Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt II SA/GI 578/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami oddalił skargę.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., wydaną na podstawie art. 10 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 978 z późn. zm. - dalej "u.k.p.") Prezydent Miasta [...] odmówił K. B. wydania dokumentu prawa jazdy kategorii C. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że w dniu 14 listopada 2016 r. wpłynął do organu wniosek pełnomocnika strony o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii C. W wyniku analizy akt kierowcy organ ustalił, iż na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. akt [...], orzeczono wobec K. B. zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 3 lat. Decyzją wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] cofnięto również stronie uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Zdaniem organu I instancji, prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu.
Przepis ten stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, w zakresie prawa jazdy kategorii C. K. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a. oraz art. 12 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 1 u.k.p., poprzez uznanie, że w okresie obowiązywania środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B kierującemu nie może zostać wydany nowy dokument prawa jazdy w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, które kierujący posiadał w chwili orzekania środka karnego i które nigdy nie zostały mu cofnięte.
W wyniku rozpoznania złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że wykładnia celowościowa art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. pozwala twierdzić, że na podstawie tego przepisu starosta jest zobligowany do niewydawania prawa jazdy kategorii między innymi: A, C, C+E w czasie trwania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B, przy czym zakaz ten odnosi się nie tylko do kierowców ubiegających się po raz pierwszy o prawo jazdy danej kategorii (innego niż kategoria B), w czasie trwania zakazu, ale dotyczy również kierowców posiadających już takie uprawnienia - przez wstrzymanie możliwości ich wykonywania na czas trwania zakazu sądowego, orzeczonego co do pojazdów objętych prawem jazdy kategorii B. Zdaniem organu odwoławczego nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której osoba z orzeczonym sądownie zakazem prowadzenia pojazdów objętych prawem jazdy kategorii B mogłaby - w okresie obowiązywania zakazu - wciąż korzystać z innych uprawnień do prowadzenia pojazdów i nadal stwarzać zagrożenie w ruchu przez prowadzenie innych pojazdów w stanie nietrzeźwości.
Skargę na powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył K. B. zarzucając zaskarżonej decyzji:
- - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez zastosowanie przy wydaniu zaskarżonej decyzji przepisu art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p., co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;
- - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 u.k.p., poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości;
- - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., poprzez wykroczenie poza granice uprawnień przewidzianych stosownymi przepisami i wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu strony oraz z pominięciem treści prawomocnego wyroku skazującego wydanego w niniejszej sprawie, co stanowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji celem nakazania temu organowi wydanie skarżącemu dokumentu prawa jazdy w zakresie kategorii C oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uzasadniając wymieniony na wstępie wyrok powołał się na treść art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. zgodnie z którym prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. W świetle art. 12 ust. 2 pkt 2 u.k.p. przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Wedle art. 3 ustawy z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970), przepis art. 12 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą ma zastosowanie do osób wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy.
Ustawa w tym zakresie weszła w życie w dniu 25 października 2014 r. Mając na uwadze, że skarżący został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k. prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2016 r., Sąd stwierdził, że przepis art. 12 ust. 2 u.k.p. w nowym brzmieniu ma do niego zastosowanie.
