Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1868/11 oddalił skargę A. P. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Aktem notarialnym z [...] czerwca 1974 r. Rep. [...] A. M. zbyła na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość położoną w J., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] ha, w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) z przeznaczeniem pod budowę oczyszczalni ścieków.
Pismem z 5 marca 2001 r. A. M., wystąpiła o zwrot ww. nieruchomości.
Postanowieniem z [...] maja 2003 r., sygn. akt: [...] Sąd Rejonowy [...] stwierdził nabycie spadku po zmarłej w dniu [...] lutego 2003 r. A. M. przez A. P. w całości.
Decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości położonej w W. w rejonie ulic [...] i [...], oznaczonej jako dawna działka nr [...] (obecnie działki nr [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...]).
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2005 r.
Skarga złożona na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1642/07.
Pismem z 15 kwietnia 2008 r. A. P. wystąpiła na podstawie art. 145a § 1 K.p.a. z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. Strona powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K 6/05 (Dz. U. z 2008 r. Nr 59, poz. 369).
Postanowieniem z [...] grudnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] wznowił postępowanie w sprawie zwrotu przedmiotowej nieruchomości zakończonej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...].
Decyzją z [...] stycznia 2011 r. nr [...], Wojewoda [...] odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r.
Po rozpatrzeniu odwołania A. P., Minister Infrastruktury decyzją z [...] sierpnia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ stwierdził, że wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną uzależnione jest od tego, czy wniosek spełnia wymogi formalne. W przedmiotowej sprawie, skarżąca jako podstawę wniosku o wznowienie postępowania wskazała art. 145a § 1 K.p.a., opierając swoje stanowisko o wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, na mocy którego orzeczono o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów art. 136 ust. 6, części art. 137 ust. 2 i art. 229a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603) oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492).
W postępowaniu zakończonym decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r., odmawiającą zwrotu przedmiotowej nieruchomości położonej w W., podstawę do orzekania stanowił art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741), na podstawie których odmówiono zwrotu całej wywłaszczonej nieruchomości z uwagi na to, że działka została trwale zainwestowana zgodnie z celem wywłaszczenia i nie stała się zbędna. Odmowa zwrotu przedmiotowej nieruchomości nie była natomiast oparta na żadnych z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, których niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05. Skoro, zatem przepisy zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny nie miały zastosowania w sprawie, organ stwierdził, że przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 K.p.a. nie wystąpiła i w związku z tym brak jest podstaw do uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2005r.
Skargę na powyższą decyzję złożyła A. P. Organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 grudnia 2011 r. sygn. akt I SA/Wa 1868/11 oddalił skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r.
Sąd I instancji wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy zasadnie organy uznały, że wskazana we wniosku o wznowienie postępowania przyczyna żądania wznowienia faktycznie nie istnieje. Postępowanie administracyjne, które było przedmiotem wniosku o wznowienie zostało zakończone decyzją wydaną na podstawie art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2008 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów:
- – art. 136 ust. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) - zwanej dalej "u.g.n.", który stanowił, że przepisów ust. 1-5 nie stosuje się w przypadku wywłaszczenia prawa użytkowania wieczystego;
- – części art. 137 ust. 2 u.g.n., który stanowił, że jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część, jeżeli istnieje możliwość jej zagospodarowania zgodnie z planem miejscowym obowiązującym w dniu złożenia wniosku o zwrot, a w przypadku braku planu miejscowego, zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo, jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot;
- – art. 229 a u.g.n., który stanowił, że przepis art. 229 stosuje się, jeżeli na nieruchomości został zrealizowany inny cel niż określony w decyzji o wywłaszczeniu, który w dniu wydania tej decyzji mógł stanowić podstawę wywłaszczenia oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 141, poz. 1492 ze zm.).
Jak wynika z akt sprawy decyzja Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. utrzymała w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2006 r., która w swej sentencji powoływała się na przepisy art. 136 ust. 3, art. 137, art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomości został w sentencji ww. decyzji powołany w sposób ogólny, bez wskazania konkretnego ustępu, w oparciu o który organ orzekał, to jednak treść uzasadnienia decyzji zapadłych w toku postępowania rozpoznawczego wskazuje, że podstawą odmowy zwrotu działki nr [...] były ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że cel wywłaszczenia został w tym przypadku zrealizowany. Podstawą do zawarcia umowy notarialnej z dnia [...] czerwca 1974 r. w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, mocą której A. M. sprzedała Skarbowi Państwa sporną działkę w celu budowy oczyszczalni ścieków, była decyzja nr [...] Wydziału Urbanistyki i Architektury Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1973 r. o lokalizacji oczyszczalni ścieków.
