Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Po 652/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Z.D. i J.D. (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania.
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że decyzją z dnia [...] marca 2016 r., [...] Kolegium utrzymało w mocy wcześniejszą swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2015 r., [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 1962 r., [...] w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa, bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gospodarstwa rolnego powierzchni 23,8384 ha, stanowiącego byłą własność S.D., zapisanego w księdze wieczystej [...] II, k. 12 (k. 38-48 akt administracyjnych Kolegium opisanych [...]).
Od powyższej decyzji [...] kwietnia 2017 r. skargę złożył Z.D. jednakże postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r., II SA/Po 482/17 (prawomocnym od dnia 19 września 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił tę skargę z uwagi na wniesienie jej z uchybieniem terminu (k. 173 akt administracyjnych Kolegium opisanych [...]).
Równolegle pismem z dnia 20 stycznia 2017 r. (nadanym tego samego dnia) pełnomocnik Z.D. złożył w Kolegium wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2016 r., [...]. We wniosku tym zawarte zostało również żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 1962 r., [...].
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że postępowanie dotyczące żądania zwrotu nieruchomości oraz stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu prowadzone było z pominięciem Z.D. jako strony postępowania.
W żądaniu wznowienia postępowania wskazano także, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1962 r., [...] toczyło się z wniosku S.D., a po jej śmierci (w 1994 r.) było kontynuowane przez jej syna Z.D. oraz zarządcę masy spadkowej po S.D. – J.D.. Organ prowadził jednak postępowanie w sprawie w odniesieniu do J.D., powiadamiając go o czynnościach procesowych, pomijając natomiast fakt uczestnictwa w nim Z.D. i jego pełnomocnika. Wnioskodawca zwrócił następnie uwagę na treść postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., I OZ 1633/16. W orzeczeniu tym uznano interes prawny Z.D. w sprawie, która została zakończona decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2016 r., [...].
Motywując wniosek o wznowienie postępowania pełnomocnik Z.D. podkreślił, że wobec zmiany oceny pozycji prawnej jego mocodawcy w postępowaniu administracyjnym dokonanej w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., I OZ 1633/16, przyjąć należy, że Z.D. bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym w tej sprawie. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało doręczone 28 grudnia 2016 r. i z niego wnioskodawca dowiedział się o prawie do udziału w postępowaniu.
W konkluzji pełnomocnik Z.D. stwierdził, że zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2016 r., [...] (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.).
Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r., [...] Kolegium wznowiło postępowanie (k. 50 akt administracyjnych Kolegium opisanych jako [...]). W motywach organ wyjaśnił, iż wziął pod uwagę treść postanowienia I OZ 1633/16.
Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2018 r., [...] Kolegium umorzyło wznowione postępowanie (k. 59 akt administracyjnych Kolegium opisanych jako [...]). Zaznaczyło, że zasadniczo podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jednakże w przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. ("strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu") termin do złożenia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Kolegium przypomniało, że wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] marca 2016 r., [...] biorąc pod uwagę to, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia stronie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., I OZ 1633/16, to jest od daty, w której strona dowiedziała się o prawie do udziału w postępowaniu administracyjnym. Niemniej jednak analizując całość dokumentacji organ dostrzegł, że Z.D. o decyzji z dnia [...] marca 2016 r. dowiedział się znacznie wcześniej. Z akt sprawy wynika, że o decyzji tej Z.D. wiedział już co najmniej w dniu 28 czerwca 2016 r. Taką informację Kolegium powzięło z treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lipca 2016 r., II SA/Po 326/16 o odrzuceniu skargi J. F. D. wniesionej na decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2016 r., [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przejęcia gospodarstwa rolnego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że "wnioskiem z dnia 28 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt sprawy pełnomocnictwo udzielone mu przez Z.D. wyjaśniając i argumentując, iż jest on synem S.D. - właścicielki nieruchomości, której dotyczy przedmiotowe postępowanie. Pełnomocnik wniósł o "przyznanie Z.D. prawa strony w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 28 K.p.a.".
Zdaniem Kolegium, w zaistniałej sytuacji termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, wynikający z art. 145 § 2 K.p.a., biegł od wyżej wymienionego dnia, co oznacza, że Z.D. występując o wznowienie postępowania nie dochował terminu ustawowego przewidzianego na dokonanie tej czynności. Organ podkreślił, że zawarty w art. 148 § 2 K.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji.