Zdaniem Sądu I instancji nowelizacja - w istocie nie zmieniła wymowy art. 12 ust. 2 u.k.p., a jedynie stanowiła swoiste doprecyzowanie brzmienia przepisu w celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych. Już w poprzednim stanie prawnym zwykle przyjmowano w orzecznictwie, że błędne byłoby takie interpretowanie art. 12 ust. 2 ustawy, które prowadziłoby do zniweczenia celu przepisu, jakim było (i jest obecnie) zapewnienie bezpieczeństwa użytkownikom dróg.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd podniósł, że nie można uznać, aby rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 42 Kodeksu karnego oraz art. 182 § 2 Kodeksu karnego wykonawczego. Organy nie rozszerzyły bowiem orzeczonej wyrokiem kary (środka karnego) za występek, bowiem nie leży to w ich właściwości, a jedynie, na podstawie norm prawa administracyjnego, zastosowały konstrukcję przewidzianą w ustawie o kierujących pojazdami, jako skutek orzeczenia przez sąd karny odpowiedniego zakazu. Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że obecnym przedmiotem postępowania nie jest decyzja dotycząca uprawnień lecz decyzja w przedmiocie odmowy wydania (zwrotu) dokumentu prawa jazdy w zakresie kategorii nieobjętych orzeczonym w wyroku zakazem. Czym innym jest posiadanie, bądź nieposiadanie uprawnień do prowadzenia pojazdów (bądź ich cofanie), a czym innym kwestia posiadania dokumentu prawa jazdy.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ustawodawca ma prawo wiązać ze skazaniem karnym określone skutki i przepisy tego rodzaju mają zastosowanie nawet, jeśli nie orzeczono w wyroku sądowym określonego zakazu. Nie jest to skutek wynikający bezpośrednio z orzeczenia sądowego, ale z ustawy, jako konsekwencja prawomocnego skazania. Nie ma tu mowy o rozszerzaniu zakresu orzeczonego przez sąd powszechny środka karnego, bądź o podważaniu jego orzeczenia. Nie może być mowy o podwójnym karaniu, skoro odmowa zwrotu dokumentu prawa jazdy określonej kategorii ma charakter administracyjny (by prewencyjnie chronić innych uczestników ruchu), a zakaz z art. 42 k.k. ma charakter karny (sankcyjny). Są to zatem uregulowania wynikające z różnych reżimów odpowiedzialności za popełniony czyn.
W dalszej części uzasadnienia Sąd nie zgodził się z podniesionymi przez skarżącego zarzutami naruszenia przepisów Konstytucji podkreślając, że priorytetem jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przez to ochrona życia i zdrowia innych osób, uczestników ruchu drogowego. Osoby łamiące umyślnie przepisy i popełniające przestępstwa winny liczyć się z konsekwencjami swych czynów, nie tylko karnymi, lecz również administracyjnymi.
Od powyższego wyroku, pełnomocnik skarżącego K. B. wywiódł skargę kasacyjną, w której podniósł zarzut naruszenia:
- - prawa materialnego tj. art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierującymi pojazdami (Dz.U. z 2016 r., poz. 627) przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy regulacje ustawowe wyrażone w tym przepisie są niezgodne z przepisami art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zakresie, w jakim uniemożliwiają zwrócenie skarżącemu prawa jazdy kategorii, której nie objął środek karny orzeczony wobec skarżącego przez sąd powszechny;
- - przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo że organy administracji publicznej obu instancji naruszyły art. 6, 7 oraz 8 k.p.a. poprzez wykroczenie poza granice uprawnień przewidzianych stosownymi przepisami i wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu strony oraz z pominięciem treści prawomocnego wyroku skazującego wydanego przeciwko skarżącemu przez sąd karny;
- b) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. poprzez zaniechanie rzeczywistej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, w szczególności przepisami Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.
Ze względu na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi WSA w Gliwicach naruszenie prawa materialnego, tj. art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami przez jej niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy regulacje ustawowe wyrażone w tym przepisie są niezgodne z przepisami art. 2, 10 ust. 1, 45 ust. 1 i 175 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie w jakim uniemożliwiają zwrócenie skarżącemu prawa jazdy kategorii, której nie objął środek karny orzeczony wobec skarżącego przez sąd powszechny.
Nadto skarżący kasacyjnie zarzucił też naruszenie prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez oddalenie skargi oraz art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. (tak go określił skarżący) przez, jak określił, zaniechanie rzeczywistej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem.
Wobec podniesienia w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpatrzył zarzut naruszenia prawa procesowego.
WSA w Gliwicach nie mógł naruszyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., gdyż wspomniany artykuł nie został zastosowany przez Sąd pierwszej instancji.
