Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 maja 2012 r. skarżący J. P. - sędzia Sądu Rejonowego dla [...], wystąpił do Ministra Sprawiedliwości o przeniesienie na stanowisko sędziego w jednym z sądów rejonowych okręgu Sądu Okręgowego w [...]. Swój wniosek uzasadnił względami osobistymi. Zwrócił także uwagę, że złożony wniosek o przeniesienie jest kolejnym, szóstym już wnioskiem złożonym do Ministra Sprawiedliwości, a poprzednie wnioski organ ten rozpatrzył negatywnie powołując się na brak wolnych etatów orzeczniczych w okręgu łódzkim.
W dniu 23 lipca 2012 r. skarżącemu doręczono pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2012 r. z informacją, iż Minister Sprawiedliwości nie uwzględnił wniosku, ponieważ argumenty przeciwko przeniesieniu podniesione w piśmie tego Departamentu z dnia [...] kwietnia 2012 r. pozostają dalej aktualne.
Pismem z dnia 6 sierpnia 2012 r. skarżący zwrócił się do Ministra Sprawiedliwości z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, jak wskazał, zakończonej decyzją tego organu, o której to decyzji został powiadomiony pismem z dnia [...] lipca 2012 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez odstąpienie od wyjaśnienia wszelkich niezbędnych okoliczności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, art. 10 § 1 i art. 73 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i tym samym arbitralne, stronnicze podjęcie decyzji o nieuwzględnieniu wniosku, a także art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez negatywne rozstrzygnięcie po raz szósty złożonego wniosku tylko w oparciu o opinię Sądu Okręgowego [...], bez zasięgnięcia opinii kolegium Sądu Okręgowego w [...]. Zarzucił również naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 104 § 1 i 2 k.p.a. poprzez niepowołanie daty wydania decyzji, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz odstąpienie od sporządzenia obligatoryjnego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o trybie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia.
Skarżący postawił nadto zarzut naruszenia art. 75 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2001 r., Nr 98, poz. 1070 ze zm.), zwanej dalej u.s.p., poprzez nadużycie prawa, pod pozorem kierowania się dobrem wymiaru sprawiedliwości, a tym samym nieobiektywne rozstrzygnięcie sprawy, które polegało na nieuwzględnieniu potrzeb kadrowych sądów rejonowych okręgu łódzkiego.
Minister Sprawiedliwości, zaskarżonym postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W uzasadnieniu organ podniósł, że nieuwzględnienie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe nie jest decyzją administracyjną lecz jest to swoisty akt władczy, właściwy procedurom obowiązującym wewnątrz władzy sądowniczej, kształtujący zakres (terytorialny) tej władzy. Wprawdzie, jak zauważył dalej organ, przepis art. 75 § 3 u.s.p. wskazuje, że o przeniesieniu sędziego na inne miejsce służbowe, za zgodą sędziego, Minister Sprawiedliwości wydaje decyzję, niemniej jednak w doktrynie prawa zwraca się uwagę, że przyjęcie, iż jest to decyzja administracyjna prowadziłoby do wniosku, iż o zakresie władzy sądowniczej decyduje organ administracyjny w trybie postępowania administracyjnego, a zatem organ, który, zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 i art. 173 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, nie może w tę władzę ingerować. Organ dodał, że ustawodawca normując tryb odwoławczy od decyzji Ministra wydanych w tym przedmiocie, przewidział odwołanie do Sądu Najwyższego, a nie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. To z kolei świadczy o prawidłowości stanowiska, że decyzja wydana w takim właśnie przedmiocie jest swoistym władczym aktem wewnętrznym.
