Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 października 2016 r., sygn. akt I OSK 961/15

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 394/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Okręgową Radę Adwokacką w W. do rozpoznania wniosku A.N. z dnia (...) marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1, pkt 3, pkt 4 w zakresie uchwał i protokołów Prezydium ORA, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania oraz stwierdził, że bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzył postępowanie w pozostałym zakresie.

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że pismem z dnia (...) marca 2014 r. A.N. zwrócił się do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o udostępnienie, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.":

1. 1) wykazu adwokatów, którzy w roku bieżącym pełnią lub pełnili funkcję zastępców rzecznika dyscyplinarnego ORA,
2. 2) wykazu adwokatów, którzy w roku bieżącym pełnią lub pełnili funkcję stałych protokolantów sądu dyscyplinarnego,
3. 3) łącznych kwot jakie w poszczególnych miesiącach zeszłego i obecnego roku otrzymali ze wszystkich tytułów z kasy Okręgowej Rady Adwokackiej w W.: dziekan Z.G., dziekan P.R., wicedziekan A.T., wicedziekan A.O., wicedziekan D.S., rzecznik dyscyplinarny Ł.C., przewodniczący komisji rewizyjnej P.G. - z wyszczególnieniem jaką kwotę otrzymali w danym miesiącu z jakiego tytułu,
4. 4) udostępnienie do wglądu uchwał i protokołów z obrad ORA i Prezydium ORA oraz umożliwienie wykonania z nich notatek i kopii, z miesiąca marca 2014 r.

Pismem z dnia (...) kwietnia 2014 r., przekazanym drogą elektroniczną, wnioskodawca zwrócił się do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o pilne rozpatrzenie wniosku z dnia (...) marca 2014 r. wskazując, iż dotychczas nie uzyskał odpowiedzi.

Pismem z dnia (...) maja 2014 r., przekazanym drogą elektroniczną poinformowano wnioskodawcę, że:

1. 1) wykaz adwokatów, którzy w roku bieżącym pełnią lub pełnili funkcje Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego ORA, znajduje się na stronach 40 i 41 Sprawozdania z działalności organów Izby Adwokackiej w W. z kwietnia 2014 r., przesłanego drogą mailową w dniu (...) kwietnia 2014 r.;
2. 2) stałymi protokolantami Sądu Dyscyplinarnego Izby Adwokackiej w W. są w bieżącym roku adwokaci: P.B., I.D., K.J., F.J., E.J., M.K., M.K.1, M.K.2, K.O., J.P., M.S., A.S., M.S.1, M.T., D.T., M.Z.;
3. 3) kwoty diet samorządowych, które w zeszłym i bieżącym roku otrzymali dziekani, wicedziekani, rzecznik dyscyplinarny ORA oraz przewodniczący komisji rewizyjnej są wnioskodawcy znane choćby z opublikowanego wykazu z dnia (...) stycznia 2014 r. Jednocześnie wskazano, że wykaz innych kwot nie zostanie przekazany, ponieważ stanowią one dane podlegające ustawie o ochronie danych osobowych i mogą być ujawnione tylko za zgodą osoby, której dotyczą, takich zaś zgód wnioskodawca nie przedstawił. Poinformowano nadto, że przegląd uchwał i protokołów posiedzeń Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z marca 2014 r. będzie możliwy w siedzibie ORA w dniu (...) maja 2014 r. o godz. 16.00.

Pismem z dnia (...) maja 2014 r. A.N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w W. zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku z dnia (...) marca 2014 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie Okręgowej Rady Adwokackiej w W. do udzielenia żądanej informacji publicznej z wyjątkiem protokołów posiedzeń ORA, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz kosztu utraconego zarobku według stawek przewidzianych dla adwokatów.

W motywach skargi skarżący wskazał, iż ORA nie dopełniła swoich obowiązków na gruncie u.d.i.p. bowiem nie udzieliła wnioskowanych informacji w ustawowym terminie, przy czym częściowo nie udostępniła ich w ogóle do dnia wniesienia skargi.

Zauważył, iż ORA nie odniosła się do wniosku o udostępnienie protokołów Prezydium ORA, zaś odnośnie zastępców rzecznika dyscyplinarnego ORA odesłano skarżącego do sprawozdania za 2013 r., podczas gdy wniosek obejmował zarówno ubiegły jak i obecny rok. Skarżący zakwestionował pogląd ORA, iż dochody członków prezydium ORA pochodzące z kasy Izby Adwokackiej stanowią tajemnicę, w szczególności przed jej członkami. Skarżący, jak wskazał, jest członkiem Izby Adwokackiej w W. od 2001 r. i środki na ww. wynagrodzenia ORA otrzymuje m.in. z jego składek. Zaznaczył przy tym, że wniosek w odnośnym zakresie dotyczył zarówno zeszłego, jak i bieżącego roku, zaś w odpowiedzi z dnia (...) maja 2014 r. wskazano jedynie na diety ustalone na posiedzeniu w dniu (...) stycznia 2014 r. Informacja nie obejmuje zatem ani zeszłego roku, ani możliwych wypłat z innych tytułów.

