Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 522/07 oddalił skargę Zakładu Inwestycji [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania K.P. od decyzji Starosty S. z dnia [...], nr [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w obrębie S., gm. S., oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha – na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603, ze zm., zwanej dalej "ustawą") uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że organ pierwszej instancji ograniczył sposób korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w obrębie S., gm. S., stanowiącej własność K. P., przez zezwolenie Zakładowi Inwestycji [...] na założenie i przeprowadzenie przez nieruchomość odcinka sieci elektroenergetycznej według projektu zakresu przebiegu i charakterystyki technicznej uzbrojenia terenu wyprowadzonego poza granice terenu zamkniętego i podłączenia obiektu do sieci użytku publicznego, stanowiącego załącznik do wniosku o zatwierdzenie lokalizacji inwestycji oraz do wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i o pozwolenie na budowę, które to rozwiązanie zostało pozytywnie zaopiniowane przez Starostę S.. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.
Organ stwierdził, że zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych i innych inwestycji liniowych wymienionych w tym przepisie, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z przepisu tego wynika, że dopuszczalność ograniczenia prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego, możliwa jest tylko wówczas, gdy: plan miejscowy przewiduje na danej nieruchomości realizację celu publicznego lub wydana została ostateczna decyzja o lokalizacji celu publicznego na danej nieruchomości (w przypadku braku planu miejscowego). Tymczasem akta sprawy takich dokumentów nie zawierają. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ pierwszej instancji powołał się na: decyzję Wojewody [...]: z dnia [...]., znak [...] ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego - budowy stacji radarowej (wieży radarowej z budynkiem obsługi) wraz z niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną na działkach [...] obręb S. i nr [...] obręb S., gm. S., stanowiących teren zamknięty jednostki wojskowej oraz z dnia [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji radarowej Ministerstwu Obrony Narodowej - Zakładowi Inwestycji [...]. Budowa kablowej linii elektroenergetycznej, stanowiącej przyłącze prowadzone do stacji transformatorowej, położonej na działce nr [...] w obrębie S. i nr [...] w obrębie S., przez nieruchomość K. P. stanowi integralny element inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa stacji radarowej.
Organ odwoławczy nie kwestionując powyższych ustaleń podkreślił jednakże, że nie mają one odniesienia do wymogów art. 124 ust. 1 powołanej ustawy. Zdaniem Wojewody [...] powstały uzasadnione wątpliwości czy istotnie wydanie decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność K. P. było dopuszczalne. W przypadku bowiem ustalenia, że istnieje podstawa do wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości w postaci planu miejscowego przewidującego na niej realizację celu publicznego lub ostatecznej decyzji o lokalizacji celu publicznego na danej nieruchomości (w przypadku braku planu miejscowego), wskazanym byłoby ponowne przeprowadzenie rokowań, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Zakładu Inwestycji [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podniósł, że stosownie do art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w sytuacji, gdy inwestor realizując cel publiczny na nieruchomości niestanowiącej jego własności nie uzyska zgody właścicieli poszczególnych działek na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 może zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy wystąpić o wydanie zezwolenia na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Unormowanie zawarte w tym przepisie jest szczególnym rodzajem wywłaszczenia, polegającym na ograniczeniu prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Przy czym ingerencja w konstytucyjnie chronione prawo własności możliwa jest tylko w sytuacji, gdy plan miejscowy przewiduje dla danej nieruchomości realizację celu publicznego lub wydana została decyzja o lokalizacji celu publicznego dla danej nieruchomości w przypadku braku planu miejscowego.
Sąd Wojewódzki stwierdził, że znajdujące się w aktach sprawy: decyzja z dnia [...] o lokalizacji celu publicznego - budowy stacji nadawczej wraz z niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną, a także decyzja z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji, odnoszą się do działek o nr [...] nr [...] objętych terenem zamkniętym jednostki wojskowej. Natomiast inwestycja, której sprawa dotyczy ma być zrealizowana na działce nr [...] stanowiącej własność K. P. - bezspornie położonej poza tym terenem. Wskazane wyżej decyzje Wojewody [...] niewątpliwie nie obejmują swą treścią tej działki.