Sąd może dopuścić się naruszenia tylko tych przepisów, które zastosował w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził też aby podczas postępowania sądowoadministracyjnego doszło do zaniechania kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nadto skarżący kasacyjnie, pomylił akty prawne, bowiem wskazał jednostkę redakcyjną, której nie ma w ustawie P.p.s.a., a jest w ustawie Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Przechodząc do oceny naruszenia przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu autora skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia przepisów ustawy o kierujących pojazdami ze względu na ich niezgodność z przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W nawiązaniu do art. 8 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i wynikającej z niego zasady bezpośredniego stosowania Konstytucji, Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł, aby art. 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami pozostawał w oczywistej sprzeczności z Konstytucją.
Podnoszone przez stronę skarżącą kasacyjnie argumenty natury ustrojowej, w tym związane z naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału władz oraz równowagi władz (art. 10 ust. 1 Konstytucji RP) i zasady sądowego wymiaru sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 Konstytucji RP), nie wykazują prawnokonstytucyjnego uzasadnienia dla przedmiotowej sprawy.
Skarżący kasacyjnie nie dostrzega, że wymierzenie sankcji na drodze administracyjnej (nawet jeżeli jest to sankcja za ten sam czyn, który został prawomocnie osądzony na drodze karnosądowej) nie wyłącza w tym zakresie kontroli sądowoadministracyjnej, która gwarantuje nie tylko prawo do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), lecz także zapewnia sądowy wymiar sprawiedliwości w sprawach administracyjnych (art. 175 ust. 1 Konstytucji RP; por. np. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 1335/17 i wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2018 r., sygn. akt I OSK 629/17).
Nie sposób zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, zarzucającym błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, że skoro nie orzeczono zakazu prowadzenia pojazdów określonych kategorią C prawa jazdy w wyroku karnym, to organ mógł i powinien potwierdzić posiadanie uprawnień do kierowania pojazdami, skoro decyzja o odmowie wydania prawa jazdy kategorii C ma swoje źródło w przepisach ustawy o kierujących pojazdami (art. 12 ust. 2 pkt 2). Wprowadzony w ustawie zakaz wydania prawa jazdy nie stanowi rozszerzenia dolegliwości spowodowanej orzeczonym środkiem karnym. To wyrok karny orzekający o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych wywiera skutki w sferze prawa administracyjnego.
Zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie. Prawomocne orzeczenie sądu karnego spowodowało, że skarżącemu nie można wydać prawa jazdy kategorii C. Z wyroku sądu karnego wynika dla skarżącego bezpośredni zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, a pośrednio również zakaz prowadzenia pojazdów kategorii C i CE, gdyż ustawodawca rozciągnął skutki orzeczenia karnego w zakresie prawa jazdy kategorii B także na inne uprawnienia do prowadzenia pojazdów, przy czym skutki te dotyczą zarówno ubiegającego o prawo jazdy określonej kategorii, jak i dysponującego już takim prawem jazdy.
Nie jest również usprawiedliwione twierdzenie o naruszeniu zakazu kumulacji sankcji o charakterze represyjnym za ten sam czyn (zasada ne bis in idem).
O ile Konstytucja RP nie zawiera postanowień bezpośrednio statuujących tę zasadę (zakaz wielokrotnego karania jest jedynie pośrednio wywodzony z art. 2 Konstytucji RP jako jeden z elementów demokratycznego państwa prawnego, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej – zob. np. wyrok Trybunału z 8 października 2002 r., sygn. akt K 36/00, lub jest uznawany za element konstytucyjnego prawa do obrony i konstytucyjnego prawa do sądu), o tyle przepisy obowiązujących na terytorium RP aktów prawa międzynarodowego: Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej zakazują ponownego sądzenia lub karania w szeroko rozumianych sprawach karnych dotyczących tego samego czynu zagrożonego karą lub inną sankcją represyjną (zob. art. 4 ust. 1 Protokołu nr 7 do Konwencji, art. 14 ust. 7 Paktu, art. 50 Karty).