Końcowo skarżący zaznaczył, iż samorząd adwokacki został utworzony w drodze ustawy, obowiązkowa jest przynależność do niego adwokatów i podobnie obowiązkowe jest płacenie składek. Nie ulega zatem wątpliwości, że jest organem administracji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Okręgowa Rada Adwokacka w W. wniosła o oddalenie skargi, a w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych skargi o pozostawienie bez rozpoznania, ewentualnie o odrzucenie skargi.

W uzasadnieniu wskazano, że skarga jest dotknięta wadami formalnymi:

1. 1) wadliwe jest określenie organu, ponieważ Okręgowa Rada Adwokacka w W. nie jest organem administracji, lecz organem samorządu zawodowego - Izby Adwokackiej w W.;
2. 2) skarga nie zawiera oznaczenia miejsca zamieszkania skarżącego i siedziby organu (adres podany w treści skargi jest miejscem wykonywania zawodu skarżącego);
3. 3) podpis pod skargą i dołączone do skargi załączniki nie są uwierzytelnione.

Nadto wskazano, że pismo z dnia (...) marca 2014 r. oraz e-mail z dnia (...) kwietnia 2014r., na które powołuje się skarżący, są adresowane do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Skarga na bezczynność jest natomiast skierowana przeciwko Okręgowej Radzie Adwokackiej w W. Dziekan Izby Adwokackiej w W. oraz Okręgowa Rada Adwokacka w W. są odrębnymi organami samorządu adwokackiego. Okręgowa Rada Adwokacka nie była podmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia (...) marca 2014 r., zatem skarga kierowana przeciwko ORA jest bezprzedmiotowa.

Na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. skarżący - A.N. cofnął skargę w zakresie pkt 2 wniosku z dnia (...) marca 2014 r., pkt 3 wniosku w części, w jakiej odpowiedź została mu udzielona pismem ORA z dnia (...) maja 2014 r. oraz w zakresie pkt 4 wniosku w części dotyczącej uchwał i protokołów ORA.

W uzasadnieniu wyroku uwzględniającego skargę wskazano, że iż brak było podstaw do uwzględnienia wniosku ORA o pozostawienie skargi bez rozpoznania na podstawie art. 49 § 2 p.p.s.a., a także o odrzucenie skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bowiem przesłanki określone w ww. przepisach nie zostały spełnione.

Skarga, w ocenie Sądu, spełniała wymogi formalne określone w art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 i 2 p.p.s.a. Po pierwsze stwierdzić należy, że jakkolwiek Okręgowa Rada Adwokacka w W. została błędnie wskazana w skardze jako "organ administracji", nie zaś jako organ samorządu zawodowego - Izby Adwokackiej w W. (art. 39 pkt 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze - Dz. U. z 2014 r., poz. 635 ze zm.), to jednak nie można uznać na tej podstawie, że wymóg skargi w zakresie oznaczenia organu, którego bezczynności skarga dotyczy, nie został spełniony (art. 57 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Po drugie, wskazany przez skarżącego adres Kancelarii Adwokackiej został potraktowany jako adres do doręczeń w rozumieniu art.46 § 2 p.p.s.a. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że zamieszkuje on w domu jednorodzinnym położonym w W. przy ul. (...), stanowiącym także adres jego Kancelarii. Zatem również i z tego względu brak było podstaw aby uznać, że podanie w skardze adresu Kancelarii Adwokackiej (j. w.) stanowi brak formalny skargi w zakresie miejsca zamieszkania skarżącego, który uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Po trzecie, skarga oraz jej odpis zawiera podpis strony skarżącej (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).

Po czwarte, do skargi zostały załączone nieuwierzytelnione załączniki w postaci wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia (...) marca 2014 r. oraz kopie dalszej korespondencji e-mailowej między stronami, które stanowiły w istocie akta sprawy. Zgodnie natomiast z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p., to organ, którego bezczynność jest przedmiotem skargi, ma obowiązek przekazać sądowi skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia (...) czerwca 2014 r. organ został wezwany do nadesłania akt administracyjnych sprawy. Zarządzenie to zostało wykonane za pismem z dnia (...) lipca 2014 r. Nadesłane akta sprawy były, w ocenie Sądu, wystarczające do weryfikacji stanu faktycznego i merytorycznego rozpoznania sprawy.

Nie można zgodzić się z twierdzeniem Okręgowej Rady Adwokackiej, iż skarga na bezczynność skierowana przeciwko ORA jest bezprzedmiotowa z tego względu, że to nie ORA była podmiotem wniosku z dnia (...) marca 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, lecz Dziekan ORA, do którego adresowany był ten wniosek. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych.