W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo wskazał na konieczność wyjaśnienia kwestii dopuszczalności ograniczenia prawa własności nieruchomości, o której mowa wyżej. Sąd wskazał na charakter prawny decyzji o udzieleniu zezwolenia na przeprowadzenie prac określonych w art. 124 ust. 1 ustawy. Decyzja wydawana w powyższym trybie uznawana jest za dowód posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którym to prawem zobligowany jest wykazać się składający wniosek o pozwolenie na budowę. Zezwolenie o ograniczeniu prawa własności wydawane w formie decyzji bezwzględnie musi poprzedzać rozstrzygnięcie w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji. Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym związanym z wykładnią art. 124 (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2002 r., II SA/Ka 1577/00 niepubl., wyrok NSA z dnia 11 lipca 2003 r., SA/Rz 1635/00, niepubl.).
Tymczasem w konkretnej sprawie inwestor z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na przeprowadzenie na nieruchomości prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy wystąpił w dniu [...], a zatem już po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji nadawczej, którą podjęto w dniu [...]. Jest to kolejny argument przemawiający za tym, że inwestycja, której sprawa dotyczy - nie jest objęta decyzją o lokalizacji celu publicznego. Budowa stacji radarowej (wieża radarowa z budynkiem obsługi) wraz z niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną obejmuje wyłącznie teren zamknięty jednostki wojskowej i ubiegając się o pozwolenie na budowę inwestor musiał wykazać się prawem własności do tego terenu. Skoro zaś obecnie inwestor występuje o zezwolenie na ograniczenie korzystania z terenu działek [...] powinien przedstawić decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla tego konkretnego terenu.
Zdaniem Sądu z faktu pozytywnego uzgodnienia uzbrojenia w sieć energetyczną terenu wyprowadzonego poza granice terenu zamkniętego zawartego w postanowieniu z dnia [...] nie można wyciągać wniosku o rozszerzeniu inwestycji celu publicznego budowy stacji radarowej na sporną działkę. Zgodnie z decyzją o lokalizacji celu publicznego dla realizacji stacji radarowej należało uzgodnić z organem administracyjno - architektoniczno -budowlanym w zakresie projektowanych rozwiązań dotyczących przebiegu i charakterystyki technicznej sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza teren zamknięty, co też uczyniono uzyskując stosowne postanowienie.
Ponadto Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że spór w sprawie dotyczył przyłącza. W ocenie Sądu omawiana inwestycja wiąże się z budową linii energetycznej na nieruchomościach osób fizycznych. Jest to inwestycja liniowa związana z przepływem energii (założenia i przeprowadzenia odcinka sieci energetycznej), nie zaś łącząca tego typu sieci (przyłącze). Stąd też podnoszone zarzuty naruszenia art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym w związku z art. 29 pkt 20 prawa budowlanego w ustalonym stanie faktycznym Sąd uznał za bezpodstawne.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Zakład Inwestycji [...], zaskarżając go w całości. Skarżący zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.) zarzucił naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwą jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności:
- art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717, ze zm.) w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.) poprzez uznanie, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami o ograniczeniu korzystania z nieruchomości, polegającym na zezwoleniu na budowę przyłącza elektroenergetycznego na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której realizowana jest inwestycja celu publicznego musi być bezwzględnie poprzedzone uzyskaniem przez inwestora decyzji o lokalizacji celu publicznego na takiej nieruchomości (w przypadku braku planu miejscowego), jak również uzyskaniem pozwolenia na budowę na tej nieruchomości przyłącza elektroenergetycznego, w sytuacji gdy przepisy zwalniają inwestora z takiego obowiązku (art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane);
- art. 33 ust. 1, ust. 2 pkt 4 lit. b Prawo budowlane w zw. z art. 2 ust. 11 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086) przez ich niezastosowanie, polegające na uznaniu, że uzyskane przez skarżącego pozwolenie na budowę nie dotyczy całego zamierzenia budowlanego, a zatem swym zakresem nie obejmuje budowy przyłącza elektroenergetycznego będącego siecią uzbrojenia terenu (art. 2 ust. 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) a nadto uznaniu, iż dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę postanowienie o uzgodnieniu z organem administracji architektoniczno-budowlanej projektowanych rozwiązań w zakresie przebiegu i charakterystyki technicznej m.in. sieci uzbrojenia terenu, wyprowadzonych poza granice terenu zamkniętego, nie jest dokumentem (tytułem) uprawniającym do wykonania prac budowlanych bezpośrednio związanych z realizowaną inwestycją celu publicznego na innych nieruchomościach, w sytuacji gdy uzyskane pozwolenie dotyczy całego zamierzenia budowlanego.