Jednocześnie Minister przywołał treść art. 3 § 3 k.p.a., który to przepis wyłącza zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego do spraw wynikających z podległości służbowej pracowników państwowych organów i państwowych jednostek organizacyjnych, a w ocenie Ministra, przedmiotowy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w istocie odnosi się do aktu modyfikującego stosunek służbowy sędziego przez zmianę miejsca wykonywania tego stosunku.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o stwierdzenie, na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wydania zaskarżonego postanowienia i decyzji je poprzedzającej z naruszeniem prawa. Alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz decyzji je poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracyjnemu.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 45 ust. 1 i art. 178 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie dyspozycji wyżej wymienionych norm prowadzące do odebrania sędziemu RP możliwości zaskarżenia decyzji Ministra Sprawiedliwości odmawiającej przeniesienia sędziego na jego wniosek na inne miejsce służbowe i poddania tych decyzji kontroli właściwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego sądu, a także art. 10 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 173 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie dyspozycji wyżej wymienionych norm sprowadzające się do przyjęcia, iż decyzje Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie przeniesienia sędziego na jego wniosek na inne miejsce służbowe stanowią swojego rodzaju akt władczy właściwy procedurom obowiązującym wewnątrz władzy sądowniczej. Zarzucił ponadto naruszenie art. 9 u.s.p. w zw. z art. 69 § 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, podczas gdy przepis ten zakreśla ograniczone kompetencje Ministra Sprawiedliwości tylko do kontroli zarządczej, a zatem do uprawnień w zakresie stosunków organizacyjnych i to jedynie w stosunku do dyrektorów i urzędników sądów.
Tym samym każda decyzja dotycząca przeniesienia sędziego na jego wniosek i za jego zgodą na inne stanowisko służbowe wymaga wydania decyzji administracyjnej. Skarżący sformułował też zarzut naruszenia art. 75 § 1 u.s.p., zarówno jako zarzut samodzielny, jak też jako zarzut powiązany z naruszeniem art. 9 u.s.p. Skarżący zarzucił organowi także naruszenie przepisów prawa procesowego, ponawiając zarzuty sformułowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzuty te rozszerzył o zarzut naruszenia art. 134 k.p.a. w zw. z art. 127 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji wydanej przez organ w niniejszej sprawie był dopuszczalny oraz o zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. poprzez odstąpienie od wyłączenia pracownika organu w osobie podsekretarza stanu G. W. od rozpoznawania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Zaskarżonym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1918/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., wskazując, że podstawową kwestią dla rozstrzygnięcia sprawy jest ustalenie, czy działanie organu administracji publicznej, a takim organem jest bezspornie Minister Sprawiedliwości, mające oparcie w art. 75 § 1 u.s.p. jest dokonywane w drodze decyzji administracyjnej, tzn. czy Minister wydaje w tym zakresie rozstrzygnięcie, które jest kierowane na zewnątrz i w sposób władczy rozstrzyga o prawach i obowiązkach osób w sprawach indywidualnych.
W dalszych rozważaniach Sąd pierwszej instancji przeprowadził analizę przepisu art. 75 u.s.p. Wskazał na ustrojową doniosłość miejsca służbowego sędziego i w odniesieniu do oceny tej doniosłości w pełni podzielił stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt III CZP 81/07 oraz w wyroku z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt III KK 419/09, przytaczając zasadnicze fragmenty uzasadnień tych orzeczeń.
Sąd pierwszej instancji zaznaczył, iż relacja między Ministrem Sprawiedliwości a sędzią nie ma charakteru wynikającego z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej (art. 5 pkt 1 p.p.s.a.) ani też wynikającego z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.). Szczególne uprawnienia i obowiązki Ministra Sprawiedliwości wobec sędziego nie oznaczają istnienia podległości służbowej między Ministrem a sędzią. Potwierdza to uregulowanie zawarte w art. 9 w związku z art. 8 pkt 1 u.s.p., w myśl którego Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów.
W ocenie WSA w Warszawie, decyzja Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe za jego zgodą (art. 75 § 1 u.s.p.) podejmowana jest w sferze stosunków zewnętrznych przez organ administracji publicznej (art. 5 § 2 pkt 3 i 4 k.p.a.) w konkretnej sprawie, skierowana jest do indywidualnie oznaczonego podmiotu (sędziego) i rozstrzyga o prawach i obowiązkach tego sędziego (ingeruje w zakres władzy sędziego). Zatem rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne stanowisko służbowe za jego zgodą ma charakter decyzji administracyjnej.
