są kalkulowane stawki przy usłudze jedno - czy kilkudniowej, inaczej zaś przy stałych /dłuższych/ zleceniach, w dodatku świadczonych obok innych zleceń pochodzących od tego samego podmiotu. Tym bardziej zastrzeżenia skarżącego nie wydają się usprawiedliwione i trudno dopatrzyć się jego pokrzywdzenia działaniami organu. Jednokrotne zapłacenie wyższej stawki za krótki okres czasu na podstawie faktury, nie może być podstawą domagania się, by Skarb Państwa w każdym przypadku płacił już tę stawkę niezależnie od innych okoliczności, a w szczególności bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Dlatego zarzut naruszenia art. 32 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP polegający na różnym traktowaniu tego samego podmiotu prawnego w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej nie zasługiwał na uwzględnienie.

Jako podstawę prawną wyroku Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a.

I. S., reprezentowany przez adwokata D. O., zaskarżył opisany wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej domagała się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący kasacyjnie zarzucił wyrokowi:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a polegające na braku kontroli postanowienia pod kątem zgodności z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., w sytuacji gdy skarga do Sądu pierwszej instancji opierała się na tych podstawach;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania - art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku odniesienia się Sądu do zarzutów podniesionych w skardze, w szczególności zarzutów co do prawidłowości oceny dowodów dokonanej przez organ oraz braku dostatecznego uzasadnienia w części dotyczącej nieuwzględnienia zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP;
3. 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na jego błędnej wykładni przejawiającej się w przyjęciu, że jednorazowe uwzględnienie roszczeń skarżącego i wypłata wynagrodzenia za dozór po wskazanej przez niego stawce bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego, nie rodzi po stronie skarżącego prawa do domagania się analogicznego potraktowania w tej samej sprawie przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym;
4. 4) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 a) i c) p.p.s.a. poprzez odmowę jego zastosowania, tj. odmowę uchylenia postanowienia, w sytuacji gdy wskazane naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy;
5. 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, będące wynikiem błędnego przyjęcia, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Uzasadniając swoje zarzuty skarżący kasacyjnie zaznaczył, że nie kwestionował wprost wysokości stawki, ale naruszenie konkretnych przepisów postępowania i Konstytucji RP. Chodziło przede wszystkim o rozpatrzenie całości materiału dowodowego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów.

W jego ocenie Sąd pierwszej instancji lakonicznie - w jednym zdaniu uzasadnienia wyroku - odniósł się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, nie podając przy tym jakiejkolwiek argumentacji. Zatem zamiast dokonać prawidłowości oceny dowodów dokonanej przez organ administracyjny dokonał samodzielnie oceny zebranego materiału dowodowego, do czego nie był uprawniony (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. II OSK 91/06, Lex nr 303745).

Bezzasadne było także odrzucenie przez Sąd pierwszej instancji dowodów w postaci dokumentów potwierdzających wysokość stawek stosowanych przez inne podmioty. Konsekwentnie przyjmując stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku należałoby uznać, że nie ma stawek, które mogłyby stanowić punkt odniesienia przy zastosowaniu metody porównawczej. Musiałyby bowiem być to stawki stosowane wyłącznie przez organ pierwszej instancji i tylko te wynikające z umowy, a takie w obrocie nie funkcjonują, a przynajmniej nie powołuje ich organ.

Według skarżącego kasacyjnie argumentacja Sądu pierwszej instancji jest w istocie tylko powtórzeniem wywodów zawartych w postanowieniu organu odwoławczego. Tymczasem można im zarzucić wewnętrzną sprzeczność i brak oparcia w przepisach Kodeku postępowania administracyjnego. Dodatkowo powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, które przesądzają o wadliwości takiego postępowania.

Niezrozumiałe dla skarżącego jest twierdzenia Sądu o bezzasadności wywodów odnośnie badania rentowności i szacowania zysków przedsiębiorstw, bowiem badanie tych okoliczności nie powinno mieć miejsca w sprawie.

