Uzasadnienie
Pismem z [...] listopada 2021 r. Prezydent Miasta R. wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu o właściwość zaistniałego między tym organem a Wójtem Gminy W. w sprawie rozpatrzenia wniosku o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Prezydent wniósł też o zasądzenie od uczestników postępowania kosztów według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że K.B. wnioskiem z [...] czerwca 2021 r. wystąpił do Ośrodka Pomocy Społecznej w W. o przyznanie zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności oraz zasiłku celowego na zakup środków opatrunkowych. Wniosek ten został przesłany Ośrodkowi Pomocy Społecznej w R. wraz ze zgromadzoną w tej sprawie dokumentacją z uwagi na ustalenie, że ostatnim miejscem zameldowania beneficjenta pomocy było miasto R. Wnioskodawca poinformował, że decyzją z [...] lipca 2021 r. K.B. przyznano zasiłek celowy na zakup środków opatrunkowych, a odrębną decyzją z tej samej daty przyznano zasiłek na zakup posiłku lub żywności. W ocenie wnioskodawcy organem właściwym w sprawie beneficjenta jest Burmistrz Miasta U., gdyż to w tej gminie K.B. posiadał ostatnie miejsce zameldowania na pobyt stały.
W odpowiedzi na wniosek Burmistrz Miasta U. wskazał, że uznaje się za organ właściwy w sprawie.
W odpowiedzi na wniosek Wójt Gminy W. wniósł o wskazanie Burmistrza Miasta U. jako organu właściwego w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory kompetencyjne i spory o właściwość, o których mowa w art. 4 tej ustawy.
Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że sporem o właściwość między organami administracji publicznej jest obiektywnie istniejąca sytuacja prawna, w której zachodzi rozbieżność poglądów między organami administracji publicznej, co do zakresu ich działania w tym przede wszystkim, co do upoważnienia do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia tej samej sprawy administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2020 r., sygn. akt I OW 174/20, czy z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I OW 319/20). Oznacza to, że spór o właściwość pomiędzy organami uniemożliwia im rozstrzygnięcie sprawy objętej tym sporem. Zatem rozstrzygnięcie sprawy przez jeden z organów oznacza, że w sprawie nie zaistniał spór o właściwość, który mógłby zostać rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Ze skierowanego do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosku wynika, że Ośrodek Pomocy Społecznej w R. decyzjami z 23 lipca 2021 przyznał beneficjentowi wnioskowane świadczenia z pomocy społecznej. Uznać zatem należy, że sprawa z wniosku K.B. została załatwiona, a zatem na etapie rozpatrywania tego wniosku spór o właściwość nie zaistniał. W konsekwencji brak jest sporu o właściwość, którą miałby rozstrzygnąć naczelny Sąd Administracyjny, a zatem prowadzenie postępowania z wniosku Prezydenta Miasta R. należało uznać za bezprzedmiotowe.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 15 § 2 w zw. z art. 64 § 3 i art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w postanowieniu.
Wniosek Prezydenta Miasta R. o zasądzenie kosztów postępowania nie mógł być uwzględniony. Do wniosku o rozstrzygnięcie sporu o właściwość stosuje się odpowiednio przepisy o skardze (art. 64 § 3 ppsa), a do rozpoznania wniosku odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 15 § 2 ppsa). Zgodnie z art. 199 ppsa strony ponoszą koszty związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Te przepisy szczególne to art. 200-201 oraz art. 203-204 wymienionej ustawy i tylko w tych wypadkach sąd może orzekać o zwrocie kosztów postępowania między stronami. Żaden z wymienionych przepisów nie dotyczy wniosku organu o rozstrzygnięcie sporu o właściwość. Oznacza to, że brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia wniosku Prezydenta Miasta R. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w niniejszej sprawie, bez względu na treść rozstrzygnięcia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 stycznia 2022 r., sygn. akt I OW 127/21).