WSA w Warszawie uznał ponadto, że pismo organu z dnia [...] lipca 2012 r., mimo, iż nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jednak zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, wskazuje adresata aktu, zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji, a zatem należy je ocenić jako decyzję administracyjną.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Sprawiedliwości zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- - art. 145 § 1 ust. 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 1 p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2012 r. rozstrzyga sprawę z zakresu administracji publicznej, podczas gdy z uwagi na fakt, iż przedmiotem niniejszego pisma nie jest sprawa administracyjna, należało uznać, że nie załatwia sprawy z zakresu administracji publicznej, wobec czego bezpośrednią konsekwencją jest brak możliwości poddania pisma wydanego przez Ministra Sprawiedliwości w dniu 22 sierpnia 2012 r. kontroli realizowanej przez sądy administracyjne, a w rezultacie Sąd I instancji winien skargę odrzucić, czego nie uczynił;
- - art. 145 § 1 ust. 1 lit c) p.p.s.a, w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż wydane przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie wniosku J. P. pismo z dnia [...] lipca 2012 r. jest decyzją administracyjną i przyjęcie, że zawiera minimum elementów pozwalających uznać ww. pismo za decyzję administracyjną, a wobec czego J. P. przysługiwało uprawnienie do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji, gdy aby można było uznać pismo wydane przez organ administracji publicznej za decyzję administracyjną nie jest wystarczające spełnienie minimum wymagań formalnych wynikających z art. 107 § 1 k.p.a., lecz koniecznym jest stwierdzenie na podstawie art. 104 k.p.a., iż jest to akt załatwiający sprawę administracyjną będący jednocześnie aktem jednostronnym, zewnętrznym, wydanym na podstawie przepisów prawa materialnego, w trybie określonym w k.p.a. lub w innych ustawach, regulującym sferę indywidualnych praw i obowiązków obywateli, odznaczający się określoną formą i wydany po przeprowadzeniu sformalizowanego postępowania administracyjnego, a zatem decyzję z materialnego punktu widzenia;
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe rozpatrzenie stanu faktycznego i uznanie, iż pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2012 r. stanowi decyzję administracyjną, podczas gdy mając na uwadze przedmiot pisma zasadne jest uznanie go za wewnętrzny akt władczy właściwy procedurom obowiązującym wewnątrz władzy sądowniczej, nie zaś jak mylnie przyjął Sąd I instancji - właściwy procedurom obowiązującym wewnątrz władzy administracyjnej.
Na wypadek nieuwzględnienia powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie z ostrożności procesowej podniósł, iż zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, które to naruszenie polegało na niewłaściwym zastosowaniu:
- - art. 145 § 1 ust. 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 5 p.p.s.a., w zw z art 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w zw. z art. 9 u.s.p., w zw. z art. 75 § 3 u.s.p. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż Minister Sprawiedliwości sprawuje zwierzchni nadzór administracyjny nad działalnością sądów, który w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego interpretowany jest jako rodzaj czynności administracyjnych obejmujących swym zakresem sprawy osobowe dotyczące zarówno sędziów, jak i urzędników sądowych, wobec powyższego takie ukształtowanie zwierzchniego nadzoru administracyjnego sprawowanego przez Ministra Sprawiedliwości winno skutkować uznaniem, iż do wszelkich aktów podejmowanych w ramach nadzoru zwierzchniego nie stosuje się przepisów p.p.s.a., co w dalszej kolejności powinno skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,
- - art. 145 § 1 ust. 1 lit c) p.p.s.a., w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia, podczas gdy z uwagi na fakt, iż pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2012 r. jest aktem wewnętrznym właściwym procedurom obowiązującym wewnątrz władzy sądowniczej, należało uznać postanowienie za nie podlegające kontroli sądów administracyjnych, czego Sąd administracyjny I instancji nie uczynił, gdyż rozpatrując sprawę pominął art. 127 § 3 k.p.a., zgodnie z którym wniosek o ponowne załatwienie sprawy przysługuje od decyzji wydanej przez ministra, co z uwagi na okoliczność, iż przedmiotowe pismo z dnia [...] lipca 2012 r. nie jest decyzją administracyjną, czyniło zasadnym wydanie przez Ministra Sprawiedliwości na podstawie art. 134 k.p.a. postanowienia o niedopuszczalności złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co winno skutkować odrzuceniem skargi wniesionej przez J. P. przez skład orzekający w I instancji na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,
- - art. 141 § 4 p.p.s.a., w zw. z art. 138 p.p.s.a., w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nazbyt ogólnie zdaniem skarżącego kasacyjnie wyjaśnia podstawy prawne wydanego rozstrzygnięcia, czego bezpośrednią konsekwencją jest zaistnienie trudności w odtworzeniu procesu myślowego, który doprowadził Sąd I instancji do uznania, iż skarga wniesiona przez J. P. jest zasadna, a w dalszej kolejności znaczące skomplikowanie procesu formułowania zarzutów kasacyjnych na podstawie tak sporządzonego uzasadnienia orzeczenia.