Kolegium uwypukliło, że Z.D. znana była w dniu 28 czerwca 2016 r. treść decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2016 r., [...] w zakresie pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania, skoro występował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w związku ze skargą wniesioną na tę właśnie decyzję przez J. F. D.. To z kolei prowadzi do wniosku, że uchybiono miesięcznemu terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania.
Końcowo Kolegium dodało, że zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W opisanym stanie faktycznym i prawnym sprawy postępowanie wznowieniowe stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało więc umorzeniu.
Skargę na decyzję Kolegium z dnia 15 maja 2018 r. wniósł Z.D.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że pełnomocnik Z.D. przedstawił w skardze zarzuty naruszenia czterech grup przepisów, przy czym pozostają one w relacji wzajemnej współzależności, takiej oto, że uznanie zasadności zarzutu naruszenia pierwszej z grup przepisów (dotyczącej nienależytego wyjaśnienia kwestii daty, od której biegł termin z art. 148 § 2 K.p.a. do złożenia przez Z.D. wniosku o wznowienie postępowania) otwierałoby dopiero potrzebę badania dalszych zarzutów (odnoszących się do merytorycznych aspektów wznawianego postępowania administracyjnego, czyli postępowania nieważnościowego w odniesieniu do decyzji z 1962 r.).
Mając na uwadze powyższe Sąd skoncentrował się przede wszystkim na ocenie, czy doszło do naruszenia art. 75, 77, 80, 107 § 3, 148 § 2 K.p.a. przez błędne przyjęcie, że Z.D. o decyzji Kolegium z dnia [...] marca 2016 r. wiedział już co najmniej w dniu 28 czerwca 2016 r.
Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. "Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". Wynika z niego jednoznacznie, że osoba, która uważa się za stronę postępowania administracyjnego, w którym nie brała udziału, i zarazem twierdzi, iż powinna była w nim brać udział jako strona, powinna zgłosić żądanie wznowienia postępowania w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o wydanej decyzji ostatecznej.
W ocenie Sądu, Kolegium trafnie zwróciło uwagę na działania Z.D.w sprawie sądowoadministracyjnej o sygnaturze II SA/Po 326/16 ze skargi J.D. na decyzję z dnia [...] marca 2016 r., [...]. W postępowaniu tym, w dniu 28 czerwca 2016 r. wystąpił on o przyznanie mu praw strony. Oznacza to, że najdalej w dacie pisma Z.D. musiał wiedzieć o decyzji, która była objęta skargą. Ubocznie Sąd zauważył, że na kartach 62-62 akt II SA/Po 326/16 znajduje się także korespondencja adwokata z J.D. i Z.D., w ramach której pełnomocnik wysyłał zainteresowanym kopię korespondencji sądowej – to jest wezwanie z dnia 23 maja 2016 r. z k. 20 akt sądowych. W korespondencji tej wprost wskazana została decyzja z dnia [...] marca 2016 r., [...] Co więcej, w dniu 6 czerwca 2016 r. Z.D. podpisał pełnomocnictwo dla adwokata P.M., w którym wskazano nie tylko sygnaturę II SA/Po 326/16, ale nadto zaznaczono, iż sprawa dotyczy "stwierdzenia nieważności decyzji".
Treść wymienionych dokumentów wskazuje, że w czerwcu 2016 r. Z.D. zlecał działania i umocowywał pełnomocnika w sprawie sądowoadministracyjnej, która miała za przedmiot decyzję z dnia [...] marca 2016 r., [...]. Oznacza to, że mocodawca o wydaniu tej decyzji z całą pewnością wiedział.
Bezspornym w sprawie jest, że pełnomocnik Z.D. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] marca 2016 r., [...] w dniu 20 stycznia 2017 r. Oznacza to, że bez wątpliwości uchybiono miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a.
Skoro wcześniej Kolegium (na podstawie wstępnie przedstawionych danych) zdecydowało się postanowieniem wznowić postępowanie, to w okoliczności stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o wznowienie, uprawnione i zobligowane było umorzyć postępowanie wznowieniowe. Stąd zdaniem Sądu zaskarżona decyzja była konieczna i nie naruszyła prawa.
W ocenie Sądu, w sprawie nie ma natomiast znaczenia to, że Z.D. – jak twierdzi jego pełnomocnik – nie był w dacie 28 czerwca 2016 r. traktowany jako strona postępowania zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2016 r. W świetle art. 148 § 2 K.p.a. nie mają znaczenia subiektywne odczucia osoby zamierzającej wnioskować o wznowienie postępowania dotyczące jej statusu jako strony postępowania podlegającego wznowieniu, ani to, czy miały miejsce określone zdarzenia (orzeczenia administracji, sądów) potwierdzające ten status. Rolą wnioskującego o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest podjąć działania w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedział się o decyzji kończącej to postępowanie (art. 148 § 2 K.p.a.). Po upływie tego terminu nie można już skutecznie realizować uprawnienia z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe nie ma więc znaczenie to, że Z.D. znalazł w treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016 r., I OZ 1633/16 potwierdzenie swego statusu jako strony postepowania zakończonego decyzją z dnia [...] marca 2016 r., [...]. Postanowienie to mogłoby (ewentualnie) zwiększać szanse powodzenia skarżącego w sprawie wznowieniowej, jednakże fakt jego wydania nie pozwala abstrahować od faktu zasadniczego, to jest że wcześniej Z.D. uchybił terminowi złożenia wniosku wznowieniowego licząc od dnia, w którym dowiedział się o decyzji z dnia [...] marca 2016 r.
Sąd odstąpił od zajęcia stanowiska do pozostałych zarzutów skargi, jako że wszystkie one odniesione zostały do merytorycznych elementów postępowania, które miało podlegać wznowieniu. Jak wyjaśniono, Z.D. nie spełnił warunku skutecznego uruchomienia postępowania wznowieniowego od decyzji z dnia [...] marca 2016 r.
W tym stanie rzeczy Sąd I instancji– działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – orzekł o oddaleniu skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucili Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.
- 1) art. 28 k.p.a.. art. 29 k.p.a., art. 32 k.p.a., art. 33 § 1 i § 2 P.p.s.a oraz art. 61a k.p.a. i art. 62 k.p.a. przez błędne przyjęcie pojęcia strony odnośnie Z.D. w postępowaniu administracyjnym i postępowaniu sądowoadministracyjnym oraz zaniechanie podjęcia przez organ administracyjny, Kolegium oraz Sąd I Instancji postanowienia w przedmiocie określenia statusu strony Z.D. w tych postępowaniach;
- 2) art. 148 § 1 i § 2 k.p.a oraz art. 80 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że Z.D. o decyzji z dnia [...] marca 2016 r., dowiedział się najpóźniej w dniu 28 czerwca 2016 r.;
- 3) art. 7a k.p.a, art. 75 § 1 k.p.a, art 77 § 1 k.p.a, art. 80 k.p.a, art. 107 § 3 k.p.a oraz art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. (oraz art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a.) przez błędną ocenę materiału dowodowego, wyciągnięcie nietrafnych wniosków oraz przeprowadzenie postępowania w tej sprawie wszczętego wnioskiem przez S.D. o stwierdzenie nieważności decyzji PPRN w Poznaniu z 27 czerwca 1962 r. i wydane decyzji końcowej poza sferą regulacji prawnej, a nadto wydanie zaskarżonego orzeczenia przez Sąd I Instancji z naruszeniem poglądu prawnego wyrażonego przez NSA w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2016 roku w sprawie I OZ 1633/16, oraz nieuwzględnienie przez organ administracji i Sąd I Instancji zarzutu nieważności postępowania i wydawanie decyzji odmownych w sprawie oraz zaskarżonego wyroku, pomimo iż zawierały one wadę powodującą ich nieważności z mocy prawa.
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w i zasądzenie kosztów postępowania, ponadto o stwierdzenie nieważności postępowania administracyjnego.
Na podstawie art. 187 § 1 P.p.s.a. wniesiono również o rozpoznanie zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości, tj: jeżeli w postępowaniu administracyjnym od początku tego postępowania i sądowoadministracyjnym, występuje wada prawna powodująca nieważność decyzji, to przesłankę tę bierze pod uwagę również z urzędu NSA przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej, skoro organ I instancji, Kolegium i Sąd I Instancji orzekające w sprawie nieważności tej decyzji, takiej wady prawnej nie dostrzegły i nie uwzględniły.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza że kontrola kasacyjna dokonywana jest wyłącznie w zakresie na jaki pozwalają zarzuty przytoczone w skardze kasacyjnej.
Na wstępie należy przypomnieć, że ze skarga kasacyjna została wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2019r., którym to Sąd oddalił skargę Z.D. i J.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania.