Z kolei w myśl art. 1 ust. 2 powołanej wyżej ustawy o adwokaturze, adwokatura zorganizowana jest na zasadach samorządu zawodowego. Ogół adwokatów i aplikantów adwokackich, mających siedzibę zawodową na terenie izby, której zasięg terytorialny określa Naczelna Rada Adwokacka, biorąc pod uwagę w szczególności podział terytorialny administracji sądowej, stanowi izbę adwokacką (art. 38 ww. ustawy). Organami izby adwokackiej są: (1) zgromadzenie izby składające się z adwokatów wykonujących zawód oraz delegatów pozostałych adwokatów, (2) okręgowa rada adwokacka, (3) sąd dyscyplinarny oraz (4) komisja rewizyjna (art. 39 ustawy). Do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym (art. 44 ust. 1 ustawy). Z powyższego jednoznacznie wynika, że Okręgowa Rada Adwokacka w W. - jako organ Izby Adwokackiej w W. (organ samorządu adwokackiego) - jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej.

Dziekan reprezentuje okręgową radę adwokacką, kieruje jej pracami, przewodniczy na jej posiedzeniu oraz wykonuje czynności przewidziane w ustawie (art. 48 ust. 1 ustawy). W świetle powołanych wyżej przepisów jest więc podmiotem reprezentującym okręgową radę adwokacką, nie zaś odrębnym organem samorządu adwokackiego (izby adwokackiej) w sensie ustrojowym (art. 39 ustawy). Zatem wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, pomimo, iż był adresowany do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w W. (jako podmiotu reprezentującego ORA i kierującego jego pracami), podlegał realizacji przez Okręgową Radę Adwokacką w W., która będąc organem samorządu zawodowego zobowiązana jest na gruncie u.d.i.p. do wypełniania obowiązków informacyjnych. Z powyższych względów brak było podstaw do uznania, że w okolicznościach niniejszej sprawy skierowanie skargi na bezczynność przeciwko Okręgowej Radzie Adwokackiej w W. czyni skargę "bezprzedmiotową".

Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje m.in. uzyskiwanie informacji o działalności samorządu zawodowego. Przepis art. 17 ust. 1 Konstytucji powierza samorządom zawodowym pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Samorządy zawodowe wykonują zatem również zadania publiczne i wiedza o ich działalności jest niewątpliwie informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust 1 u.d.i.p.. Powołany przepis stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.

W ocenie Sądu, zagadnienia wyszczególnione we wniosku z dnia (...) marca 2014r. stanowią informację publiczną, albowiem generalnie dotyczą sfery działania samorządu adwokackiego. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach oraz o majątku, którym dysponują.

W związku z powyższym uznać należało, że informacja dotycząca wykazu adwokatów, którzy pełnią lub pełnili funkcje zastępców rzecznika dyscyplinarnego ORA (pkt 1 wniosku), stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jest to informacja o osobach pełniących określone funkcje w organach samorządu adwokackiego (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy). Walor informacji publicznej posiadają również informacje o środkach finansowych, jakie z kasy ORA w poszczególnych miesiącach zeszłego i bieżącego roku otrzymały wymienione osoby, pełniące określne funkcje w organach samorządu adwokackiego (pkt 3 wniosku). Są to bowiem informacje o majątku samorządu zawodowego (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f). Z kolei informacja o uchwałach i protokołach Prezydium ORA stanowi informację publiczną o działalności samorządu adwokackiego (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c).

Wyłączenie przewidziane w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. nie znajduje zastosowania w sprawie, bowiem powołana wyżej ustawa o adwokaturze nie zawiera regulacji określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.

Zaznaczyć należy, że prawo do uzyskania prostej informacji publicznej (tj. takiej, której zasadnicza część nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem) posiada każdy, bez potrzeby wskazywania na cel uzyskania tej informacji, czy wykazywania istnienia interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 u.d.i.p.).

Pismem z dnia (...) maja 2014 r. organ udostępnił skarżącemu tylko część objętych wnioskiem informacji. W konsekwencji uznać należało, że w dacie wniesienia skargi oraz w dacie wyrokowania organ pozostawał w stanie bezczynności w zakresie pkt 1 wniosku, w zakresie pkt 3 w omówionej poniżej części oraz w zakresie pkt 4 w części dotyczącej uchwał i protokołów prezydium ORA.

Żądanie pkt 1 wniosku dotyczyło udostępnienia wykazu adwokatów, którzy w roku bieżącym pełnią lub pełnili funkcję zastępców rzecznika dyscyplinarnego ORA. Udzielając odpowiedzi pismem z dnia (...) maja 2014 r. organ wskazał, iż odnośny wykaz znajduje się na stronach 40 i 41 Sprawozdania z działalności organów Izby Adwokackiej w W. z kwietnia 2014 r. przesłanego skarżącemu drogą mailową w dniu (...) kwietnia 2014 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, sprawozdanie dotyczy okresu działalności organów Izby Adwokackiej w W. od dnia (...) maja 2013 r. do dnia (...) grudnia 2013 r. Na str. 40 i 41 Sprawozdania (Pkt 3) znajduje się wykaz Zastępców Rzecznika Dyscyplinarnego w okresie sprawozdawczym (w więc od dnia (...) maja 2013 r. do dnia (...) grudnia 2013 r.) wraz z podanym czasem pełnienia funkcji.