Skarżący kasacyjnie podniósł, że wyrażona w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasada równości wobec prawa, pozwala oczekiwać, iż w identycznym stanie faktycznym i prawnym sprawa zostanie rozstrzygnięta w taki sam sposób. I to niezależnie czy została ona tak rozstrzygnięta kilka czy jeden raz (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2004 r. II SA 3196/03, Lex nr 159925; wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 października 2005 r. VI SA/Wa 1013/05, Lex nr 191378). Na tle sprawy zaznaczył, że organ ani Sąd pierwszej instancji nie wykazał żadnych nowych okoliczności, które uzasadniałyby odmienne rozstrzygniecie.

Nadto Sąd pierwszej instancji niesłusznie wprowadził kryterium czasu dozoru, jako element ustalania wysokości wynagrodzenia. Nie ma takiego elementu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i nie ma on znaczenia przy dokonywaniu przez organ "selekcji faktur" mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie uwzględnia go także biegły w swojej opinii, wykorzystanej jako materiał porównawczy. Tymczasem skarżący przez cały czas dozoru zabiegał o odbiór pojazdu przez urząd skarbowy.

W konkluzji skarżący kasacyjnie zarzucił, że Sąd pierwszej instancji nie tylko przyjął za własną argumentację zaskarżonego postanowienia, odstępując od kontroli legalności rozstrzygnięcia, ale również dostrzegł jej wadliwość w tym zakresie i starał się ją konwalidować.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Lublinie wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm obowiązujących.

Dyrektor stwierdził, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Przede wszystkim skarżący kasacyjnie nie wykazał jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć naruszenie wskazanych przepisów postępowania.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. organ powołał się na wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2004 r. FSK 377/04 (niepublikowany, zapadły na tle art. 51 ustawy o NSA z 1995 r.), z którego wynika, że taki zarzut może stanowić podstawę kasacyjną tylko w sytuacji, stwierdzenia, że Sąd pierwszej instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granicę, mimo że w danej sprawie powinien to uczynić. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie jednak nie zaistniała.

Podobnie Sąd nie mógł naruszyć art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ stosownie do dyspozycji tego przepisu w zaskarżonym wyroku zawarto zwięzłe przestawienie stanu sprawy oraz zarzutów podniesionych w skardze i stanowiska pozostałych stron, jak też podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny winien oddalić skargę kasacyjną nawet wtedy, gdy wyrok Sąd pierwszej instancji - mimo błędnego uzasadnienia - odpowiada prawu.

Wadą skargi kasacyjnie jest również to, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie został powiązany z odpowiednimi przepisami Kodeku postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art.

80. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie będzie mógł dokonać oceny wywiązania się Sądu pierwszej instancji z obowiązku skontrolowania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organy administracji, co wynika z art. 183 § 1 p.p.s.a.

Co do naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP organ podkreślił, że zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię można podnosić tylko w przypadku nie kwestionowania stanu faktycznego sprawy. Ponadto Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu Konstytucji, co powoduje, że nie można stawiać zarzutu jego błędnej wykładni. Zasada równości wobec prawa mogłaby być naruszona tylko wtedy, gdyby organy wydałyby w oparciu o identyczny stan faktyczny i prawy odmienne rozstrzygniecie w formie aktu administracyjnego. W sytuacji, gdy urząd skarbowy dokonywał zapłaty na podstawie faktur, bez przeprowadzania w tym zakresie postępowania administracyjnego oraz gdy dozorcy i organ nie wiązała żadna umowa, nie można dopatrywać się nierównego traktowania skarżącego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Przechodząc do meritum należy wskazać, iż nie są zasadne zarzuty naruszenia wskazanych przepisów postępowania, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zgodnie z kompetencjami skontrolował postanowienie i prawidłowo dokonał oceny postępowania dowodowego. Za bezsporne w niniejszej sprawie należy uznać, iż organ zwracał się do skarżącego o przekazanie dokumentów (informacji) wskazujących na konieczne wydatki poniesione przy sprawowaniu dozoru pojazdu marki Fiat 126p nr rej. [...]. Jak wynika z akt sprawy skarżący takich stosownych dokumentów i informacji ilustrujących owe wydatki nie przedstawił.

