Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę J. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że skarga J. P. na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa jest niedopuszczalna ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Skarżąca nie poprzedziła bowiem tejże skargi, zażaleniem na bezczynność do organu wyższego stopnia tj. Wojewody Małopolskiego.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła skarżąca działająca przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu, zaskarżając powyższe postanowienie w całości przedmiotowemu orzeczeniu zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- 1. art. 134 P.p.s.a. poprzez zaniechanie rozpoznania skargi w zakresie żądania wymierzenia organowi administracyjnemu grzywny;
- 2. art. 149 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 P.p.s.a. i art. 52 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż nie zachodzą podstawy do stwierdzenia bezczynności organu administracyjnego z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia oraz zaniechanie wyznaczenia terminu wydania decyzji organowi administracyjnemu;
- 3. art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a. poprzez zaniechanie wymierzenia grzywny organowi administracyjnemu pomimo zgłoszenia takiego żądania przez skarżącą;
- 4. art. 141 § 1 i 4 P.p.s.a. poprzez zaniechanie odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do aktualnego stanowiska skarżącej i żądania wymierzenia grzywny.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do pisma skarżącej z 19 maja 2009 r., w którym skarżąca sprecyzowała, iż wnosi o wymierzenie organowi administracyjnemu grzywny, a tym samym Sąd nie odniósł się również do tego, dlaczego zaniechał rozważenie przesłanek do wymierzenia organowi administracyjnemu grzywny i zaniechał wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie.
W dalszej części wnoszący skargę kasacyjną podniósł, że pismo skarżącej z dnia 3 grudnia 2008 roku może być traktowane jako zażalenie na bezczynność organu i winno być przekazane przez Prezydenta Miasta Krakowa organowi wyższego stopnia.
W konkluzji skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie,
- 2. zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych, względnie o pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sposób prawidłowy przyjął, iż skarga na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa podlegała odrzuceniu ze względu na niewyczerpanie środków zaskarżenia poprzez skierowanie zażalenia na bezczynność do Wojewody Małopolskiego.
Jednocześnie wbrew twierdzeniom wnoszącego skargę kasacyjną nie można uznać, że pismo skarżącej z dnia [...] grudnia 2008 roku może zostać uznane za zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta Krakowa, skoro adresatem tegoż pisma nie był organ wyższego stopnia - tj. Wojewoda Małopolski - a ponadto za podstawę wezwania wskazano art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 - zwanej dalej P.p.s.a.), podczas gdy podstawą zażalenia na bezczynność organu winny być przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a konkretnie art. 37 K.p.a.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 134 § 1 P.p.s.a., art. 154 § 1 i 6 P.p.s.a. oraz art. 141 § 1 i 4 P.p.s.a. wskazać należy, że są one również bezpodstawne. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że w aktach sprawy, w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, brak było pisma skarżącej datowanego na dzień 19 maja 2009 roku. Pismo to wpłynęło do biura podawczego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 22 maja 2009 roku, tj. w tym samym dniu w którym zostało wydane zaskarżone postanowienie, co jednak nie jest jednoznaczne z tym, że w chwili orzekania było one dołączone do akt sprawy. Skoro Sąd pierwszej instancji nie odniósł się w żadnej mierze do treści wskazanego pisma, oznacza to, że do chwili orzekania do akt sprawy nie wpłynęło przedmiotowe pismo. Mimo, że zawarte w tymże dokumencie wnioski nie mogły odnieść zamierzonego skutku, wskazać należy, iż skarżąca nie została pozbawiona możliwości wystąpienia z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi z tytułu niewykonania przez organ prawomocnego wyroku sądu w osobnym postępowaniu.
W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 184 P.p.s.a w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.