Nie można zatem uznać, że udostępniona skarżącemu informacja odpowiada informacji objętej wnioskiem. Skarżący zwrócił się bowiem o udostępnienie danych aktualnych za rok 2014 r., nie zaś za okres maj - grudzień 2013. Nawet w sytuacji, gdy przedmiotowy wykaz nie uległ zmianie w stosunku do roku ubiegłego (nadal pozostawał aktualny), to informacja o tym fakcie powinna zostać w sposób stanowczy i kategoryczny przekazana skarżącemu. Jej brak świadczy o nieprawidłowej realizacji obowiązku informacyjnego w świetle powołanych wyżej przepisów u.d.i.p. Żądanie objęte pkt 3 wniosku dotyczyło łącznych kwot, jakie w poszczególnych miesiącach ubiegłego i bieżącego roku otrzymali ze wszystkich tytułów z kasy Okręgowej Rady Adwokackiej w W.: dziekan Z.G., dziekan P.R., wicedziekan A.T., wicedziekan A.O., wicedziekan D.S., rzecznik dyscyplinarny Ł.C., przewodniczący komisji rewizyjnej P.G. - z wyszczególnieniem jaką kwotę otrzymali w danym miesiącu z jakiego tytułu.

W wykazie z dnia (...) stycznia 2014 r., powołanym w piśmie organu z dnia (...) maja 2014 r., zawarte zostały informacje wyłącznie odnośnie wysokości diet samorządowych otrzymywanych od dnia (...) stycznia 2014 r. przez osoby wymienione w pkt 3 wniosku, jednak za wyjątkiem dziekana oraz wicedziekana. Oznacza to, że pkt 3 wniosku nie został rozpoznany przez organ w części dotyczącej:

1. - łącznych kwot, jakie w poszczególnych miesiącach ubiegłego i bieżącego roku otrzymali ze wszystkich tytułów z kasy Okręgowej Rady Adwokackiej w W. dziekan Z.G. oraz wicedziekan A.T., z wyszczególnieniem jaką kwotę otrzymali w danym miesiącu z jakiego tytułu,
2. - łącznych kwot, jakie w poszczególnych miesiącach ubiegłego roku otrzymały ze wszystkich tytułów z kasy ORA pozostałe osoby wymienione w pkt 3 wniosku, z wyszczególnieniem jaką kwotę otrzymały w danym miesiącu i z jakiego tytułu,
3. - kwot, jakie w poszczególnych miesiącach bieżącego roku otrzymały z innych (aniżeli diety samorządowe) tytułów z kasy ORA pozostałe osoby wymienione w pkt 3 wniosku, z wyszczególnieniem jaką kwotę otrzymały w danym miesiącu i z jakiego tytułu.

Samo poinformowanie skarżącego przez organ, iż wykaz innych kwot (niż kwoty diet samorządowych) nie zostanie mu przekazany, "ponieważ są to dane podlegające ustawie o ochronie danych osobowych i mogą być ujawnione tylko za zgodą stron, których dotyczą, zaś skarżący takich zgód nie przedstawił", nie stanowi prawidłowej realizacji wniosku. W szczególności, udzielonej w tym zakresie informacji nie można potraktować jako wydanej przez ORA decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Żądanie objęte pkt 4 wniosku dotyczyło udostępnienia skarżącemu do wglądu uchwał i protokołów z obrad ORA i Prezydium ORA oraz umożliwienie wykonania z nich notatek i kopii z miesiąca marca 2014 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu (...) maja 2014 r. udostępniono skarżącemu do wglądu protokoły i uchwały posiedzeń ORA z dnia (...), (...) i (...) marca 2014 r. Nie rozpoznano jednak wniosku w zakresie ewentualnych uchwał i protokołów Prezydium ORA. Zaznaczyć przy tym należy, że informacja o tym, że "w 2014 r. nie sporządza się protokołów z posiedzeń prezydiów ORA" nie została przekazana skarżącemu, lecz została skierowana do Sądu w piśmie ORA z dnia (...) lipca 2014 r., co nie może zostać uznane za prawidłową i pełną realizację wniosku w ww. zakresie. W konkluzji Sąd stwierdził, że skoro Okręgowa Rada Adwokacka w W. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a wniosek skarżącego z dnia (...) marca 2014 r. dotyczył takich właśnie informacji, to w sytuacji, gdy ORA dysponuje żądanymi informacjami powinna je, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnić skarżącemu, ewentualnie wydać decyzję na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 u.d.i.p. o odmowie ich udostępnienia jeśli uzna, że istnieją podstawy do takiej odmowy z powodu ograniczeń, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Rozpoznając pkt 3 wniosku w omówionym powyżej zakresie ORA winna rozważyć, czy przedmiotem żądania jest informacja prosta czy przetworzona w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Kwestia ta nie podlegała ocenie Sądu, który badał wyłącznie, czy organ pozostaje w stanie bezczynności wobec wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Zaznaczyć należy, że w sytuacji gdyby ORA nie dysponowała objętymi wnioskiem informacjami, winna o tym fakcie pisemnie powiadomić skarżącego, mając na względzie, że przekazanie takiej informacji nie wymaga formy decyzji administracyjnej.