Niezależnie od powyższych zarzutów, skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego na zasadzie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez:
- - błędną wykładnię art. 55 § 3 u.s.p., w zw. z art. 75 § 1 u.s.p., w zw. z art. 75 § 3 u.s.p., w zw. z art. 10 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w zw. z art. 173 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż załatwiając wniosek sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe Minister Sprawiedliwości wydaje decyzję spełniającą wszelkie przesłanki do uznania jej za decyzję administracyjną, czego bezpośrednią konsekwencją jest stwierdzenie, iż organowi władzy wykonawczej, jakim jest Minister Sprawiedliwości, przysługują kompetencje władcze w stosunku do władzy sądowniczej realizowane poprzez decyzje administracyjne, podczas gdy akceptacja tego rodzaju wykładni dokonanej przez skład orzekający w I instancji stanowiłaby naruszenie konstytucyjnej zasady równowagi i podziału władz;
- - błędną wykładnię art. 75 § 3 u.s.p., w zw. z art 73 § 3 u.s.p. poprzez nieuwzględnienie faktu, iż dokonując wykładni, której celem jest określenie charakteru pisma z dnia [...] lipca 2012 r., a w dalszej kolejności oceny dopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego na podstawie art. 127 § 3 k.p.a., Sąd administracyjny I instancji przeprowadził ją z pominięciem reguł wykładni systemowej, która kładzie przy interpretacji konkretnego przepisu nacisk na odwołanie się do wszystkich przepisów regulujących daną kwestię, a w szczególności art. 75 § 4 u.s.p. przewidującego możliwość odwołania się od decyzji wydanej przez Ministra Sprawiedliwości do Sądu Najwyższego oraz art. 73 § 3 u.s.p., w zw. z art. 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa wskazującego, iż w postępowaniu przed Krajową Radą Sądownictwa nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec czego za niedopuszczalną należy uznać kwalifikację ww. pisma Ministra Sprawiedliwości, jako decyzji administracyjnej, co czyni w dalszej kolejności niedopuszczalnym wniosek J. P. z dnia 6 sierpnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy;
- - błędną wykładnię art. 75 § 3 u.s.p., w zw. z art. 45 § 1 Konstytucji RP, która to wykładnia czyni konstytucyjne prawo do sądu - prawem do sądu "w każdej sprawie i prawem dla każdego", czego nie sposób zaakceptować, gdyż taka interpretacja zasady konstytucyjnej w sposób znaczący narusza charakter przepisów natury konstytucyjnej.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, Minister Sprawiedliwości wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. P. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, wskazując na nie istnienie usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej oraz na okoliczność, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W obszernym uzasadnieniu odpowiedzi na skargę J. P. zawarł polemikę ze stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości ustosunkowując się do poszczególnych jego zarzutów. Przedstawił też szereg argumentów przemawiających w jego ocenie za trafnością dokonanych przez Sąd pierwszej instancji rozważań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W orzecznictwie podkreśla się, że powołany przepis ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. Zawieszenie postępowania powinno być również uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak i ekonomiki procesowej. Powyższe okoliczności sąd podejmujący rozstrzygnięcie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinien oceniać w kontekście konieczności rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, co ma niebagatelne znaczenie w świetle konstytucyjnego nakazu rozpoznawania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zasady szybkości postępowania sądowoadministracyjnego (art. 7 p.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki umożliwiające i uzasadniające zawieszenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu ustalił, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisły dwie sprawy, w których podmioty inicjujące postępowanie zwróciły się o zbadanie zgodności z Konstytucją przepisu art. 75 u.s.p.
