Uzasadnienie
W dniu 13 kwietnia 2017 r. skargę o wznowienie postępowania, w którym zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2016 r. o sygn. akt I OSK 1770/14 wniosło P. wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania tego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 66/14, argumentując to grożącą skarżącemu nieodwracalną szkodą.
Pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. adw. B.K. w imieniu reprezentowanych przez siebie uczestników postępowania wniósł o odmowę zawieszenia postępowania.
Zarządzeniem z dnia 14 lipca 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się do skarżącego o konkretne uprawdopodobnienie, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda w przypadku wykonania wskazanych wyroków.
Pismem z dnia 18 lipca 2017 r. skarżący wskazał, że wstrzymanie wykonania ww. wyroków jest konieczne w celu zapobieżenia nakazania wydania nieruchomości przy niewyjaśnionym stanie prawnym nieruchomości. Wyjaśnił też, że nieruchomość ma ponad sto lat i wymaga stałych nakładów. Zamieszkuje ją aktualnie dziewięć osób i wykonanie wyroku może pozbawić te osoby miejsca zamieszkania. Ponadto w budynku znajduje się Izba Przyrodniczo-Edukacyjna dla ludności, jak też pomieszczenia biurowe P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 284 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017, poz. 1369), wniesienie skargi o wznowienie postępowania nie tamuje wykonania zaskarżonego orzeczenia. Jednak razie uprawdopodobnienia, że zgłaszającemu wniosek grozi niepowetowana szkoda, sąd może wstrzymać wykonanie orzeczenia. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
Instytucja wstrzymania wykonania określonego orzeczenia ma chronić podmiot, który wniosek taki składa przed ewentualnymi skutkami wykonania orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2011 r., II FSK 359/10).
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu pierwszej instancji podlega oddaleniu z tej przyczyny, że skutki wskazane we wniosku o wstrzymanie wykonania tych orzeczeń w istocie nie są rezultatem wykonania wskazanych judykatów, lecz zaskarżonej w sprawie decyzji. Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2016 r. o sygn. akt I OSK 1770/14 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 66/14, który oddalił skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 listopada 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 30 marca 2012 r. nr [...] – w części w jakiej orzekała ona, że część nieruchomości ziemskiej, dla której prowadzona była zbiorowa księga wieczysta M. nie podlega działaniu przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN (pkt 1 decyzji) oraz umarzającą postępowanie odwoławcze z wniosku Gminy Maciejowice, w części dotyczącej działki nr 13/2 (pkt 2 decyzji).
W tych warunkach zaskarżona decyzja pozostaje ostateczna i wywołuje skutki prawne, to zatem ona podlega wykonaniu i prowadzić może do skutków opisanych przez P. nie zaś oznaczone powyżej wyroki sądów administracyjnych, z których wynika brak podstaw do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji. Mogą mieć one walor interpretacyjny przy wykonaniu zaskarżonych decyzji, jednak same – wobec oddalenia skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, która załatwia ostatecznie postępowanie administracyjne – nie podlegają w stanie faktycznym sprawy "wykonaniu" w rozumieniu art. 284 p.p.s.a. Jednocześnie, jak wskazano, samo wnioskujące o wstrzymanie wykonania tych wyroków Nadleśnictwo nie uprawdopodobniło swojego wniosku sprecyzowanymi skutkami wynikającymi z tych wyroków, lecz skutkami wynikającymi z zaskarżonej decyzji, której zresztą wykonanie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego było wstrzymane postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r., I SA/Wa 66/14.
Warto skądinąd zauważyć, że wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w świetle tego postanowienia był umotywowany skutkami zbliżonymi do przedstawionych we wniosku o wstrzymanie orzeczeń rozpoznawanych niniejszym postanowieniem, co potwierdza, że skutki opisywane przez wnioskodawcę nie są skutkami wykonania orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w sprawie, lecz skutkami wykonania zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, brak było podstaw do wstrzymania wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2016 r. o sygn. akt I OSK 1770/14 oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2014 r. o sygn. akt I SA/Wa 66/14, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 284 p.p.s.a. w sentencji niniejszego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny pragnie przy tym wyjaśnić, że w związku z postanowieniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 lutego 2017 r. nr [...] o wznowieniu postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 listopada 2013 r. nr [...] oraz postanowieniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2017 r. nr [...] o wstrzymaniu wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 listopada 2013 r. nr [...], decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 28 listopada 2013 r. nr [...] nie podlega wykonaniu, a zatem nie wywoła ona skutków, które wskazane zostały przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanych wyroków sądów administracyjnych, mylnie przypisane tym wyrokom.