Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 688/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podziału nieruchomości.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Zastępca Naczelnika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta C., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C., postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 93 ust. 4 i 5, art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a., orzekł o zgodności projektowanego podziału nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb K. G. k.m. [...], z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla realizacji gazociągu wysokiego ciśnienia relacji C. - B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] Nr [...] (ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Ś. z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], poz. [...]) oraz przepisami odrębnymi.
Na to postanowienie J. Ż. złożył zażalenie, w którym podniósł, że w jego ocenie, pod planowaną inwestycję powinna być przejęta cała działka.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., postanowieniem z dnia [...], nr [...], utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.
Na to postanowienie J. Ż. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając mu niezgodność z art. 93 ust. 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. W uzasadnieniu podniósł, że w dalszym ciągu nie zgadza się z podziałem jego dużej działki na trzy małe. W jego ocenie dwie nowopowstałe działki nie będą miały żadnej wartości, gdyż nigdy nie będą mogły zostać zabudowane z powodu sąsiedztwa z gazociągiem o wysokim ciśnieniu. Z tej przyczyny nikt ich od niego nie kupi, zwłaszcza, że nie będą one miały dostępu do drogi publicznej.
Wyrokiem z dnia 1 marca 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 688/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podziału nieruchomości.
Sąd wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. W razie zaś braku tego planu stosuje się przepisy art. 94 tej ustawy.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że projekt podziału działki nr [...] obręb K. G. k.m. [...], jest zgodny z ustaleniami planu. Planowany podział nie narusza także dyspozycji art. 93 ust. 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem projektowane do wydzielenia działki nr [...] i nr [...] będą miały bezpośredni dostęp odpowiednio do nowoprojektowanej ul. [...] i ul. [...].
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną złożył J. Ż., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez niezastosowanie tego przepisu do działki skarżącego J. Ż. nr [...], położonej w K. G., a która to nieruchomość stanowi gospodarstwo rolne;
- naruszenie art. 93 ust. 3 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez wydzielenie działki [...], która nie ma dostępu do drogi publicznej;
- naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego art. 7 i 9 k.p.a., poprzez niewzięcie pod uwagę przy orzekaniu istotnych interesów skarżącego, tj., że jego działka będzie po dokonaniu projektowanego podziału bezużyteczna gospodarczo i drastycznie spadnie jej cena;
- naruszenie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 714 ze zm.), poprzez wydzielenie działek [...],[...],[...], których podział spowodował, iż skarżący nie jest w stanie użytkować ich zgodnie z przeznaczeniem.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że J. Ż. otrzymał nieruchomość oznaczoną nr [...], położoną w K. G., od swoich rodziców. Nieruchomość jest gospodarstwem rolnym, co wynika z treści aktu własności ziemi [...] oraz księgi wieczystej nr KW [...], gdzie w dziale I jest zaznaczone, iż działka nr [...] jest gruntem rolnym o pow. [...] ha.
Podniesiono, że obecnie, po dokonanym podziale, nie jest możliwe, aby wydzielone działki użytkować rolniczo, ponieważ nastąpiło rozdrobnienie ziemi, a wielkość działek świadczy o ich nieprzydatności na cele rolnicze. W ocenie skarżącego cała działka nr [...] będzie dla niego bezużyteczna z powodu projektowanego tam gazociągu wysokociśnieniowego o średnicy DN 500mm i ciśnieniu 8,4 Mpa relacji L. -C..
Wskazano, że wydzielona działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej, albowiem od drogi oddziela ją działka nr [...]. Skarżący wskazał, że z mapy wynika, iż działka będzie miała dostęp do drogi, jednak mapa jest bardzo niedokładna, a działka [...] jest oddalona od ulicy od 50 m do 20 m.
Autor skargi kasacyjnej zauważył, że pomimo, iż cała nieruchomość ma charakter rolniczy - stanowi grunt orny, zastosowano wbrew art. 92 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, przepisy o podziale nieruchomości określone w tejże ustawie.
Podkreślono także, iż planowanie przeprowadzenia gazociągu przez działkę nr [...] nie uwzględniło okoliczności, że działka ta nie ma bezpośredniego dostępu do drogi i w przypadku interwencji gazowni, samochody, sprzęt i pracownicy, będą musieli przejeżdżać każdorazowo przez działkę nr [...], co jest znacznym utrudnieniem dla właściciela.
Wobec tego, w ocenie skarżącego, słusznie zaproponował on, aby Urząd Miasta wykupił jego działkę nr [...] w całości lub zamienił tę działkę na inną, jednak dwa jego pisma kierowane do Urzędu Miasta C., pozostały bez odpowiedzi.
Wnoszący skargę kasacyjną wskazał także, iż zasada poszanowania praw nabytych jest jedną z fundamentalnych zasad demokratycznego państwa prawnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. D Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Mając zatem na uwadze wskazane w skardze kasacyjnej podstawy, Sąd drugiej instancji dokonuje kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, winny wskazywać - jak tego wymaga art. 174 powołanej ustawy - na naruszenia czy to przepisów prawa materialnego, czy też przepisów postępowania, których dopuścił się zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji.
Zarzuty kasacyjne w niniejszej sprawie dotyczyły naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zarówno prawa procesowego jak i materialnego, przy czym oba w/w rodzaje zarzutów nie były uzasadnione.
Przedmiotem postępowania zarówno przed organami administracyjnymi, jak i przed Sądem pierwszej instancji było wyłącznie postanowienie opiniujące zgodność projektowanego podziału nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] obręb K. G. k.m. [...], z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla realizacji gazociągu wysokiego ciśnienia relacji C. - B. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] Nr [...] (ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Ś. z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], poz. [...]) oraz przepisami odrębnymi.
W związku z powyższym trudno uznać za zasadny zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego tj. art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepisy art. 93 ust. 1-5 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczą wyłącznie zasad podziału nieruchomości położonych na obszarze, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że przy zatwierdzeniu i opiniowaniu projektu podziału (art. 93 ust.
- organ musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. Postanowienia podejmowane w trybie art. 93 ust. 4 cyt. ustawy są jedynie częścią (etapem) postępowania o zatwierdzenie podziału nieruchomości.
Rzeczą zaś wtórną i późniejszą jest to w jaki sposób przedmiotowe działki gruntu będą zagospodarowane w przyszłości. Inaczej mówiąc, na tym etapie postępowania nie ogranicza się prawa własności, zaś organ administracyjny wypowiada się jedynie o tym, czy projektowany podział jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszym postępowaniu organy uznały taką zgodność w tym zakresie.
Również i zarzut naruszenia przez Sąd zasad postępowania administracyjnego tj. art. 7 i 9 kpa należy uznać za chybiony, albowiem przy stawianiu takiego zarzutu należy go powiązać z właściwymi przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca.
Odnośnie zaś zarzutu naruszenia przepisu art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy stwierdzić, że nie jest on trafny, ponieważ dotyczy innego trybu postępowania, który tu nie miał miejsca, zaś organy administracji przy rozpoznawaniu omawianej sprawy nie stosowały przepisów powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.