Mając z kolei na uwadze podnoszoną na rozprawie przez pełnomocnika organu kwestię możliwości uzyskania informacji samorządowych przez członków korporacji za pośrednictwem sieci "extranet" Sąd zauważa, że z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, aby skarżący został poinformowany przez organ o możliwości uzyskania wnioskowanych informacji przy pomocy tego instrumentu.

Jednocześnie Sąd, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. stwierdził, że bezczynność ORA w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestię Sąd wziął po uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym fakt, że żądana informacja została częściowo udostępniona do dnia wniesienia skargi, jak i to, że zachowanie ORA nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na nią z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz w istocie wynikało z błędnej interpretacji przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie. Z tych względów Sąd nie stwierdził również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Okręgowa Rada Adwokacka w W. domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i odrzucenia skargi na podstawie art. 189 p.p.s.a., a ramach zarzutu naruszenia 49 § 1 w związku z art. 46 § 2 i art. 47 § 2, art. 58 § 1 pkt 3 i 6 w zw. z art. 32 p.p.s.a. oraz zarzutu naruszenia prawa materialnego - o uchylenie wyroku z 27 listopada 2014 r. i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 149 § 1, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 i 4, art. 25 oraz art. 58 § 1 pkt 1 i 5 p.p.s.a. i dopuszczenie do nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.), a także naruszenie prawa materialnego - art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 lit. c oraz art. 18, 19 i 20 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782 i 1662) przez ich niezasadne zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego został wydany w warunkach nieważności postępowania, ponieważ Okręgowa Rada Adwokacka w W. nie ma zdolności sądowej w rozumieniu art.25 p.p.s.a. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r., poz. 635 ze zm.) wyłącznie Naczelna Rada Adwokacka, izby adwokackie i zespoły adwokackie mają osobowość prawną. Natomiast organami izby adwokackiej są: 1) zgromadzenie izby składające się z adwokatów wykonujących zawód oraz delegatów pozostałych adwokatów;

1. 2) okręgowa rada adwokacka;
2. 3) sąd dyscyplinarny;
3. 4) komisja rewizyjna (art. 39 cytowanej powyżej ustawy). W związku z powyższym okręgowe rady adwokackie nie posiadają zdolności sądowej, a tym samym ORA nie może występować w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jako strona. Dodać także należy, że z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika, by zawierała ona odrębne, szczególne unormowania, które wyposażałyby okręgową radę adwokacką w zdolność sądową i pozwalały występować jej samodzielnie, niezależnie od izby adwokackiej, w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skierowanie skargi na bezczynność przeciwko ORA jest niedopuszczalne z uwagi na brak zdolności sądowej, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 31 § 1 p.p.s.a. Tylko czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podlegają kontroli w trybie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Odpowiedź na wniosek lub uwzględnienie wniosku o udzielenie informacji takich jak w piśmie A.N. z (...) marca 2014 r. oraz udostępnienie protokołów z posiedzeń jednostek organizacyjnych samorządu zawodowego Adwokatury nie są czynnościami z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Czynności te zatem nie podlegają kontroli sądów administracyjnych. Dopuszczenie do rozpoznania i orzeczenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny o bezczynności lub braku bezczynności jakiejkolwiek jednostki organizacyjnej Adwokatury w takiej sprawie powoduje nieważność postępowania także z powodu niedopuszczalności drogi sądowej (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 8 w związku z pkt 4 p.p.s.a. oraz w związku z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Wnoszący skargę kasacyjną podniósł nadto, że gdyby założyć, że skarga A.N. była skierowana przeciwko prawidłowo oznaczonej stronie, to i tak orzeczenie jak w wyroku z 27 listopada 2014 r. zostałoby wydane z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. - art. 49 § 1 w związku z art. 46 § 2 i art. 47 § 2 p.p.s.a. przez niewezwanie skarżącego do uzupełnienia skargi przez podanie swego miejsca zamieszkania oraz dołączenia uwierzytelnionych odpisów załączników do skargi i w konsekwencji naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie;
2. - art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 32 p.p.s.a. przez wyrokowanie w stosunku do strony, która nie była adresatem żądania A.N. z dnia (...) marca 2014 r. - zamiast odrzucenia skargi na skutek jej niedopuszczalności;