Pierwsza z tych spraw jest wynikiem wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 22 października 2012 r. skargi konstytucyjnej, w której wystąpiono o stwierdzenie niezgodności:
- 1) art. 75 § 1, 3 i 4 u.s.p. z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 176 ust. 1 Konstytucji RP, w takim zakresie, w jakim regulacja nie przewiduje możliwości złożenia odwołania od negatywnej decyzji Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe i tym samym narusza normy konstytucyjne gwarantujące prawo do sądu, prawo do zaskarżenia orzeczeń zapadłych w pierwszej instancji i dwuinstancyjność postępowania sądowego;
- 2) art. 71 § 1, 3 i 4 u.s.p. z art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 52 ust. 1, art. 65 ust. 1 i art. 75 Konstytucji, w takim zakresie, w jakim regulacja nie wskazuje przesłanek, jakimi powinien kierować się Minister Sprawiedliwości rozpoznając wniosek sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe, w tym przesłanek, które mogą stanowić przeszkodę do uwzględnienia wniosku o przeniesienie oraz przesłanek, w tym dotyczących sytuacji rodzinnej, życiowej i mieszkaniowej sędziego, których istnienie stanowiłoby podstawę do obligatoryjnego lub fakultatywnego obowiązku uwzględnienia wniosku o przeniesienie, niezwłocznie bądź w określonym okresie czasu, a także maksymalnego okresu czasu oczekiwania, po upływie którego uwzględnienie wniosku sędziego o przeniesienie na inne miejsce służbowe byłoby obligatoryjne.
Powyższą skargę konstytucyjną Trybunał Konstytucyjny przyjął do rozpatrzenia, a sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt SK 30/14.
Druga sprawa jest skutkiem pytania prawnego przedstawionego Trybunałowi Konstytucyjnemu przez Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 23 maja 2013 r.
Sąd Najwyższy zwrócił się z pytaniem, czy art. 75 § 3 w związku z art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p. jest zgodny z art. 180 ust. 2 i 5 w związku z art. 180 ust. 1, art. 178 ust. 1, art. 179 i art. 186 ust. 1 oraz w związku z art. 173 i art. 10 ust. 1 Konstytucji RP.
Powyższe pytanie prawne zostało zarejestrowane w Trybunale Konstytucyjnym pod sygn. akt P 35/13.
Zarówno zarzuty skargi konstytucyjnej, jak i zagadnienie przedstawione w pytaniu prawnym, dotyczą przepisów, których wykładnia dokonana w zaskarżonym wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1918/12 została zakwestionowana przez Ministra Sprawiedliwości w jego skardze kasacyjnej. Zarazem problem prawny postawiony przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczy bezpośrednio materii niniejszej sprawy. W obu postępowaniach idzie o formy i charakter rozstrzygnięć oraz związane z ich wydawaniem gwarancje proceduralne. W przypadku rozstrzygnięcia przez NSA sprawy bez zawieszenia postępowania, w razie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego o niekonstytucyjności przepisu art. 75 § 3 u.s.p., zachodziłaby podstawa wznowieniowa z art. 272 § 1 p.p.s.a. Sytuacji takiej w państwie praworządnym należy unikać. Z tych względów zawieszenie postępowania jest uzasadnione do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w sprawach o sygn. akt SK 30/14 i P 35/13.
Zarazem wskazać przyjdzie, że NSA nie jest kompetentny do samodzielnego orzeczenia niekonstytucyjności przepisów badanej ustawy, czy też stwierdzenia pominięcia ustawodawczego w zakresie gwarancji proceduralnych.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie.