Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Wyrokiem z dnia 11 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 895/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., z dnia [...], nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Ł., z dnia [...], nr [...], w przedmiocie opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek podziału.
Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.
Decyzja zatwierdzająca projekt podziału działki nr [...], o powierzchni [...] ha, położonej w N. D., stanowiącej własność J. i S. małż. S., stała się ostateczna w dniu [...]. Decyzją z dnia [...] Wójt Ł. ustalił opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek podziału w wysokości 9197,50 zł. W dniu [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Ponowna decyzja ustalająca opłatę adiacencką została wydana przez Wójta Ł. w dniu [...]. Organ powołał się na przepis art. 98a ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz.2603 ze zm.). Ustalił opłatę w wysokości 9197,50 zł. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej Wójt ustalił zgodnie z uchwałą Rady Gminy w N. D. nr [...], z dnia [...] grudnia 2000 r. W odwołaniu S. S. zarzucił naruszenie art. 98a ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ustalenie opłaty po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 98a ust.1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie o ustaleniu wysokości opłaty adiacenckiej.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. S.. Zdaniem skarżącego, ustalenie opłaty adiacenckiej powinno nastąpić decyzją ostateczną przed upływem 3 lat, w którym decyzja zatwierdzająca projekt podziału stała się ostateczna. Zauważył, że obie decyzje zostały wydane po upływie trzech lat, a co za tym idzie, mamy do czynienia z przedawnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Według Sądu, ustalenie opłaty adiacenckiej nastąpiło w sposób zgodny z art. 98a ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz.2603 ze zm.). Sąd stwierdził, że decyzja ustalająca opłatę adiacencką nie musi stać się ostateczna w ciągu trzech lat, lecz musi być wydana w tym terminie.
Skargę kasacyjną wniósł S. S., zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił "błędne ustalenie stanu faktycznego, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności na przyjęciu, iż ustalenie opłaty adiacenckiej miało miejsce przed upływem terminu wskazanego w art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzył tezę, iż ustalenie opłaty powinno nastąpić decyzją ostateczną przed upływem 3 lat, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna. Ponownie zauważył, że obie decyzje zostały wydane po upływie trzech lat, a co za tym idzie, mamy do czynienia z przedawnieniem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., w niniejszej sprawie nie zostały stwierdzone.
Podstawa skargi kasacyjnej, jako sformułowana wadliwie, w sposób nieodpowiadający wymogom art. 174 P.p.s.a., nie pozwala na merytoryczne odniesienie się Naczelnego Sądu Administracyjnego do podniesionego zarzutu. W podstawie tej wskazano przepis art. 98a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a więc wadliwość ta nie skutkowała odrzuceniem skargi kasacyjnej. Wadliwość powołanej podstawy nie powoduje odrzucenia skargi kasacyjnej, tak jak niepowołanie podstawy skargi w ogóle (por. Bogusław Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Kantor Zakamycze, Kraków 2006, s. 412).
Jednak nawiązanie do przywołanego przepisu art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami nie było na tyle jasne, by dało się odtworzyć którąkolwiek z podstaw skargi kasacyjnej, przewidzianą w art. 174 P.p.s.a. W podstawie skargi kasacyjnej powołano się na przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a., który to przepis określa podstawę kasacji polegającą na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a jednocześnie skarżący wskazał, iż naruszenie polega na błędnym ustaleniu stanu faktycznego. Uchybienie w postaci błędnego ustalenia stanu faktycznego należy zaś do naruszeń przepisów postępowania, które stanowią podstawę skargi kasacyjnej określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to jedyna wadliwość zgłoszonej podstawy skargi kasacyjnej. Mimo bowiem podniesienia zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego, skarżący nie wskazał żadnego naruszonego przez Sąd pierwszej instancji przepisu procedury, odnoszącego się do tego zarzutu. Za takie wskazanie nie może być przywołanie art. 98a ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis zawiera trzy jednostki redakcyjne (ustępy), a sam ustęp 1 zawiera kilka norm materialnych i proceduralnych, uszeregowanych w pięciu zdaniach. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do korygowania, uzupełniania, czy uściślania podstaw kasacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1588/04, niepublikowany). Wreszcie nie sposób nie skonstatować, iż dalsza część opisu sposobu naruszenia prawa, zawarta w podstawie skargi kasacyjnej, dotycząca rozumienia terminu określonego w "art. 98a" ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest bliższa problematyki wykładni prawa materialnego, niż ustalenia stanu faktycznego. Taki brak precyzji zgłoszonej podstawy skargi kasacyjnej uniemożliwia sprawdzenie jej zasadności, a zarazem zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od próby jej sprawdzenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania wnoszącemu skargę kasacyjną zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2005 r., sygn. akt FSK 1003/04, niepublikowany).
Na zakończenie odnotować trzeba, że uzasadnienie skargi kasacyjnej nie pomaga w odczytaniu rzeczywistego zamiaru wnoszącego skargę kasacyjną. Jedno z dwóch zdań uzasadnienia, mające wyrazić pogląd prawny skarżącego, brzmiące zresztą identycznie jak odpowiedni fragment uzasadnienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, jest sformułowane w sposób niegramatyczny, albo nie zawiera wszystkich wyrazów. Dotyczy to zwrotu: "Zdaniem skarżącego ustalenie tej opłaty winno nastąpić decyzją ostateczną przed upływem 3 lat, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna". Brak precyzyjnego punktu odniesienia do terminu, od którego okres 3 lat upłynął, czyni przytoczone zdanie pozbawionym sensu. Już tylko dla porządku można odnotować, iż podobny brak uporządkowania gramatycznego dotyczy także części podstawy skargi kasacyjnej. Wyrazem burzącym strukturę zwrotu "w szczególności na przyjęcie" jest wyraz "na". Czyni to skargę kasacyjną niezrozumiałą nie tylko z punktu widzenia języka prawnego, ale także w odniesieniu do powszechnych reguł języka polskiego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.