Przy założeniu pominięcia uchybień formalnych skargi oraz dotyczących właściwego oznaczenia strony przeciwnej:

art. 149 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przez ich błędne, sprzeczne z rzeczywistym stanem faktycznym sprawy, zastosowanie;

1. - art. 151 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie (i art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez jego zastosowanie) w warunkach braku podstaw do stwierdzenia bezczynności organu i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie istnieją podstawy do wykonywania przez Sąd funkcji kontrolnych (art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 8 i w zw. z pkt. 4 p.p.s.a.), art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieustalenie i niezbadanie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i aspektów sprawy, w tym wadliwe, a co najmniej przedwczesne przyjęcie, że informacja żądana przez A.N. z (...) marca 2014r. jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej - dalej "udip" i że samorząd zawodowy ma obowiązek udostępnienia takiej informacji;

naruszałoby prawo materialne - art. 1 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 lit. c oraz art. 18, 19 i 20 udip przez ich niezasadne zastosowanie, co stanowi pierwszą podstawę skargi kasacyjnej - z art. 174 pkt 1 p.p.s.a..

W skardze kasacyjnej podkreślono, że informacja żądana przez A.N. wnioskiem z dnia (...) marca 2014 r. nie jest informacją publiczną i że samorząd zawodowy nie ma obowiązku udostępnienia takiej informacji w tym trybie.

W zakresie wniosku skarżącego o udostępnienie protokołów posiedzeń prezydiów ORA wskazano, że obowiązek udostępniania protokołów obrad dotyczy tylko posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i ich jednostek pomocniczych (art. 19 i 20 uidp). Izby adwokackie, okręgowe rady adwokackie i prezydia okręgowych rad adwokackich nie są takimi organami.

Sąd nie dokonał analizy prawnej, ani żadnych ustaleń stanu faktycznego koniecznych do precyzyjnego stwierdzenia, czy żądanie o treści jak we wniosku z (...) marca 2014 r. jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w ustawie o dostępie do informacji publicznej i czy samorząd zawodowy adwokatury jest podmiotem zobowiązanym do spełnienia tego żądania w trybie powołanej ustawy. Nie może być uznane za wystarczające, a nadto jest błędne stwierdzenie, iż "w ocenie Sądu zagadnienia wyszczególnione we wniosku z (...) marca 2014 r. stanowią informację publiczną, albowiem generalnie dotyczą sfery działania samorządu adwokackiego". Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest środkiem do wykorzystywania w celu wystąpienia z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji.

Skarżący jest członkiem adwokatury i przysługują mu wszystkie prawa oraz obciążają wszelkie obowiązki wynikające z tej ustawy, przepisów wykonawczych, regulaminów samorządowych i Zbioru Zasad Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu. Ma zatem prawo do informacji samorządowej, to jest dostępu do dokumentów wytworzonych przez samorząd i informacji posiadanych przez samorząd z zachowaniem zasad obowiązujących adwokatów. Sąd Orzekający nie ma racji stwierdzając, że ustawa o adwokaturze nie zawiera regulacji określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, zatem nie wynikają z niej obowiązki organów samorządu informowania członków adwokatury w innym trybie niż przepisy o dostępie do informacji publicznej.

Podstawową kwestią interpretacyjną dla rozstrzygania problemów merytorycznych tej sprawy i jej podobnych stanowi odpowiedź na pytanie, czy każda informacja posiadana lub wytworzona przez organ samorządu zawodowego, w tym samorządu zawodowego adwokatów jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Pogłębiona analiza tego problemu znajduje się w uzasadnieniu uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2005 r. I OPS 1/05, która wskazuje, że inne jest pojęcie osób lub jednostek organizacyjnych, które wykonują zadania "publiczne", a inne, jeżeli chodzi o osoby oraz jednostki organizacyjne w zakresie, w jakim wykonują one zadania "władzy publicznej". Jednostką wykonującą zadania publiczne może być przedsiębiorstwo oczyszczania miasta czy dostarczające wodę, ale przedsiębiorstwo to nie będzie jednostką wykonującą "zadania władzy publicznej".

W związku z tym z analizy przepisu art. 4 ust. 1 ustawy wynika wyraźnie, iż obowiązek udostępniania informacji publicznej mają wyłącznie władze publiczne oraz podmioty wykonujące zadania publiczne (zadania władzy publicznej). Tworząc katalog podmiotów, o których mowa powyżej, ustawodawca podzielił je na dwie zasadnicze kategorie. Do udzielania informacji publicznej zobowiązane zostały po pierwsze - "władze publiczne", a po drugie - inne podmioty wykonujące "zadania publiczne" (posiadające takie informacje). Sformułowanie więc przepisu art. 4 ust. 1 ustawy przez użycie zwrotu "w szczególności" oznacza, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania publiczne (zadania władzy publicznej).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie opierała się na usprawiedliwionych podstawach.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 i 5 oraz art. 25 p.p.s.a. W niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej trafnie określono jako stronę postępowania Okręgową Radę Adwokacką w W. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 635 ze zm.) Naczelna Rada Adwokacka, izby adwokackie i zespoły adwokackie mają osobowość prawną. Natomiast organami izby adwokackiej są: 1) zgromadzenie izby składające się z adwokatów wykonujących zawód oraz delegatów pozostałych adwokatów;

1. 2) okręgowa rada adwokacka;
2. 3) sąd dyscyplinarny;
3. 4) komisja rewizyjna (art. 39 cytowanej powyżej ustawy).