Stosownie zaś do art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 11, poz. 23 ze zm.), zwaną dalej ustawą o egzekucji "organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór (...)." Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż zwrot powyższego wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu - w tym przypadku samochodu marki Fiat 126p nr rej. [...]. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania owych poniesionych kosztów. Zatem dyspozycja w art. 102 § 2 ustawy o egzekucji nie zakłada ustalenia wydatków odpowiadających przeciętnym wydatkom związanym z dozorowaniem rzeczy danego rodzaju tylko chodzi tu o konkretne wydatki.

Na takim stanowisku stoi również utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjęto, iż wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu (vide. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2008 r. sygn. akt I OSK 62/08, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r. sygn. akt I OSK 1797/06, wyrok NSA z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1185/05). Ponadto z dyspozycji owego art. 102 § 2 ustawy o egzekucji wynika, iż dozorca nie tylko wskazuje konkretne konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić w jaki sposób kwoty te zostały obliczone.

Naczelny Sąd Administracyjny, po wnikliwej analizie akt sprawy stwierdza, iż w przedmiotowej sprawie skarżący nie wskazał jakie konieczne wydatki związane z dozorem samochodu marki Fiat 126p nr rej. [...]poniósł - nie przedstawił stosownych dokumentów (informacji), ani też nie pokazał sposobu ich wyliczenia. W takim przypadku organ nie miał możliwości jakiejkolwiek ich oceny. Działania skarżącego sprowadzają się do negacji ustaleń i materiału dowodowego przedstawionego przez organ, który sam musiał ustalić te wydatki i zrobił to sięgając do metody porównawczej, która pozwoliła na określenie poziomu stawek innych przedsiębiorców zajmujących się tego rodzaju działalnością. Można by było mówić o naruszeniach w działaniu organu, gdyby ten nieprawidłowo ocenił stosowne dokumenty przedłożone przez skarżącego, których ten jednak, jak już wyżej wspomniano, nie przedstawił a powinien.

Należy dodać, iż wprawdzie skarżący przedstawił dokumenty - faktury i cennik z wysokością opłat, ale dotyczyły one zupełnie innych stosunków umownych, a nie kosztów koniecznych poniesionych za dozór przedmiotowego pojazdu. W związku z powyższym, wobec braku udokumentowania rzeczywistych kosztów poniesionych na dozór konkretnego pojazdu zarzut skarżącego co do nieprawidłowości ustaleń poczynionych przez organ należało uznać za bezzasadny.

Również zarzuty podniesione w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej są nieuzasadnione, bowiem art. 141 § 4 p.p.s.a. określa składniki jakie winno posiadać uzasadnienie wyroku, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W niniejszej sprawie wszystkie te elementy, które są niezbędne uzasadnienie wyroku zawiera: zarówno część historyczną, w której podano wszystkie istotne okoliczności sprawy jak i merytoryczne stanowisko Sądu, które wskazuje z jakich przyczyn Sąd wydał rozstrzygnięcie nie uwzględniające skargi. Wskazany wyżej przepis stanowi przede wszystkim o konstrukcji uzasadnienia. Dlatego też, nie ma podstaw do przyjęcia, aby Sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień przy jego konstruowaniu. Z faktu, iż skarżący nie zgadza się z ustaleniami Sądu nie można kwestionować prawidłowości uzasadnienia.

Całkowicie chybiony jest również zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 w związku z art. 8 Konstytucji, gdyż zapłacenie poprzednich faktur bez przeprowadzenia postępowania weryfikującego nie oznacza, jak słusznie Sąd pierwszej instancji podniósł, iż organ jest pozbawiony możliwości jego późniejszego przeprowadzenia i ustalenia zgodnie z art. 102 § 2 ustawy o egzekucji rzeczywistych kosztów dozoru. Zapłacenie faktury bez jej weryfikacji świadczy tylko o braku zastosowania przysługującego organowi prawa. Weryfikacja faktur przez przeprowadzenie postępowania w trybie w/w przepisu jest wyrazem stosowania prawa a nie naruszeniem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa.

Za niezasadne należało również uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a., które to zarzuty są pochodną w stosunku do zarzutów merytorycznych skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się wskazanych w nich naruszeń i zasadnie oddalił skargę, to z oczywistych względów prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a. i nie było już podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, a więc zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 oraz 209 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Przy czym oddalając wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd uznał, iż organ nie wykazał, aby takie niezbędne koszty w tym postępowaniu poniósł.

1. - ---------------------- 7