Z ustaleń zaś Wojewody [...] zawartych w decyzji z [...] kwietnia 2006 r. wynikało, że odmowa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości została orzeczona w związku z tym, że na wywłaszczonej nieruchomości zrealizowano cel wywłaszczenia, jakim była lokalizacja oczyszczalni ścieków wraz z obowiązująca strefą ochronną dla I i II etapu do roku 2000. Z tego, zatem powodu uznano, że działka nie podlega zwrotowi. Tymczasem formalną podstawą do żądania wznowienia postępowania w tej sprawie, był fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny wyroku, który stwierdzał niezgodność z Konstytucją powołanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami a przepisy te nie stanowiły podstawy do orzekania w postępowaniu zakończonym decyzją o odmowie zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A. P. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a."), a mianowicie:
- • art. 137 ust 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie art. 137 ust 2 powołanej ustawy nie stanowił podstawy odmowy zwrotu nieruchomości, a co za tym idzie pomimo wydania w dniu 3 kwietnia 2008 r. wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt K 6/05 nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, o której nowa w art. 145a § 1 K.p.a.;
- • art. 136 ust 3 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ww. przepisu, tj. uznanie, że nieruchomość nie jest zbędna na cel będący podstawą wywłaszczenia nieruchomości;
- 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), a mianowicie:
- • art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie materiału dowodowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także przez przyjęcie, że organy administracji publicznej prawidłowo odmówiły merytorycznego rozpoznania sprawy, w szczególności ustalenia czy nieruchomość została wykorzystana w całości lub w części na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, a nadto stwierdzenia czy w ogóle powstały strefy ochronne na spornych nieruchomościach, a jeżeli tak, to czy obecnie istnieją;
- • art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. polegające na niedokonaniu pełnej kontroli zaskarżonej decyzji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- • art. 141 § 4 P.p.s.a poprzez zaniechanie pełnego uzasadnienia i wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona wskazała m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z własnej inicjatywy zawiesił postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. (ówcześnie toczącego się pod sygn. akt I SA/Wa 997/06) ze względu na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym (sygn. akt K 6/05). Wydany przez Trybunał Konstytucyjny wyrok miał, zatem istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, czego Sąd I instancji nie wziął pod uwagę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 P.p.s.a., skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 P.p.s.a., zarówno naruszenia przepisów postępowania (pkt 2) jak i naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt 1).
W pierwszej kolejności rozważenia wymagają zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Sąd w sposób wystarczający wykazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał podstawę do wydania decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotyczącej odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zauważyć należy, że kontrola Sądu I instancji odbywa się w granicach sprawy. Sąd zobowiązany jest rozstrzygać w oparciu o całokształt zgromadzonego i przedstawionego przez organ materiału dowodowego. Uzasadnienie zaś wyroku powinno odzwierciedlać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, a także stanowisk stron i podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Wszystkie wymagane prawem elementy znalazły się w zaskarżonym wyroku.
Sąd I instancji wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 P.p.s.a., dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organ administracji przepisów prawa. Prawidłowe uwzględnienie ustaleń leżących u podstaw wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. nie może być, więc trafnym zarzutem kasacyjnym. Stąd należy uznać, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a., a także art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych w związku z art. 3 § 2 pkt 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a.