Skoro zatem w myśl ww. ustawy organem samorządu zawodowego adwokatów jest okręgowa rada adwokacka, a organy tego samorządu są zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, to tym samym już z literalnej wykładni zacytowanych przepisów wynika zdolność występowania w sprawie jako podmiotu skarżonego (organ) Okręgowej Rady Adwokackiej w G. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015r. sygn. akt I OSK 753/15 powoływane przez autora skargi kasacyjnej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie II SAB/Gd 187/14 wskazał, że zdolność sądową podmiotu skarżonego (organu w szerokim rozumieniu) w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie wynika z art.25 p.p.s.a. Zdolność ta ma bowiem samodzielne źródło w art. 32 p.p.s.a. i nie wynika wyłącznie z posiadania osobowości prawnej. Każdy podmiot, przeciwko którego aktowi, czynności, bezczynności, przewlekłości sformułowana jest skarga, z tego faktu uzyskuje przymiot zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przyjmując w świetle ustawy status skarżonego "organu".

Pogląd ten w pełni podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę. Zatem pozbawione podstaw jest zawarte w skardze kasacyjnej twierdzenie, iż zachodzi nieważność postępowania spowodowana uznaniem Okręgowej Rady Adwokackiej za stronę postępowania.

Nie ma wpływu na obowiązek udostępnienia informacji publicznej przez Okręgową Radę Adwokacką w W. to, że wniosek w tym przedmiocie skarżący skierował do jej dziekana. Z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze wynika, że dziekan reprezentuje okręgową radę adwokacką, kieruje jej pracami, przewodniczy na jej posiedzeniu oraz wykonuje czynności przewidziane w niniejszej ustawie. Jest on zatem podmiotem reprezentującym okręgową radę adwokacką, a nie odrębnym organem samorządu adwokackiego (izby adwokackiej) w znaczeniu ustrojowym (art. 39 pkt 2 w/w ustawy). Oznacza to, że pomimo, iż skarżący przedmiotowy wniosek skierował do Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej, to podlegał on realizacji przez Radę, która jako organ samorządu zawodowego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zobowiązana do wypełnienia obowiązku w tym przedmiocie.

Bezzasadny jest także drugi z zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze kasacyjnej, a mianowicie zarzut oparty na przepisach art. 49 § 1 w związku z art. 46 § 2 i art. 47 § 2 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona w skardze może podać dowolny adres do korespondencji, zaś w tym przypadku złożenie odpisu skargi nie było wymagane, stronami postępowania są bowiem skarżący oraz organ. Skarga została wniesiona do Sądu za pośrednictwem organu, który niewątpliwie zapoznał się z jej treścią, jak również z załącznikami do skargi i złożył odpowiedź na skargę.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zauważyć należy, iż z ich zestawienia z przepisami prawa materialnego oraz z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że powinny być one rozpoznane łącznie. W istocie zarzuty te zmierzają do wykazania, że Okręgowa Rada Adwokacka nie była zobowiązana do udzielenia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie pozostawała w bezczynności.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje różne sposoby jej udostępniania, wymienione w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej: "u.d.i.p.". Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek (art. 10 u.d.i.p.).

W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy bezczynności Okręgowej Rady Adwokackiej w W. w przedmiocie rozpoznania wniosków o udostępnienie informacji co do wykazu adwokatów pełniących określone funkcje w organach adwokatury oraz świadczeń pobieranych przez wyszczególnionych we wniosku adwokatów z środków adwokatury oraz odpisów protokołów i uchwał Rady i jej Prezydium za określony okres.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, niezbędne jest rozważenie, czy mieści się ona w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w ustawie Prawo o adwokaturze, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej brak jest regulacji szczególnego trybu dostępu do informacji publicznej związanej z działalnością samorządu adwokackiego, co mogłoby wykluczyć możliwość stosowania ustawy o.d.i.p. Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zatem także zarzut naruszenia art.1 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 Konstytucji RP samorządy zawodowe, sprawują pieczę nad należytym wykonywaniem zawodów zaufania publicznego w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony. Z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze wynika, że adwokatura jest zorganizowana na zasadach samorządu zawodowego. Przepis art. 1 ust. 1 powołanej ustawy stanowi, że adwokatura jest powołana do udzielania pomocy prawnej, współdziałania w ochronie praw i wolności obywatelskich oraz w kształtowaniu i stosowaniu prawa. W świetle art. 3 ust. 1 cyt. ustawy zadaniem samorządu zawodowego adwokatury jest: 1) tworzenie warunków do wykonywania ustawowych zadań adwokatury;

1. 2) reprezentowanie adwokatury i ochrona jej praw;
2. 3) sprawowanie nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o wykonywaniu zawodu adwokata;
3. 4) doskonalenie zawodowe adwokatów i kształcenie aplikantów adwokackich;
4. 5) ustalanie i krzewienie zasad etyki zawodowej oraz dbałość o ich przestrzeganie;
5. 6) sprawowanie zarządu majątkiem samorządu adwokackiego i rozporządzanie nim.