Ponadto skarżący na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez Wojewodę [...] przepisów prawa procesowego, tj. art. 76 § 1 K.p.a. oraz art. 6 K.p.a., polegającego na tym, że Wojewoda [...] godząc w przepis art. 76 § 1 K.p.a. bezpodstawnie nałożył na skarżącego wymóg złożenia wniosku o dokonanie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa przyłącza elektroenergetycznego pomimo tego, iż w zaistniałym stanie faktycznym na skarżącym taki wymóg nie ciążył, a nadto polegające na tym, że organ wydał orzeczenie rażąco sprzeczne z powołanymi normami prawa, godząc w zasadę praworządności, pomijając przy rozstrzygnięciu wydaną uprzednio w przedmiotowej sprawie ostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż Wojewoda [...] uchylając decyzję Starosty S. z dnia [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej dopuścił się obrazy przepisów postępowania, tj. art. 76 § 1 i art. 6 K.p.a. Sąd przy ocenie prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody [...] winien był wziąć pod rozwagę, że art. 76 §1 K.p.a. nakłada na organ administracji obowiązek traktowania dokumentów urzędowych sporządzonych w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwa w ich zakresie działania, jako dowód w postępowaniu administracyjnym w zakresie tego, co zostało w nich stwierdzone. Sąd zignorował fakt, że organ odwoławczy nie wziął pod uwagę wydanej przez siebie decyzji z dnia [...]., znak: [...], ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego - budowy stacji radarowej (wieży radarowej z budynkiem obsługi) wraz z niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną na działkach oznaczonych nr geodezyjnymi, mającej walor ostateczności.
W ocenie skarżącego Sąd błędnie zinterpretował art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i uznał, że wydanie przez Starostę decyzji winno być bezwzględnie poprzedzone w przypadku braku planu miejscowego uzyskaniem decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jak również pozwolenia na budowę także w tych przypadkach, gdy ustawy szczególne nie stawiają takiego wymogu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane pozwolenia na budowę nie wymaga budowa m.in. przyłączy elektroenergetycznych. Z powyższego wynika, że to przepis rangi ustawowej zwalnia inwestora od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w przypadku budowy przyłącza. Stosownie do art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę. Skoro realizacja spornych robót - budowa przyłącza elektroenergetycznego w ogóle nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 20 ustawy Prawo budowlane), jak również nie wymaga wydania decyzji o lokalizacji celu publicznego z uwagi na treść art. 50 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jako kategoria robót związanych z realizacją inwestycji celu publicznego, to z uwagi na posiadanie przez skarżącego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego - stacji radarowej, do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie jest konieczne uzyskanie przez inwestora - skarżącego kolejnej decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w odniesieniu do nieruchomości, na której ma nastąpić realizacja fragmentu inwestycji celu publicznego.