Przechodząc do oceny zasadności podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać trzeba, że przedmiotem orzekania Sądu I instancji w niniejszej sprawie była decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2011 r., wydana po wznowieniu postępowania. Podstawę wniosku o wznowienie postępowania stanowił art. 145a § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
Skarżąca A.P. powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt K 6/05, wskazując, że jego mocą uchylone zostały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowiące podstawę do wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] maja 2005 r. o odmowie zwrotu skarżącej spornej nieruchomości położonej w W. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że uznane przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją przepisy ustawy o gospodarce nieruchomości nie stanowiły podstawy prawnej dla odmowy zwrotu nieruchomości. W przedmiotowej sprawie nie miał zastosowania art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że w decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2005 r. orzekającej o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami bez wskazania szczegółowo określonego ustępu tego przepisu. Niemniej jednak z uzasadnienia tej decyzji, jak również uzasadnienia decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. jednoznacznie wynika, że w sprawie zastosowanie znalazł art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Zgodnie z art. 107 § 1 K.p.a. decyzja powinna zawierać m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie prawne to inaczej wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa. Różni się ono od powołania podstawy prawnej tym, że w uzasadnieniu prawnym organ wyjaśnia, dlaczego zastosował dany przepis prawa. Z uzasadnienia prawnego decyzji wynika ponadto ocena stanu faktycznego w świetle przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie oraz wykazanie związku między tą oceną a osnową decyzji.
W tej sytuacji, konfrontacja osnowy decyzji orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r., z uzasadnieniem prawnym obydwu decyzji, pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zastosowano art. 137 ust 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami z uwagi na ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że cel wywłaszczenia został w rozpoznawanej sprawie zrealizowany.
Wobec powyższego Sąd I instancji nie zastosował błędnie art. 137 ust. 1 i 2 oraz art. 136 ust 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, gdyż prawidłowo przyjął, że organ w zaskarżonej decyzji właściwie uznał, iż ustalony w sprawie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej określonej w art. 137 ust. 1 powołanej ustawy.
Podkreślić należy, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05, stanowiący podstawę podania o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 K.p.a., orzekł o niezgodności z Konstytucją RP przepisów art. 136 ust. 6, części art. 137 ust. 2 i art. 229a ustawy oraz art. 15 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim uzależnia zwrot części wywłaszczonej nieruchomości niezagospodarowanej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu od istnienia możliwości zagospodarowania jej zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu złożenia wniosku o zwrot części nieruchomości, a w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu albo, jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie organy odmówiły decyzjami ostatecznymi zwrotu nieruchomości z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia na całej wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Wobec powyższego należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że przesłanki z art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, będące faktyczną podstawą prawną ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r., nie były przedmiotem oceny Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt K 6/05 orzekł o niezgodności z Konstytucją RP art. 137 ust. 2 ustawy, a zatem przesłanka wznowienia określona w art. 145a § 1 K.p.a. nie wystąpiła i brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. W świetle powyższego bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że Sąd I instancji w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. nr [...], zawiesił postępowanie sądowe z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie K 6/05.
Tym niemniej wskazać należy, że postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 8 października 2007 r. (dalej toczyło się pod sygn. akt I SA/Wa 1642/07), a wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydany został w dniu 13 grudnia 2007 r., tj. przed wydaniem orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. W świetle uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie K 6/05, nie można Sądowi I instancji zarzucić naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa.
Nie można nadto podzielić poglądu skarżącej kasacyjnie, że Sąd I instancji miał obowiązek zbadać czy właściwie w sprawie uznano, że nieruchomość nie jest zbędna na cel będący podstawą prawną wywłaszczenia nieruchomości. Otóż postępowanie sądowe zmierzało do oceny decyzji wydanej w postępowaniu wznowieniowym, tj. oceny czy w niniejszej sprawie przesłanka określona w art. 145a § 1 K.p.a. może prowadzić do uchylenia decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości, a nie do ponownego rozpoznania sprawy, co do jej istoty. Legalność decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. badana była przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 13 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1642/07 oddalił skargę na decyzję Wojewody [...] nr [...]. Zgodnie z art. 134 P.p.s.a. sąd administracyjny zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Przy tym pojęcie "sprawa" występuje tu w znaczeniu materialnym, a nie procesowym.
Granice sprawy sądowoadministracyjnej są wyznaczone m.in. przez prawną formę działania administracji, będącą przedmiotem zaskarżenia. Skoro, w rozpoznawanej przez Sąd I instancji sprawie przedmiotem skargi była decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia (po wznowieniu postępowania) decyzji dotyczącej odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, to przedmiotem swojej oceny Sąd nie mógł uczynić zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z [...] kwietnia 2006 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z [...] maja 2005 r. odmawiającej zwrotu spornej nieruchomości.
Z tych względów uznając, iż skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.