Stosownie do art. 39 pkt 2 tej ustawy, okręgowa rada adwokacka jest organem izby adwokackiej. Do zakresu działania okręgowej rady adwokackiej należą wszystkie sprawy adwokatury, których ustawa nie zastrzega organom adwokatury oraz innym organom izb adwokackich, organom zespołów adwokackich lub organom państwowym (art. 44 ust. 1 cyt. ustawy).

Odnosząc się do podmiotowego zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazać należy, iż z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. wynika, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Okręgowa rada adwokacka, której zadania zostały określone w art. 44 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1-6 ustawy Prawo o adwokaturze jest organem izby adwokackiej (art. 39 pkt 2 w/w ustawy), a więc w istocie organem samorządu zawodowego, czyli podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.

Przechodząc do zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazać należy, iż informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Jak wyżej wskazano, samorząd adwokacki realizuje zadania publiczne, o których mowa w art. 3 ustawy Prawo o adwokaturze, a sposób w jaki te działania wykonuje ma charakter publiczny. Stanowisko to jest zbieżne z treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego. Informacja o kwotach pobieranych przez osoby wchodzące w skład organów samorządu adwokackiego z kasy Okręgowej Rady Adwokackiej, jako wiedza o majątku samorządu zawodowego, który realizuje zadania publiczne określone w przepisach ustawy Prawo o adwokaturze, jest informacją publiczną.

Jednocześnie zauważyć należy, iż informacja ta wiąże się z funkcjonowaniem i działalnością samorządu zawodowego w ramach zadań publicznych wynikających z powołanych przepisów. Działalność ta obejmuje między innymi czynności podejmowane przez organy samorządu w formie uchwał, a także obrady tych organów podlegające protokołowaniu. Zatem skarżący mógł skutecznie domagać się od Okręgowej Rady Adwokackiej udostępnienia mu żądanych dokumentów stanowiących informację publiczną.

Także i informacja o osobach sprawujących funkcje w organach tego samorządu jest z powodów wskazanych powyżej informacją publiczną (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p.). Zatem skarżący mógł skutecznie domagać się od Okręgowej Rady Adwokackiej udostępnienia mu żądanych dokumentów jako informacji publicznej.

Z tych względów zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 149 § 1 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz naruszenia prawa materialnego – art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f i pkt 5 lit. c u.d.i.p. należało uznać za niezasadne.

Pozbawiony podstaw jest zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 4 lit d u.d.i.p., który zalicza do informacji publicznych stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. Treść tego przepisu nie ma żadnego związku z niniejszą sprawą i nie był on w niej stosowany.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 § 1 i art. 63 § 1-3a k.p.a. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że w u.d.i.p. brak jest określenia jakichkolwiek wymogów formalnych wniosku, poza formą pisemną i ustną. Na etapie złożenia wniosku (a z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie) nie mają zastosowania przepisy k.p.a., gdyż nie można jeszcze stwierdzić, czy załatwienie wniosku przyjmie postać czynności materialno-technicznej, czy też zostanie zakończone wydaniem decyzji administracyjnej, a tylko w tym ostatnim przypadku art. 63 § 3a k.p.a., stanowiący o obowiązku opatrzenia podania wniesionego w formie dokumentu elektronicznego bezpiecznym podpisem elektronicznym, będzie miał zastosowanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Pierwszy z powołanych przepisów nie stanowi podstawy do zwalczania zarówno ustaleń faktycznych, jak i dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny działań organu pod kątem przestrzegania obowiązujących przepisów postępowania. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a., nie rozpoznał bowiem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę oraz dokonał oceny zaskarżonej bezczynności organu niezależnie od sformułowanych w skardze zarzutów i wniosków. Stan faktyczny został ustalony i oceniony w sposób prawidłowy, przy uwzględnieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Chybiony okazał się kolejny zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zawiera on normy o charakterze ustrojowym, a nie procesowym. Sąd pierwszej instancji dokonał oceny mającej miejsce w dacie wniesienia skargi bezczynności organu, tj. Okręgowej Rady Adwokackiej w W. pod względem tego, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa i tym samym wywiązał się z obowiązku określonego w przepisie art. 149§1 a p.p.s.a.

Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2016r. w sprawie ze skargi tego samego skarżącego sygn. akt I OSK 2372/14 (Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzezcenia.nsa.gov.pl).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.