Skarżący posiada decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego i w jego ocenie nie ma obowiązku występowania o wydanie kolejnej decyzji o lokalizacji celu publicznego na nieruchomości, na której mają być wybudowane urządzenia służące do prawidłowej eksploatacji realizowanej inwestycji. Z tych przyczyn przesłanka z art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami – dysponowanie przez inwestora decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego (z uwagi na brak planu miejscowego) została przez skarżącego spełniona. Także spełniona została druga przesłanka warunkująca wydanie decyzji – brak zgody właściciela nieruchomości na przeprowadzenie przedmiotowych prac. Sąd błędnie przyjął, że skarżący na wykonanie prac związanych z budową przyłącza elektroenergetycznego musi posiadać pozwolenie na budowę, jak również kolejną decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo tego, że przepisy rangi ustawowej zwalniają inwestora (skarżącego) z takiego obowiązku.
Skarżący wskazał, że uzyskał wymagane przepisami prawa pozwolenie na budowę. Pozwolenie to dotyczy całego zamierzenia budowlanego (art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane), a zatem swym zakresem obejmuje również budowę przyłącza elektroenergetycznego jako elementu wchodzącego w skład realizowanej inwestycji celu publicznego - budowy stacji radarowej z budynkiem obsługi wraz z niezbędną infrastrukturą drogową i techniczną, stanowiących teren zamknięty jednostki wojskowej.
W ocenie skarżącego powyższe przesądza o tym, że inwestycja celu publicznego, potwierdzona decyzją o lokalizacji celu publicznego obejmuje swym zasięgiem również budowę przyłącza elektroenergetycznego na nieruchomości sąsiadującej.
W konkluzji skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. P. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta została na częściowo usprawiedliwionych podstawach.
Za trafny uznać należy zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ II instancji art. 76 § 1 i art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego. Art. 76 § 1 k.p.a. stanowi, że dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Skarżący wobec tego wywodził, że Sąd zaakceptował sytuację, w której organ II instancji wydał orzeczenie sprzeczne z ww. normami prawa pomijające ustalenia zawarte w wydanej przez uprawniony organ decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Przechodząc do oceny zasadności tego zarzutu trzeba przede wszystkim zgodzić się z Sądem I instancji, że regulacja zawarta w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest szczególnym rodzajem wywłaszczenia, polegającym na ograniczeniu prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego. Przy czym podkreślić należy, iż ingerencja w konstytucyjnie chronione prawo własności możliwa jest tylko w sytuacji, gdy plan miejscowy przewiduje dla danej nieruchomości realizację celu publicznego lub wydana została decyzja o lokalizacji celu publicznego w przypadku braku planu miejscowego. W konsekwencji w tym trybie nie jest dopuszczalne ograniczenie prawa własności z innych, wyżej niewymienionych przyczyn.
Dalej jednak Sąd stwierdza, że znajdujące się w aktach sprawy decyzje z dnia [...] o lokalizacji celu publicznego, oraz decyzja z dnia [...] udzielająca zezwolenia na budowę odnoszą się do działek nr [...] i [...] objętych terenem zamkniętym jednostki wojskowej. Zdaniem Sądu treść decyzji nie dotyczy zatem działki [...] będącej przedmiotem sporu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w przesłanych mu aktach brak było obydwu decyzji, wobec czego powstaje pytanie na jakiej podstawie Sąd I instancji doszedł do takich wniosków oraz czy miał okazję z decyzjami tymi się zapoznać. Po analizie treści ich kserokopii złożonych na rozprawie przed sądem kasacyjnym można bowiem wyciągnąć wnioski całkowicie odmienne. I tak w decyzji Wojewody [...] z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, dotyczącej budowy stacji radarowej, w punkcie 2 lit. c/ zawarto stwierdzenie, iż obejmuje ona m.in. zasilanie w energię elektryczną z publicznej sieci elektroenergetycznej zgodnie z warunkami technicznymi Zakładu Energetycznego. Jak wiadomo, publiczna sieć energetyczna znajduje się poza granicami zamkniętego terenu wojskowego i doprowadzenie do tego terenu energii elektrycznej musi przebiegać przez inne działki. Nieuprawniony jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek Sądu I instancji, że aby spełnione zostały przesłanki wskazane w art. 124 ust. 1 u.g.n. co do określonej nieruchomości, decyzja o lokalizacji celu publicznego musi wskazywać lokalizację tego celu na tej właśnie nieruchomości. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie zawiera sformułowań, które należałoby interpretować w ten sposób, stwierdza natomiast, że wskazane w nim ograniczenia mają być zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W omawianej sprawie jako miejsce lokalizacji inwestycji, o której mowa, wskazane zostały tereny wojskowe, jednak w treści decyzji wskazano również jakie warunki techniczne muszą być spełnione aby realizacja inwestycji była możliwa. Jednym z takich warunków jest doprowadzenie do terenów wojskowych energii elektrycznej z sieci publicznej co jest możliwe tylko przy zastosowaniu ograniczeń wskazanych w art. 124 ust. 1 u.g.n. wobec właścicieli działek niebędacych w dyspozycji wojska.
