Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Tomyślu wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego, pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Nowym Tomyślu a Starostą Nowotomyskim, w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku Pana K.K. dotyczącego usunięcia pojazdu oraz zwrotu wydatków, związanych z jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu 22.03.2013 r. do Starosty Nowotomyskiego wpłynął wniosek Pana K.K. dotyczący usunięcia pojazdu oraz zwrotu wydatków, związanych z jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym.
Pismem o numerze [...], z dnia 10.04.2013r. Starosta Nowotomyski, działając na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. przesłał ww. wniosek do tut. organu, wskazując jednocześnie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Tomyślu, jako organ właściwy w sprawie.
W uzasadnieniu pisma, powołując się na przepisy art. 10 ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r. Nr 152, poz. 1018 ze zm.) w zw. z art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym na dzień 30.09.2003r. - Dz. U. Nr 58, poz, 515 ze zm.) Starosta Nowotomyski stwierdził, że w dniu 30.09.2003r. w/wym. pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa, gdyż upłynęło 6 miesięcy od dnia usunięcia go z drogi, tj. od dnia 30.03.2003r., a ponadto osoba uprawniona nie odebrała tego pojazdu.
Według Starosty właściwym w sprawie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Tomyślu, albowiem jako reprezentant Skarbu Państwa stał się właścicielem w/wym. pojazdu, a co za tym idzie -jest zobowiązany ponieść ewentualne opłaty związane z jego przechowywaniem.
Naczelnik Urzędu Skarbowego w Nowym Tomyślu wskazał, iż nie podziela stanowiska Starosty. Na mocy przepisów art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t,j. Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.) do przeprowadzenia procedury, mającej na celu usunięcie pojazdu, został zobowiązany starosta.
Ponadto, zgodnie z ust. 10h tegoż artykułu, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010r. Nr 152, poz, 1018 ze zm.) i obowiązuje od 4 września 2010r. W wyżej powołanej ustawie nowelizacyjnej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. W art. 13 rozstrzygnęła ona o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 w/cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa.
Jednocześnie jednak należy zauważyć, że nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h w/cyt. ustawy Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego typu przypadkach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zapłacie kosztów wydaje starosta. Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w postanowieniach: I OW 96/11 z dnia 25.08.2011r., I OW 116/12 z dnia 27.09,2012r., I OW 138/12 z dnia 09.11.2012r. Wniosek Pana K.K., z dnia 15.03.2013r., w sprawie usunięcia pojazdu oraz zwrotu wydatków, związanych z jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym, został złożony w Starostwie Powiatowym w Nowym Tomyślu w dniu 22.03.2013r,, a więc postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a. ustawy Prawo o ruchu drogowym i dodaniu do niego ust. 10h, w obowiązującym nadal brzmieniu.
W odpowiedzi na wniosek Starosta Nowotomyski wskazał, iż jego zdaniem dla rozstrzygnięcia wniosku istotny jest stan prawny obowiązujący w dniu 30 września 2003r., a więc w sześć miesięcy po dacie, w której samochód został umieszczony na parkingi strzeżonym pana K.K. Ówcześnie reprezentacja Skarbu Państwa przez starostę ograniczała się do gospodarki nieruchomościami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne rozpoznają – na podstawie art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), z zastrzeżeniem art. 22 § 1 k.p.a. – spory o właściwość powstałe pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 p.p.s.a., sprawy te rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Przez spór kompetencyjny (także spór o właściwość), o którym mowa w art. 4 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy administracji publicznej jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia konkretnej sprawy (spór pozytywny) lub też każdy z nich uważa się za niewłaściwy do jej załatwienia (spór negatywny).
W niniejszej sprawie powstał spór kompetencyjny pomiędzy Starostą Nowotomyskim, a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w Nowym Tomyślu dotyczący organu właściwego do rozpoznania wniosku o zwrot wydatków za usunięcie z drogi i przechowywanie wymienionych we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pojazdów.
Zgodnie z przepisem art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2008 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany w wyniku nowelizacji ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez regulację art. 1 pkt 10 lit. k/ ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej tę ustawę z dniem 4 września 2010 r.
W powołanej ustawie, niezależnie od powyższego uregulowania odnośnie do kompetencji określonego wyżej podmiotu do wydania przedmiotowej decyzji, zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. W art. 13 ustawy zmieniającej rozstrzygnięto bowiem o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślić jednak należy, że rozstrzygając o kosztach wskazano ogólnie na Skarb Państwa. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h powyższej ustawy sposób o organie, orzekającym w tego rodzaju przypadkach.
Uwzględniając powyższą regulację stwierdzić należy, że organem właściwym w sprawie jest Starosta Nowotomyski.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek dotyczący usunięcia pojazdu oraz zwrotu wydatków, związanych z jego przechowywaniem na parkingu strzeżonym, został złożony w Starostwie Powiatowym w Nowym Tomyślu w dniu 22.03.2013r. Postępowanie dotyczące zwrotu wydatków wszczęte zostało więc po nowelizacji art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, która obowiązuje od dnia 4 września 2010 r. Wówczas to dodany został do tego artykułu ust. 10h w obowiązującym nadal brzmieniu. Przepis ten jednoznacznie wskazuje Starostę jako organ właściwy do załatwienia wniosków tego rodzaju. Skoro w art. 13 ustawy zmieniającej stwierdzono jedynie, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów i nie rozstrzygnięto w odmienny niż wskazany w art. 130 a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym sposób o organie orzekającym w przypadkach tam wskazanych, to należało przyjąć, że organem tym jest starosta.
Takie stanowisko utrwalone zostało w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącym kwestii będącej przedmiotem rozstrzygnięcia (np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2011 r., I OW 96/11; z 15 czerwca 2012 r., I OW 68/12; z 13 lipca 2012 r., I OW 93/12 i I OW 95/12).
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak na wstępie.