Powodem podjęcia zaskarżonej decyzji było ustalenie przez SKO, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją SKO z dnia [...] marca 2016r., utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję z dnia [...] czerwca 2015r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1962r. o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa bez odszkodowania gospodarstwa rolnego stanowiącego własność S.D., został złożony z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a.
Przypomnienie powyższych okoliczności ma istotne znaczenie dla oceny podstaw skargi kasacyjnej, które w większości (poza zarzutem dotyczącym naruszenia art. 148 § 1 i § 2 K.p.a.) pozostają bez związku ze skarżonym wyrokiem.
I tak przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia art. 28, art. 29, 32, 33 § 1 i § 2, 61a i art. 62 K.p.a. nie mogły odnieść zamierzonego skutku ponieważ:
- - Sąd I instancji nie zajmował się analizą prawnego statusu Z.D.w postępowaniu o stwierdzenie nieważności w/wym. decyzji z dnia [...] czerwca 1962r., stojąc na stanowisku, że badanie tej kwestii jest celowe tylko w sytuacji uznania, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z zachowaniem terminu,
- - Sąd I instancji nie stosował i wobec poczynionych ustaleń nie musiał stosować art. 28 K.p.a., definiującego pojęcie strony postępowania administracyjnego,
- - Sąd I instancji z uwagi na przedmiot sprawy nie stosował też przepisów dotyczących pełnomocnictwa,
- - Sąd I instancji nie mógł naruszyć przepisów regulujących wszczęcie postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne na wniosek Z.D. o wznowienie postępowania zostało wszczęte. Przepis art. 61 a K.p.a. w ogóle nie znajdował zastosowania w sprawie (przedmiotem sprawy nie było postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, lecz decyzja o umorzeniu wszczętego postępowania wznowieniowego).
Przedstawiona ocena i argumenty, które ją zdeterminowały dotyczy także zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 62 K.p.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nietrafne są wszystkie zarzuty dotyczące decyzji z dnia [...] czerwca 1962r. oraz z dnia [...] marca 2016r.
W niniejszej sprawie, Sąd I instancji z uwagi na przedmiot zaskarżenia (umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem o wznowienie postępowania nie mógł oceniać merytorycznej poprawności tychże decyzji. Byłoby to możliwe jedynie w sytuacji gdyby wznowione postępowanie nie zakończyłoby się jego umorzeniem. W tej sprawie Sąd I instancji mógł jedynie skontrolować prawidłowość decyzji poddanej na skutek zaskarżenia jego kontroli - tj. decyzji o umorzeniu postępowania.
Dlatego też powołanie się w skardze kasacyjnej na zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt. 2 i pkt. 7 K.p.a., czy art. 183 § 2 pkt. 5 P.p.s.a. jest bezprzedmiotowe.
Zagadnieniem istotnym z punktu widzenia przedmiotu rozpoznawanej sprawy jest wyłącznie kwestia zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Autor skargi kasacyjnej stara się zakwestionować ustalenie przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku co do tego, że skarżący o decyzji z dnia [...] marca 2016r. dowiedział się najpóźniej w dniu 28 czerwca 2016r, podczas gdy wniosek został złożony w dniu 20 stycznia 2017r.
W myśl art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.
Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, przyjęte przez Sąd I instancji co do daty w jakiej Z.D. dowiedział się o decyzji z dnia [...] marca 2016r. są poprawne, albowiem znajdują potwierdzenie w aktach sprawy.
Na k. 40 tomu I akt administracyjnych znajduje się wniosek z dnia 28 czerwca 2016r. złożony przez adw. P.M. o uznanie Z.D. za stronę postępowania w sprawie II SA/Po 326/16. Wymieniona sprawa dotyczyła skargi na decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016r., a więc decyzji której dotyczy również wniosek o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie. Do wniosku załączone zostało pełnomocnictwo udzielone przez Z.D..
W tej sytuacji logicznym jest wniosek, że najpóźniej już w dacie 28 czerwca 2016r. Z.D. wiedział o decyzji z dnia [...] marca 2016r.
Powyższą ocena zbieżna jest z oceną wyrażoną w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2016r. I OZ 1633/16.
Oznacza to, że jak słusznie uznało SKO w Poznaniu oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia [...] marca 2016r. został złożony z uchybieniem terminu o jakim mowa w art. 148 § 1 i § 2 K.p.a.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.