Nie można również zgodzić się z poglądem Sądu I instancji, iż spór w niniejszej sprawie nie dotyczy przyłącza lecz budowy linii energetycznej na nieruchomościach osób fizycznych. Jak wynika z wyjaśnień złożonych na rozprawie przed NSA projektowane urządzenie ma służyć wyłącznie budowanej stacji radarowej i żadne podmioty poza obiektem wojskowym nie mogą korzystać z przesyłanej tą drogą energii. Jest więc to klasyczne przyłącze, służące określonemu odbiorcy i nienależące do publicznej sieci energetycznej. Na marginesie należy zresztą stwierdzić, że rozróżnienie to nie ma znaczenia wobec brzmienia art. 124 ust. 1 u.g.n., który mówi ogólnie o przewodach i urządzeniach służących m.in. przesyłaniu energii elektrycznej. Reasumując należy w tej sytuacji uznać, że nietrafne są zalecenia Sądu I instancji, który stwierdził, że inwestor występujący o zezwolenie na ograniczenie korzystania z działki [...] powinien przedstawić decyzję o lokalizacji celu publicznego dla tego konkretnego terenu. Decyzja o lokalizacji została bowiem wydana, a w jej treści zawarto warunki dotyczące zasilania inwestycji w energię elektryczną. W wykonaniu decyzji Starosta S. postanowieniem z dnia [...] zaopiniował pozytywnie zakres i przebieg uzbrojenia terenu wyprowadzonego poza granice terenu zamkniętego i podłączenia obiektu do sieci użytku publicznego.
Z tych wszystkich względów zarzuty podniesione w punktach 1 i 2 skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za usprawiedliwione.
Odmiennie natomiast należy ocenić zasadność zarzutów wskazanych w punkcie 3 skargi kasacyjnej. Przepisy Prawa budowlanego mają na celu zaprowadzenie ładu przestrzennego i architektonicznego oraz przestrzeganie wymogów bezpieczeństwa.
Wymagane tymi przepisami zezwolenia lub zwolnienia od konieczności ich uzyskania nie mają żadnego związku z możliwością uzyskania ograniczeń prawa własności określonych w art. 124 ust. 1 u.g.n. Dlatego też fakt, iż budowa przyłącza elektroenergetycznego zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 20 Prawa budowlanego nie wymaga pozwolenia na budowę nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia. Inwestor realizując inwestycję musi przestrzegać przepisów Prawa budowlanego, nie może jednak ograniczyć czyjegoś prawa własności podnosząc, iż nie musiał uzyskiwać konkretnych zezwoleń. Podobne uwagi odnoszą się do pozostałych norm prawa wskazanych w omawianym punkcie 3 skargi kasacyjnej. Sąd nie naruszył tych przepisów ponieważ w niniejszej sprawie nie miały one zastosowania.
Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Podstawą orzeczenia o kosztach był art. 203 pkt 1 p.p.s.a.