W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego RP wskazuje się z jednej strony, że zakaz ne bis in idem w sensie ścisłym ma zastosowanie wtedy, gdy w stosunku do osoby uprzednio ukaranej za popełnienie czynu zabronionego przez prawo karne, wszczyna się postępowanie karne dotyczące tego samego czynu, z drugiej zaś strony konstruuje się pojęcie zakazu ne bis in idem w sensie szerokim, które ma obejmować nie tylko wypadki ponownego wymierzenia sankcji stricte karnej za ten sam czyn, lecz także te sytuacje, w których co do tożsamego zachowania dochodzi do zbiegu sankcji karnej i innej sankcji publicznoprawnej, w tym przede wszystkim administracyjnej (zob. np. wyrok TK z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt P 32/12, OTK ZU 9A/2015, poz. 148).
W ocenie Trybunału zasada ne bis in idem w ujęciu szerokim obejmuje zatem przypadki zbiegu odpowiedzialności za czyny sankcjonowane z mocy prawa karnego, jak i z mocy innych przepisów prawa publicznego, w szczególności prawa administracyjnego, jeśli przewidują one środki o charakterze represyjnym, które stanowią w istocie sankcję karną (zob. wyrok TK z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15, OTK ZU 77/A/2016). Oznacza to, że zakresem zastosowania zakazu kumulacji karania może zostać objęta jedynie taka sankcja administracyjna, która ze względu na charakter, dolegliwość i pełnione funkcje może być uznana za sankcję równoważną sankcji karnej. Trzeba jednak pamiętać, że jeżeli nawet tego rodzaju sankcja administracyjna zostanie uznana za sankcję pełniącą funkcję karno-represyjną, to i tak nie przesądza to jeszcze o naruszeniu analizowanego zakazu. Zgodnie bowiem ze stanowiskiem Trybunału stwierdzenie naruszenia zakazu ne bis in idem wymaga łącznego spełnienia następujących warunków: 1) tożsamości czynu;
- 2) dwukrotnego (wielokrotnego) ukarania za ten sam czyn w drodze sankcji karnej lub sankcji (np. administracyjnej) o charakterze represyjnym stanowiącej w istocie sankcję karną;
- 3) niezależności co najmniej dwóch postępowań dotyczących wymierzenia sankcji za ten sam czyn (wyrok TK z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt K 24/15). Dopiero kumulatywna realizacja powyższych warunków pozwala na uznanie, że dana regulacja ustawowa ustanawiająca sankcję naruszyła zakaz wielokrotnego karania za ten sam czyn.
Odnosząc powyższe uwagi do ustanowionej w art. 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p. sankcji administracyjnej w postaci decyzji o odmowie wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy w zakresie kategorii, co do której sąd karny nie orzekł zakazu prowadzenia pojazdów, należy w pierwszej kolejności zauważyć, że sankcja ta nie jest sankcją równoważną sankcji karnej. Nawiązując do kryteriów decydujących o kwalifikacji sankcji administracyjnej jako sankcji w istocie karnej ("kryminalny" charakter czynu, charakter regulacji wprowadzającej sankcję, rodzaj i wysokość sankcji oraz cel, któremu ma ona służyć – zob. przełomowe orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 8 czerwca 1976 r. w sprawie Engel i in. przeciwko Niderlandom, skargi nr 5100/71, 5101/71, 5102/71, 5354/72, 5370/72) i odnosząc je do sankcji wynikającej z art. 12 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 12 ust. 1 pkt 2 u.k.p., trzeba uznać, że charakter regulacji ustawowej ustanawiającej powyższą sankcję (ustawa z zakresu prawa administracyjnego materialnego), jej rodzaj i charakter (odmowa wydania lub zwrotu dokumentu prawa jazdy potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami określonych kategorii wobec sankcji karnej w postaci zakazu wykonywania określonych uprawnień) oraz jej cele (tylko cele prewencyjne i zabezpieczające przy braku zasadniczego celu represyjnego sankcji karnoprawnej) przesądzają o tym, że sankcji tej nie można przypisać cech sankcji karnej.
Mając na względzie powyższe argumenty i uznając, że zaskarżony wyrok – w granicach wyznaczonych skargą kasacyjną – odpowiada prawu – Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.